ostra hipotensja

Ostra hipotensja to nagły spadek ciśnienia tętniczego krwi, który może prowadzić do niedostatecznej perfuzji tkanek i narządów. Stan ten definiuje się zazwyczaj jako obniżenie ciśnienia skurczowego poniżej 90 mmHg lub spadek o co najmniej 40 mmHg w stosunku do wartości wyjściowej pacjenta.

Etiologia ostrej hipotensji jest różnorodna i obejmuje przyczyny kardiogenne (zawał mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca), hipowolemiczne (krwotok, odwodnienie), dystrybucyjne (wstrząs septyczny, reakcja anafilaktyczna) oraz neurogenne. Kluczowym mechanizmem patofizjologicznym jest zaburzenie równowagi między pojemnością łożyska naczyniowego a objętością krążącej krwi.

Diagnostyka ostrej hipotensji wymaga natychmiastowej oceny stanu pacjenta, w tym podstawowych parametrów życiowych, oceny wypełnienia łożyska naczyniowego, badań laboratoryjnych oraz często obrazowych. Postępowanie terapeutyczne zależy od przyczyny i może obejmować płynoterapię, leki wazoaktywne, leczenie przyczynowe oraz w niektórych przypadkach zaawansowane techniki podtrzymywania krążenia.

Konsekwencje nieleczonej ostrej hipotensji mogą być poważne i obejmują niedokrwienie narządów, niewydolność wielonarządową, a w skrajnych przypadkach zgon. Szczególnie wrażliwe na spadki ciśnienia są mózg, serce i nerki, co może skutkować nieodwracalnymi uszkodzeniami tych narządów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl