poliowirus typ 2
Poliowirus typu 2 to jeden z trzech serotypów wirusa polio (obok typu 1 i 3), należący do rodziny Picornaviridae. Jest czynnikiem etiologicznym choroby Heinego-Medina (poliomyelitis), która może prowadzić do nieodwracalnych porażeń, głównie kończyn dolnych, oraz niewydolności oddechowej.
Dziki szczep poliowirusa typu 2 został oficjalnie uznany za wyeliminowany na świecie w 1999 roku, co stanowiło ważny kamień milowy w globalnej inicjatywie eradykacji polio. W 2015 roku szczepionkowy szczep poliowirusa typu 2 został usunięty z doustnej szczepionki przeciwko polio (OPV) i zastąpiony dwuwalentną szczepionką zawierającą typy 1 i 3.
Mimo globalnego sukcesu w eliminacji dzikiego poliowirusa typu 2, zagrożeniem pozostają pochodne szczepionkowe szczepy wirusa typu 2 (cVDPV2), które mogą wywoływać ogniska zachorowań w populacjach o niskim poziomie wyszczepienia. W przypadku wystąpienia takich ognisk, WHO rekomenduje stosowanie monotypowej szczepionki przeciwko poliowirusowi typu 2 (mOPV2) w ramach działań interwencyjnych.
Diagnostyka zakażeń poliowirusem typu 2 opiera się na badaniach wirusologicznych (izolacja wirusa), metodach molekularnych (RT-PCR) oraz badaniach serologicznych wykrywających swoiste przeciwciała. Materiałem diagnostycznym są najczęściej próbki kału oraz wymazy z gardła.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Działania niepożądane
Poliowirus typu 2, obecny w inaktywowanej formie (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio, jest stosowany w dawce 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml preparatu, namnażany w hodowli komórkowej VERO. Profil bezpieczeństwa szczepionki oceniano w badaniach klinicznych obejmujących 908 dzieci (4-8 lat) oraz 955 osób w wieku 10-93 lat. Najczęstsze działania niepożądane to reakcje miejscowe: ból, zaczerwienienie i obrzęk w miejscu podania, występujące u 31,3-82,3% pacjentów, pojawiające się zwykle w ciągu 48 godzin i ustępujące samoistnie. Szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, poniżej 0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wymienione składniki.
anafilaksja, antygen D, ból w miejscu wstrzyknięcia, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, fosforan glinu, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, szczep MEF-1, toksoid błoniczy i tężcowy, VAPP, wirus polio, wodorotlenek glinu, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Właściwości farmakodynamiczne
Poliowirus typ 2, będący jednym z trzech serotypów wywołujących poliomyelitis, jest składnikiem inaktywowanej szczepionki Boostrix Polio, która zawiera 0,5 ml dawkę z 8 jednostkami antygenu D pochodzącymi ze szczepu MEF-1. Antygen ten jest adsorbowany na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zwiększa immunogenność preparatu. Badania kliniczne wykazały, że po miesiącu od podania szczepionki odsetek osób z ochronnym poziomem przeciwciał (≥8 ED50) przeciw poliowirusowi typu 2 wynosił 99,2-100% u dzieci (3-8 lat) oraz 99,6-100% u młodzieży i dorosłych (≥10 lat). Ochrona utrzymuje się długo – 5 lat po szczepieniu u dzieci 99,7% zachowuje poziom ochronny, a u dorosłych nawet 10 lat po szczepieniu 100% utrzymuje ochronę. Dawka przypominająca podana po 5 lub 10 latach skutecznie wzmacnia odpowiedź immunologiczną, osiągając 99-100% seropozytywności.
adsorbent, badanie kliniczno-kontrolne, badanie retrospektywne, bierna ochrona noworodków, choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, dawka szczepionki, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunogenność, inaktywowany antygen, interferencja kliniczna, jednostka antygenu D, ochronny poziom przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, poziom przeciwciał, seropozytywność, szczep MEF-1, szczepienie pierwotne, szczepionka Boostrix Polio, szczepionka inaktywowana, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Dawkowanie i sposób podawania
Szczepionka Boostrix Polio zawiera inaktywowane antygeny poliowirusa typu 1 (40 jednostek antygenu D, szczep Mahoney), typu 2 (8 jednostek antygenu D, szczep MEF-1) oraz typu 3 (32 jednostki antygenu D, szczep Saukett), namnażane w hodowli komórkowej VERO. Podawana jest w dawce 0,5 ml domięśniowo, głównie w mięsień naramienny, jako dawka przypominająca u osób powyżej 3 roku życia, w celu wzmocnienia odporności przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Szczepionka jest wskazana także dla kobiet w ciąży w II i III trymestrze oraz w postępowaniu poekspozycyjnym przy ranach z ryzykiem tężca, gdzie podaje się ją wraz z immunoglobuliną przeciwtężcową. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 3 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antygen D, aseptyka, dawka przypominająca szczepionki, formaldehyd, immunoglobulina przeciwtężcowa, iniekcja domięśniowa, komórki Vero, mięsień naramienny, nadwrażliwość na substancje, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus, poliowirus typ 2, szczepienie podstawowe, toksoid tężcowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Przeciwwskazania stosowania
Poliowirus typ 2, będący składnikiem szczepionki Boostrix Polio (inaktywowany szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D na dawkę 0,5 ml), wymaga szczegółowej oceny stanu pacjenta przed podaniem. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami są: potwierdzona nadwrażliwość na poliowirus lub inne składniki preparatu, w tym neomycynę, polimyksynę i formaldehyd, reakcje nadwrażliwości po wcześniejszych szczepieniach przeciw poliomyelitis, encefalopatia o nieznanej etiologii w ciągu 7 dni po szczepieniu przeciw krztuścowi, a także przejściowa trombocytopenia lub powikłania neurologiczne po szczepieniach przeciw błonicy i/lub tężcowi. Szczepionka jest produkowana na hodowli komórkowej VERO, co może mieć znaczenie przy ocenie nadwrażliwości na składniki podłoża hodowlanego.
antygen D, antygen krztuśca, błonica, encefalopatia o nieznanej etiologii, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, nadwrażliwość na formaldehyd, nadwrażliwość na neomycynę, nadwrażliwość na polimyksynę, nadwrażliwość na substancje, ostra choroba z gorączką, polio, poliowirus typ 2, powikłanie neurologiczne, preparat złożony, przejściowa trombocytopenia, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, serotyp wirusa polio, szczepionka przeciwko poliomyelitis, tężec, trombocytopenia - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) jest kluczowym składnikiem inaktywowanych szczepionek przeciw poliomyelitis, takich jak Boostrix Polio, zawierających 40 jednostek antygenu D. Szczepionka ta, produkowana na hodowli komórkowej VERO i inaktywowana, zapewnia skuteczną immunizację bez ryzyka wywołania choroby. W składzie Boostrix Polio znajdują się również inaktywowane poliowirusy typu 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D). Dodatkowo preparat zawiera minimalne ilości substancji pomocniczych, takich jak formaldehyd, neomycyna, polimyksyna, <0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, które nie mają istotnego wpływu na funkcje psychomotoryczne pacjenta.
antygen D poliowirusa, Boostrix Polio, działanie niepożądane, fenyloalanina, formaldehyd, funkcje psychomotoryczne, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, ochrona immunologiczna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 1, poliowirus typ 2, poliowirus typ 3, reakcja poszczepienna, szczepionka przeciwko poliomyelitis, właściwości immunogenne - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Poliowirus typ 2 (szczep MEF-1) stanowi kluczowy składnik szczepionki Boostrix Polio, w której zawartość wynosi 8 jednostek antygenu D. W procesie produkcji wirus namnażany jest w hodowli komórkowej VERO i następnie inaktywowany, co eliminuje ryzyko infekcji. Szczepionka zawiera również śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny, które nie wykazują istotnego ryzyka toksykologicznego. Antygeny poliowirusa typ 2 są adsorbowane na związkach glinu: 0,3 mg Al3+ w postaci wodorotlenku glinu (Al(OH)3) oraz 0,2 mg Al3+ jako fosforan glinu (AlPO4). Przeprowadzone badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa szczepionki.
adsorpcja antygenów, antygen D, badanie toksykologiczne, ciąża, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, immunizacja, inaktywacja wirusa, inaktywowany poliowirus, laktacja, poliowirus typ 2, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, szczep MEF-1, szczepionka Boostrix Polio, szczepionka przeciwko poliomyelitis, toksyczność reprodukcyjna, wodorotlenek glinu, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Inaktywowany poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) stanowi składnik szczepionki Boostrix Polio, która jest złożonym preparatem adsorbowanym na wodorotlenku i fosforanie glinu, zawierającym 8 jednostek antygenu D poliowirusa typu 2, namnażanego w hodowli komórkowej VERO. Preparat ten łączy w sobie antygeny błonicy (≥2 j.m.), tężca (≥20 j.m.), krztuśca (8 μg toksoidu krztuścowego, 8 μg hemaglutyniny włókienkowej, 2,5 μg pertaktyny) oraz inaktywowane poliowirusy typu 1 i 3 (odpowiednio 40 i 32 jednostek antygenu D). Szczepionka ma postać białej, mętnej zawiesiny do wstrzykiwań, dostępnej w ampułko-strzykawce, co jest istotne z punktu widzenia farmakodynamiki i bezpieczeństwa stosowania.
antygen D, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, krztusiec, pertaktyna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, szczep MEF-1, szczepionka przeciw błonicy, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Poliowirus typ 2, obecny w szczepionkach takich jak Boostrix Polio, jest stosowany w formie inaktywowanej (szczep MEF-1) w dawce 8 jednostek antygenu D. Podanie szczepionki wymaga szczegółowego wywiadu lekarskiego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych szczepień i ewentualnych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, gdzie preferowana jest droga podskórna podania oraz ucisk miejsca iniekcji przez minimum 2 minuty. Szczepionka nie powinna być podawana donaczyniowo, a standardową drogą jest iniekcja domięśniowa. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi należy indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, natomiast drgawki gorączkowe czy omdlenia (często psychogenne) nie stanowią przeciwwskazań. Warto również uwzględnić możliwość reakcji anafilaktycznych oraz nadwrażliwość na śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny zawartych w preparacie.
antygen D, biologiczny produkt leczniczy, Boostrix Polio, drgawki gorączkowe, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, fenyloketonuria, formaldehyd, HIV, inaktywowany poliowirus typu 2, komponenta krztuścowa, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna i polimyksyna, omdlenie poszczepienne, parestezje, poliowirus typ 2, reakcja anafilaktyczna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, szczep MEF-1, trombocytopenia, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia odporności, zaburzenia widzenia, zaburzenie neurologiczne