antygeny leukocytarne

Antygeny leukocytarne to wyspecjalizowane struktury białkowe występujące na powierzchni białych krwinek (leukocytów) oraz innych komórek organizmu. Mają kluczowe znaczenie w funkcjonowaniu układu immunologicznego, szczególnie w rozpoznawaniu komórek własnych od obcych.

Główną grupę antygenów leukocytarnych stanowi układ HLA (Human Leukocyte Antigens), będący ludzkim odpowiednikiem głównego układu zgodności tkankowej (MHC – Major Histocompatibility Complex). Antygeny HLA dzielą się na klasy I (obecne na wszystkich komórkach jądrzastych) oraz klasy II (występujące głównie na komórkach prezentujących antygen, takich jak makrofagi czy komórki dendrytyczne).

Znaczenie kliniczne antygenów leukocytarnych jest szczególnie istotne w transplantologii, gdzie zgodność HLA między dawcą a biorcą znacząco wpływa na skuteczność przeszczepu i ryzyko odrzucenia. Odgrywają również ważną rolę w diagnostyce chorób autoimmunologicznych, gdyż niektóre haplotypy HLA są związane z podwyższonym ryzykiem rozwoju określonych schorzeń, jak np. HLA-B27 w zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa.

W immunologii transfuzjologicznej antygeny leukocytarne mogą być przyczyną niepożądanych reakcji poprzetoczeniowych, takich jak gorączkowe niehemolityczne reakcje poprzetoczeniowe czy związane z przetoczeniem ostre uszkodzenie płuc (TRALI). Z tego powodu w przypadku niektórych pacjentów stosuje się składniki krwi ubogoleukocytarne.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl