bilharzioza
Bilharzioza, znana również jako schistosomatoza, to pasożytnicza choroba tropikalna wywoływana przez przywry z rodzaju Schistosoma. Zakażenie następuje poprzez kontakt ze słodką wodą zawierającą larwy pasożyta, które przenikają przez skórę człowieka. Rocznie dotyka około 200 milionów osób na całym świecie, stanowiąc poważny problem zdrowia publicznego, szczególnie w krajach rozwijających się.
Główne gatunki pasożyta powodujące bilharziozę u ludzi to S. mansoni, S. haematobium i S. japonicum. W zależności od gatunku pasożyta, choroba może prowadzić do uszkodzeń różnych narządów – najczęściej układu moczowego (S. haematobium) lub układu pokarmowego (S. mansoni, S. japonicum). Typowe objawy ostrej fazy obejmują gorączkę, bóle mięśni, wysypkę i eozynofilię, natomiast przewlekła bilharzioza może prowadzić do krwiomoczu, zwłóknień wątroby, nadciśnienia wrotnego oraz zwiększonego ryzyka raka pęcherza moczowego.
Diagnostyka opiera się głównie na wykrywaniu jaj pasożyta w moczu lub kale, testach serologicznych oraz badaniach obrazowych. Lekiem z wyboru w leczeniu wszystkich postaci bilharziozy jest prazykwantel, który wykazuje wysoką skuteczność przy stosunkowo niewielkiej toksyczności. Profilaktyka obejmuje unikanie kontaktu z potencjalnie skażoną wodą, poprawę warunków sanitarnych oraz masowe programy leczenia w obszarach endemicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Schistosomatoza (bilharcjoza) – Etiologia i przyczyny
Schistosomiaza, wywoływana przez przywry krwi z rodzaju Schistosoma, jest jedną z najważniejszych chorób pasożytniczych na świecie, dotykającą ponad 240 milionów osób, głównie w krajach rozwijających się. Główne gatunki odpowiedzialne za zakażenia u ludzi to S. haematobium (schistosomiaza układu moczowo-płciowego), S. mansoni oraz S. japonicum (schistosomiaza jelitowa). Cykl życiowy pasożyta obejmuje ślimaki słodkowodne jako żywicieli pośrednich oraz człowieka jako żywiciela ostatecznego. Patogeneza choroby wynika głównie z reakcji immunologicznej na jaja pasożyta, które powodują tworzenie ziarniniaków, przewlekłe zapalenie i włóknienie tkanek, prowadząc do uszkodzeń narządów takich jak pęcherz moczowy, jelita, wątroba czy płuca. Schistosomiaza układu moczowo-płciowego zwiększa ryzyko raka pęcherza moczowego, a schistosomiaza jelitowa może prowadzić do nadciśnienia wrotnego i powikłań wątroby. Około 90% przypadków wymaga leczenia w Afryce Subsaharyjskiej, a śmiertelność szacowana jest na około 200 000 osób rocznie.
bilharzioza, cerkaria, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba pasożytnicza, dystrybucja choroby, enzym proteolityczny, eozynofilia, gospodarka wodna, miracydium, nadciśnienie płucne, nadciśnienie wrotne, nieswoista choroba zapalna jelit, odpowiedź immunologiczna, prazykwantel, przewlekły stan zapalny, przywra krwi, rak płaskonabłonkowy pęcherza moczowego, Schistosoma haematobium, schistosomula, włóknienie okołowrotne, wodobrzusze, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaniedbana choroba tropikalna, zespół Katayama, ziarniniaki, żyła krezkowa, żylaki przełyku, żywiciel pośredni - Leksykon chorób i schorzeń
Schistosomatoza (bilharcjoza) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Schistosomiasis, przewlekła choroba pasożytnicza wywołana przez przywry Schistosoma, dotyka ponad 240 milionów osób globalnie. Rokowanie zależy od stadium choroby, lokalizacji zmian, ciężkości infekcji oraz dostępu do leczenia przeciwpasożytniczego. Wczesne postacie dobrze reagują na terapię, a nawet zaawansowane zmiany w wątrobie, układzie moczowym, nerkach, jelitach i mózgu mogą ulec poprawie po leczeniu. Ostre schistosomiasis cechuje się wysoką śmiertelnością do 25%. Zaawansowana choroba prowadzi do poważnych powikłań, takich jak nadciśnienie wrotne, serce płucne, nefropatia obstrukcyjna, bakteriemia i nowotwory (drogi moczowe, wątroba, pęcherzyk żółciowy), które wiążą się z wysoką śmiertelnością. Nomogram prognostyczny dla schistosomiasis japonica wykazał wysoką wartość diagnostyczną (indeks C 0,97–0,98, czułość 78–86%, swoistość 97%, PPV 78–79%, NPV 97–98%), co umożliwia identyfikację pacjentów z wysokim ryzykiem zgonu i optymalizację alokacji zasobów. W diagnostyce raka pęcherza moczowego związanego z bilharziozą (BBC) obiecujące są biomarkery sha-miR-71a i MAPK-3, wykazujące czułość 88% i 87% oraz swoistość 100% w moczu przy wartościach odcięcia 10,5 i 6,2, co może wspierać nieinwazyjną diagnostykę i prognozowanie.
bakteriemia, bilharzioza, biomarker prognostyczny, chemioterapia zapobiegawcza, choroba ośrodkowego układu nerwowego, choroba sercowo-płucna, cor pulmonale, dzieci w wieku szkolnym, krwawienie z żylaków, leczenie przeciwpasożytnicze, masowe podawanie leków, nadciśnienie płucne, nadciśnienie wrotne, nefropatia obstrukcyjna, nowotwór złośliwy, praziquantel, przywra Schistosoma, rak dróg moczowych, rak pęcherza moczowego, rak wątrobowokomórkowy, schistosomiasis, schistosomiasis układu moczowo-płciowego, wirusowe zapalenie wątroby, zwłóknienie, żylaki