tętnicze nadciśnienie płucne związane z chorobami tkanki łącznej

Tętnicze nadciśnienie płucne związane z chorobami tkanki łącznej (CTD-PAH) stanowi jedną z podgrup tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH). Charakteryzuje się podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej i zwiększonym oporem naczyniowym w płucach, co prowadzi do przeciążenia prawej komory serca i w konsekwencji do niewydolności prawokomorowej.

Ta forma PAH najczęściej występuje w przebiegu twardziny układowej (SSc), zwłaszcza w postaci ograniczonej (dawniej CREST), gdzie dotyczy 7-12% pacjentów. Rzadziej rozwija się w toczniu rumieniowatym układowym (SLE), mieszanej chorobie tkanki łącznej, zapaleniu wielomięśniowym/skórno-mięśniowym czy reumatoidalnym zapaleniu stawów. Patofizjologia obejmuje przebudowę naczyń płucnych, ich zwężenie i okluzję spowodowaną proliferacją komórek śródbłonka, miocytów i fibroblastów.

Diagnostyka CTD-PAH opiera się na badaniach przesiewowych (echokardiografia), a potwierdzenie wymaga cewnikowania prawego serca. Leczenie obejmuje terapię podstawowej choroby tkanki łącznej oraz specyficzne leczenie PAH, w tym inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil), antagonistów receptora endoteliny (bosentan, ambrisentan, macitentan) oraz prostanoidy (epoprostenol, treprostynil, iloprost). W przypadkach nieodpowiadających na leczenie farmakologiczne, ostateczną opcją jest przeszczep płuc.

Rokowanie w CTD-PAH jest gorsze niż w idiopatycznym PAH, szczególnie u pacjentów z twardziną układową. Wczesne wykrycie i wdrożenie odpowiedniego leczenia znacząco poprawia jakość życia i przeżywalność. Rekomenduje się coroczne badania przesiewowe w kierunku PAH u wszystkich pacjentów z chorobami tkanki łącznej, zwłaszcza z twardziną układową.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl