komórki Vero
Komórki Vero to linia komórkowa wywodząca się z komórek nabłonkowych nerek małpy zielonej afrykańskiej (Cercopithecus aethiops). Zostały one wyizolowane w latach 60. XX wieku i od tego czasu stanowią jeden z najważniejszych modeli komórkowych wykorzystywanych w badaniach biomedycznych.
W medycynie komórki Vero są powszechnie stosowane do namnażania wirusów, produkcji szczepionek oraz badania mechanizmów infekcji wirusowych. Wykazują one wysoką podatność na zakażenie wieloma typami wirusów, w tym wirusami polio, grypy, SARS-CoV-2 czy wirusami dengi, co czyni je idealnym narzędziem w wirusologii i badaniach nad chorobami zakaźnymi.
Komórki te charakteryzują się stabilnością genetyczną i łatwością hodowli w warunkach laboratoryjnych. Ze względu na brak ekspresji genów interferonu typu I, komórki Vero nie wykazują typowej odpowiedzi przeciwwirusowej, co dodatkowo zwiększa ich przydatność w badaniach wirusologicznych. W przemyśle farmaceutycznym są wykorzystywane do produkcji szczepionek przeciw wściekliźnie, polio i ospie japońskiej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Wskazania do stosowania
Inaktywowany wirus polio (IPV) jest stosowany w szczepionkach skojarzonych, takich jak Tetraxim i Adacel Polio, w celu czynnego uodpornienia przeciw poliomyelitis. Wirusy polio w trzech serotypach (typ 1 Mahoney, typ 2 MEF1, typ 3 Saukett) są inaktywowane i podawane w określonych dawkach antygenu D: dla Tetraxim i Adacel Polio odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D na 0,5 ml dawki. Tetraxim jest wskazany do szczepienia pierwotnego i uzupełniającego niemowląt i dzieci od 2. miesiąca życia, natomiast Adacel Polio stosuje się jako dawkę przypominającą u osób od 3. roku życia oraz u kobiet w ciąży, gdzie dodatkowo zapewnia bierną ochronę noworodków przed krztuścem. Szczepionki te zawierają również antygeny błonicy, tężca i krztuśca, co umożliwia kompleksową ochronę wieloszczepionkową.
antygen krztuśca, bierna ochrona, choroba Heinego-Medina, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, immunizacja, inaktywowany wirus polio, jednostka antygenu D, kalendarz szczepień, komórki Vero, poliomyelitis, serotypy wirusa polio, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
VERORAB to inaktywowana szczepionka przeciw wściekliźnie, zawierająca szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M namnażany w komórkach VERO, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa. Immunogenność szczepionki potwierdzono w standardowym 3-dawkowym schemacie (dni 0, 7, 21 lub 28), gdzie u 100% pacjentów osiągnięto miano przeciwciał neutralizujących ≥ 0,5 j.m./ml do 14 dnia po zakończeniu cyklu. Przyspieszony 2-dawkowy schemat (dni 0 i 7) podawany domięśniowo lub śródskórnie (2×0,1 ml) wykazał odpowiedź immunologiczną u ponad 97% zaszczepionych już w 21 dniu. Długoterminowa obserwacja do 10 lat potwierdziła utrzymanie ochronnych mian przeciwciał u 96,9% pacjentów po dawce przypominającej podanej po roku. Po roku od szczepienia obserwowano szybką i silną odpowiedź anamnestyczną po symulowanej profilaktyce poekspozycyjnej (PEP), co świadczy o trwałej pamięci immunologicznej.
immunoglobulina przeciwko wściekliźnie, komórki Vero, miano przeciwciał neutralizujących, odpowiedź anamnestyczna, pamięć immunologiczna, podanie śródskórne, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciała neutralizujące wirusa wścieklizny, schemat Essen, schemat Zagreb, szczep Wistar Rabies, szczepionka przeciw wściekliźnie, wirus wścieklizny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka DULTAVAX jest inaktywowaną, adsorbowaną szczepionką przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis, zawierającą zmniejszoną ilość antygenów. Standardowa dawka przypominająca wynosi 0,5 ml i zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 w ilościach odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D¹. Szczepionka jest przeznaczona do podania domięśniowego, preferencyjnie w mięsień naramienny, z zachowaniem przeciwwskazań dotyczących drogi podania. W przypadku nieznanej historii szczepień lub długiego odstępu od ostatniej dawki, możliwe jest podanie drugiej dawki po minimum miesiącu, zwłaszcza przy ryzyku zakażenia błonicą. Szczepionka zawiera także około 10 μg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne dla pacjentów z fenyloketonurią.
dawka przypominająca, fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywacja wirusa, komórki Vero, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, program immunizacji, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zakażenie błonicą - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO jest inaktywowaną szczepionką przeciw poliomyelitis, zawierającą trzy serotypy wirusa polio (typ 1 – 29 jednostek antygenu D, typ 2 – 7 jednostek, typ 3 – 26 jednostek na dawkę 0,5 ml), namnażanego w komórkach VERO. Produkt dostępny jest w formie przejrzystej, bezbarwnej zawiesiny do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Zawartość antygenów spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO, a ilości antygenów określane są metodami immunochemicznymi i wyrażone w jednostkach antygenu D. Szczepionka może zawierać śladowe ilości antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B), a także fenyloalaninę (12,5 µg/dawka) i etanol (2 mg/dawka).
fenyloalanina, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki Vero, metoda immunochemiczna, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, przeciwciało ochronne, serotyp wirusa polio, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Działania niepożądane
Poliowirus typu 2, obecny w inaktywowanej formie (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio, jest stosowany w dawce 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml preparatu, namnażany w hodowli komórkowej VERO. Profil bezpieczeństwa szczepionki oceniano w badaniach klinicznych obejmujących 908 dzieci (4-8 lat) oraz 955 osób w wieku 10-93 lat. Najczęstsze działania niepożądane to reakcje miejscowe: ból, zaczerwienienie i obrzęk w miejscu podania, występujące u 31,3-82,3% pacjentów, pojawiające się zwykle w ciągu 48 godzin i ustępujące samoistnie. Szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, poniżej 0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wymienione składniki.
anafilaksja, antygen D, ból w miejscu wstrzyknięcia, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, fosforan glinu, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, szczep MEF-1, toksoid błoniczy i tężcowy, VAPP, wirus polio, wodorotlenek glinu, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imovax Polio
Szczepionka IMOVAX POLIO, będąca inaktywowanym preparatem przeciw poliomyelitis, wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa podczas podawania domięśniowego, z wykluczeniem podania donaczyniowego ze względu na ryzyko poważnych powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, a także u wcześniaków urodzonych przed 28. tygodniem ciąży, u których istnieje ryzyko bezdechu – w ich przypadku wskazane jest monitorowanie czynności oddechowej przez 48-72 godziny po szczepieniu. U osób z niedoborami odporności lub poddanych terapii immunosupresyjnej odpowiedź immunologiczna może być osłabiona, jednak szczepienie jest zalecane, gdyż korzyści przewyższają ryzyko. W dokumentacji medycznej należy odnotować nazwę i numer serii szczepionki dla celów monitorowania bezpieczeństwa. W trakcie podania konieczne jest zapewnienie natychmiastowego dostępu do leczenia anafilaksji, mimo że reakcje te są rzadkie.
bezdech, biologiczny produkt leczniczy, dawka przypominająca, fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, iniekcja domięśniowa, komórki Vero, neomycyna, niedobór odporności, niedojrzały wcześniak, odpowiedź psychogenna, omdlenie, polimyksyna B, poliomyelitis, przewlekły niedobór odporności, reakcja anafilaktyczna, streptomycyna, terapia immunosupresyjna, trombocytopenia, wirus poliomyelitis, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie HIV, zestaw przeciwwstrząsowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka VERORAB zawiera inaktywowany wirus wścieklizny szczepu Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M w dawce 3,25 j.m. na 0,5 ml. Badania toksyczności na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samic ani rozwój płodu, a dane kliniczne, choć ograniczone, nie wskazują na szkodliwe działanie szczepionki w okresie ciąży. Ze względu na potencjalnie śmiertelny przebieg zakażenia wirusem wścieklizny, szczepienie w ciąży jest zalecane przy wysokim ryzyku ekspozycji, niezależnie od trymestru. Szczepionka może być bezpiecznie stosowana podczas karmienia piersią, bez konieczności przerywania laktacji. W składzie znajduje się 4,1 mikrograma fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne dla pacjentek z fenyloketonurią.
badanie toksyczności, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, dysfagia, ekspozycja na wirusa, fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywowany wirus wścieklizny, karmienie piersią, komórki Vero, model zwierzęcy, płodność, schemat szczepienia, szczep Wistar Rabies, szczepionka przeciw wściekliźnie, szczepionka VERORAB, wirus wścieklizny - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Wścieklizna stanowi chorobę o wysokiej śmiertelności, co wymaga bezwzględnego stosowania szczepień ochronnych u kobiet ciężarnych i karmiących piersią w przypadku ekspozycji na wirusa. Szczepionka Verorab, zawierająca inaktywowany szczep wirusa wścieklizny Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M w dawce 3,25 j.m. na 0,5 ml, nie wykazuje szkodliwego wpływu na płodność, przebieg ciąży ani rozwój płodu na podstawie badań toksyczności u zwierząt oraz ograniczonych danych klinicznych. W okresie laktacji szczepionka jest bezpieczna i nie wymaga przerwania karmienia piersią. Zawartość fenyloalaniny (4,1 µg) w szczepionce nie stanowi przeciwwskazania, nawet u pacjentek z fenyloketonurią, ze względu na bardzo niską ilość substancji.
ekspozycja na wirusa, fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywowany szczep wirusa, inaktywowany wirus wścieklizny, karmienie piersią, komórki Vero, profilaktyka, schemat szczepień ochronnych, schemat szczepienia, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, wirus wścieklizny, wścieklizna, zaburzenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Poliowirus typ 3 (szczep Saukett) jest kluczowym składnikiem inaktywowanej szczepionki Boostrix Polio, w której dawce 0,5 ml zawiera 32 jednostki antygenu D. Szczepionka ta, produkowana na hodowli komórkowej VERO, zawiera również inaktywowane antygeny poliowirusów typ 1 (szczep Mahoney, 40 jednostek antygenu D) oraz typ 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D), a także toksoidy błoniczy (≥2 jednostki międzynarodowe), tężcowy (≥20 jednostek międzynarodowych) i antygeny Bordetella pertussis. Wszystkie składniki są adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+). Preparat może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng/dawka) oraz fenyloalaniny (0,0298 µg/dawka), które nie wpływają na bezpieczeństwo stosowania.
Boostrix Polio, Bordetella pertussis, charakterystyka produktu leczniczego, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany poliowirus, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 3, reakcja poszczepienna, serotypy poliowirusa, sprawność psychomotoryczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) jest kluczowym składnikiem inaktywowanej szczepionki przeciw poliomyelitis, obecnym w szczepionce Boostrix Polio w stężeniu 40 jednostek antygenu D na dawkę (0,5 ml). Wirus jest namnażany w hodowli komórkowej VERO. Przeprowadzone badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych, w tym na szczurach i królikach, nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne samic, rozwój zarodkowo-płodowy, przebieg porodu ani rozwój postnatalny potomstwa. Ocena toksykologiczna obejmowała badania ostrej i przewlekłej toksyczności oraz potencjalnego działania miejscowego, które również nie wskazały na istotne zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO jest podawana w standardowej dawce 0,5 ml zawiesiny do wstrzykiwań, zawierającej inaktywowane wirusy poliomyelitis typu 1 (29 jednostek antygenu D, szczep Mahoney), typu 2 (7 jednostek antygenu D, szczep MEF-1) oraz typu 3 (26 jednostek antygenu D, szczep Saukett). Ze względu na formę ampułko-strzykawki z jednorazową dawką oraz sposób podania przez wykwalifikowany personel medyczny, ryzyko przedawkowania jest klinicznie nieistotne. Produkt jest przejrzystą, bezbarwną zawiesiną, zawierającą śladowe ilości antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B), 12,5 µg fenyloalaniny oraz 2 mg etanolu, co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwościami lub schorzeniami metabolicznymi. Szczepionka jest produkowana zgodnie z Farmakopeą Europejską i rekomendacjami WHO, a wirusy namnażane są w komórkach VERO, co gwarantuje wysoką jakość i bezpieczeństwo preparatu.
antygen D, fenyloalanina, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, nadwrażliwość, neomycyna, niepożądana reakcja poszczepienna, polimyksyna B, przeciwwskazanie, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka przeciw poliomyelitis, wirus poliomyelitis typu 1, wirus poliomyelitis typu 2, wirus poliomyelitis typu 3, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Właściwości farmakodynamiczne
Wirus poliomyelitis (polio) występuje w szczepionkach skojarzonych ADACEL POLIO i TETRAXIM w formie inaktywowanej (IPV), zawierających trzy serotypy: typ 1 (Mahoney), typ 2 (MEF-1) oraz typ 3 (Saukett). W jednej dawce (0,5 ml) obu preparatów znajdują się odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D dla poszczególnych typów wirusa. Szczepionki te indukują produkcję neutralizujących przeciwciał, które zapobiegają infekcji neuronów i rozwojowi paraliżu. Badania kliniczne potwierdzają wysoką immunogenność i bezpieczeństwo, wykazując 100% seroprotekcję (miano ≥1:8 lub ≥5 w teście seroneutralizacji) u dzieci, młodzieży i dorosłych po podaniu dawek przypominających lub pierwotnych. Ochrona utrzymuje się nawet do 10 lat po szczepieniu, a powtórne szczepienie wywołuje odpowiedź immunologiczną u ≥98,5% osób. Szczepionka ADACEL POLIO może zastąpić szczepionki dT lub dT-IPV w schematach przypominających.
antygen D, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, inaktywowany wirus polio, indukcja przeciwciał, jednostka antygenu D, komórki Vero, poliomyelitis, przeciwciała neutralizujące, seroprotekcja, serotypy wirusa polio, szczepienie pierwotne, szczepionka atenuowana, szczepionka IPV, szczepionka OPV, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, VAPP, wirus polio typ 1, wirus polio typ 2, wirus polio typ 3 - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
VERORAB to szczepionka przeciw wściekliźnie zawierająca inaktywowany wirus szczepu Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa, oznaczaną testem ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Szczepionka jest wskazana do profilaktyki przed- i poekspozycyjnej u pacjentów wszystkich grup wiekowych, ze szczególnym uwzględnieniem osób narażonych na kontakt z wirusem, takich jak pracownicy laboratoriów, personel weterynaryjny, leśnicy, myśliwi, opiekunowie zwierząt oraz podróżni do obszarów endemicznych. Szczepienie poekspozycyjne należy wdrożyć niezwłocznie po ekspozycji, zgodnie z lokalnymi wytycznymi, jako postępowanie ratujące życie.
badanie serologiczne, dawka przypominająca, fenyloketonuria, inaktywowany wirus wścieklizny, komórki Vero, obszar endemiczny, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, profilaktyka wścieklizny, rekonstytucja proszku, rezerwuar wirusa, status immunizacji, szczep Wistar Rabies, szczepienie poekspozycyjne, szczepienie przedekspozycyjne, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, wirus wścieklizny, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Dawkowanie i sposób podawania
Szczepionka Boostrix Polio zawiera inaktywowane antygeny poliowirusa typu 1 (40 jednostek antygenu D, szczep Mahoney), typu 2 (8 jednostek antygenu D, szczep MEF-1) oraz typu 3 (32 jednostki antygenu D, szczep Saukett), namnażane w hodowli komórkowej VERO. Podawana jest w dawce 0,5 ml domięśniowo, głównie w mięsień naramienny, jako dawka przypominająca u osób powyżej 3 roku życia, w celu wzmocnienia odporności przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Szczepionka jest wskazana także dla kobiet w ciąży w II i III trymestrze oraz w postępowaniu poekspozycyjnym przy ranach z ryzykiem tężca, gdzie podaje się ją wraz z immunoglobuliną przeciwtężcową. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 3 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antygen D, aseptyka, dawka przypominająca szczepionki, formaldehyd, immunoglobulina przeciwtężcowa, iniekcja domięśniowa, komórki Vero, mięsień naramienny, nadwrażliwość na substancje, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus, poliowirus typ 2, szczepienie podstawowe, toksoid tężcowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
W przypadku szczepionki DULTAVAX, zawierającej toksoidy błoniczy (≥2 j.m.) i tężcowy (≥20 j.m.) adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,35 mg Al³⁺) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis (typ 1 – 29 j.a.D., typ 2 – 7 j.a.D., typ 3 – 26 j.a.D.), standardowe badania farmakokinetyczne nie są przeprowadzane. Wynika to z charakteru działania szczepionki, której celem jest indukcja odpowiedzi immunologicznej, a nie osiągnięcie określonych stężeń substancji czynnej w osoczu. Adsorpcja antygenów na wodorotlenku glinu powoduje powolne uwalnianie w miejscu podania, co wzmacnia i wydłuża odpowiedź immunologiczną.
- Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Przedawkowanie
Przedawkowanie inaktywowanego wirusa poliomyelitis w szczepionkach takich jak IMOVAX POLIO, DULTAVAX i PENTAXIM nie jest udokumentowane ani uznawane za klinicznie istotne, co potwierdzają Charakterystyki Produktów Leczniczych (ChPL) tych preparatów. Wirus poliomyelitis występuje w trzech serotypach: typ 1 (szczep Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 26 jednostek antygenu D, co odpowiada wcześniejszym oznaczeniom 40-8-32 jednostek antygenu D. Szczepionki zawierają wirusa namnażanego w komórkach VERO, a ich inaktywowana forma eliminuje ryzyko replikacji i wywołania aktywnego zakażenia, co stanowi podstawę wysokiego profilu bezpieczeństwa tych preparatów. W praktyce klinicznej brak jest przypadków przedawkowania, a podawanie szczepionek w ściśle określonych dawkach minimalizuje ryzyko nadmiernej ekspozycji na antygeny.
antygen D, charakterystyka produktu leczniczego, Dultavax, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, limfadenopatia, Pentaxim, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja poszczepienna, serotyp, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wirus poliomyelitis, złe samopoczucie - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Interakcje
Wirus wścieklizny szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, inaktywowany i stanowiący składnik szczepionki VERORAB (3,25 j.m. wirusa, oznaczane testem ELISA), może wchodzić w istotne interakcje z lekami immunosupresyjnymi, immunoglobulinami przeciw wściekliźnie oraz innymi produktami leczniczymi. Szczególnie leki immunosupresyjne, takie jak kortykosteroidy ogólnoustrojowe, cyklosporyna, takrolimus czy metotreksat, mogą obniżać odpowiedź immunologiczną, co wymaga wykonania badania serologicznego 2-4 tygodnie po szczepieniu i ewentualnej modyfikacji schematu immunizacji. Jednoczesne podawanie szczepionki z immunoglobulinami przeciw wściekliźnie wymaga podania w różne miejsca anatomiczne z użyciem oddzielnych strzykawek, aby zminimalizować ryzyko interferencji i zapewnić skuteczność profilaktyki poekspozycyjnej. Możliwe jest także jednoczesne podanie szczepionki VERORAB z polisacharydową szczepionką przeciw durowi brzusznemu, pod warunkiem stosowania różnych miejsc iniekcji.
alkohol etylowy, badanie serologiczne, cyklosporyna, immunoglobulina przeciw wściekliźnie, immunosupresja, komórki Vero, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, metotreksat, odpowiedź immunologiczna, profilaktyka poekspozycyjna, szczep Wistar Rabies, szczepionka polisacharydowa przeciw durowi brzusznemu, szczepionka VERORAB, takrolimus, terapia ogólnoustrojowa, test ELISA, wirus wścieklizny, wytwarzanie przeciwciał - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Ocena wpływu szczepionki VERORAB, zawierającej inaktywowany wirus wścieklizny (szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO), na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wskazuje na częste występowanie zawrotów głowy jako działania niepożądanego. Zawroty te, choć mają charakter przejściowy, mogą istotnie upośledzać zdolności psychomotoryczne, czas reakcji oraz ocenę sytuacji, co zwiększa ryzyko wypadków drogowych i wypadków przy obsłudze maszyn. W związku z tym lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz zalecić unikanie prowadzenia pojazdów i obsługi niebezpiecznych urządzeń w dniu szczepienia, a także całkowity zakaz prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia zawrotów głowy do czasu ustąpienia objawów.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, choroba neurologiczna, działanie niepożądane, epizod zawrotów głowy, inaktywowany wirus wścieklizny, komórki Vero, lek o działaniu ośrodkowym, orientacja przestrzenna, świadoma zgoda pacjenta, szczep Wistar Rabies, szczepionka przeciw wściekliźnie, VERORAB, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inaktywowany wirus poliomyelitis, stosowany w szczepionkach takich jak Imovax Polio, Dultavax oraz Pentaxim, występuje w trzech serotypach: typ 1 (szczep Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 26 jednostek antygenu D. Wirus jest namnażany w liniach komórkowych Vero. Przedkliniczne badania farmakologiczne wykazały brak istotnej toksyczności ostrej oraz przewlekłej po podaniu wielokrotnym, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa. Ponadto, ocena tolerancji miejscowej nie wykazała znaczących reakcji niepożądanych w miejscu iniekcji, a badania nadwrażliwości przeprowadzone dla preparatu Dultavax nie wskazały na zwiększone ryzyko reakcji alergicznych lub nadwrażliwości.
badanie farmakologiczne, choroba Heinego-Medina, Dultavax, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, nadwrażliwość, Pentaxim, preparat skojarzony, reakcja alergiczna, szczepionka monowalentna, szczepionka przeciwko poliomyelitis, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Właściwości farmakokinetyczne
W szczepionkach przeciw wirusowi polio, takich jak Adacel Polio i Tetraxim, nie przeprowadza się standardowej oceny farmakokinetycznej, gdyż skuteczność mierzona jest odpowiedzią immunologiczną, a nie parametrami farmakokinetycznymi. Inaktywowany wirus polio występuje w trzech serotypach: typ 1 (Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (MEF1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (Saukett) – 26 jednostek antygenu D. W szczepionce Tetraxim wirus jest namnażany w komórkach Vero, co wpływa na profil bezpieczeństwa i immunogenności. Ilości antygenów w Tetraxim odpowiadają wartościom 40-8-32 jednostek antygenu D, mierzone inną metodą immunochemiczną. Antygeny w Adacel Polio adsorbowane są na fosforanie glinu (1,5 mg, 0,33 mg Al³⁺), natomiast w Tetraxim na uwodnionym wodorotlenku glinu (0,3 mg Al³⁺).
adsorpcja, albumina surowicy bydlęcej, antygen D, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, inaktywowany wirus polio, komórki Vero, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, przeciwciała, streptomycyna, wirus polio, wirus polio typ 1, wirus polio typ 2, wirus polio typ 3, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) jest kluczowym składnikiem inaktywowanych szczepionek przeciw poliomyelitis, takich jak Boostrix Polio, zawierających 40 jednostek antygenu D. Szczepionka ta, produkowana na hodowli komórkowej VERO i inaktywowana, zapewnia skuteczną immunizację bez ryzyka wywołania choroby. W składzie Boostrix Polio znajdują się również inaktywowane poliowirusy typu 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D). Dodatkowo preparat zawiera minimalne ilości substancji pomocniczych, takich jak formaldehyd, neomycyna, polimyksyna, <0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, które nie mają istotnego wpływu na funkcje psychomotoryczne pacjenta.
antygen D poliowirusa, Boostrix Polio, działanie niepożądane, fenyloalanina, formaldehyd, funkcje psychomotoryczne, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, ochrona immunologiczna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 1, poliowirus typ 2, poliowirus typ 3, reakcja poszczepienna, szczepionka przeciwko poliomyelitis, właściwości immunogenne - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Dawkowanie i sposób podawania
Wirus wścieklizny stosowany w szczepionce Verorab (szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, inaktywowany, namnażany w komórkach VERO) występuje w dawce 3,25 j.m. na 0,5 ml po rekonstytucji. Dawkowanie zależy od drogi podania: domięśniowo (im.) 0,5 ml lub śródskórnie (id.) 0,1 ml. Profilaktyka przed ekspozycją u osób immunokompetentnych może być prowadzona według schematów tradycyjnego (3 dawki im. w dniach 0, 7, 21/28) lub tygodniowego (2 dawki w dniu 0 i 7, śródskórnie lub domięśniowo, z wyłączeniem osób z obniżoną odpornością). Szczepionka może być stosowana jako dawka przypominająca po wcześniejszym szczepieniu na liniach komórkowych. U osób z obniżoną odpornością zaleca się tradycyjny 3-dawkowy schemat z kontrolą serologiczną przeciwciał neutralizujących po 2-4 tygodniach.
antybiotykoterapia, dawka przypominająca, immunoglobulina przeciw wściekliźnie, immunosupresja, kategoria narażenia, komórka diploidalna, komórki Vero, mięsień naramienny, obserwacja weterynaryjna, osoba immunokompetentna, podanie domięśniowe, podanie śródskórne, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przeciwtężcowa, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciało neutralizujące, przednio-boczna część uda, rekonstytucja produktu, schemat Essen, schemat Zagrzeb, środek wirusobójczy, szczep Wistar Rabies, szczepionka VERORAB, wirus wścieklizny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
VERORAB to szczepionka przeciw wściekliźnie dla ludzi, dostępna w formie liofilizowanego proszku oraz rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań. Preparat zawiera inaktywowany wirus wścieklizny szczepu Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M w ilości 3,25 j.m. na 0,5 ml po rekonstytucji. Wirus namnażany jest w komórkach VERO, a jego ilość oznaczana testem ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Substancje pomocnicze obejmują m.in. fenyloalaninę (4,1 µg), maltrozę, albuminę ludzką oraz składniki podłoża Basal Medium Eagle. Szczepionka wymaga rekonstytucji poprzez dodanie 0,5 ml rozpuszczalnika do fiolki z proszkiem, po czym należy uzyskać jednorodną, przejrzystą zawiesinę bez cząstek. Procedura rekonstytucji różni się w zależności od formy rozpuszczalnika (ampułko-strzykawka lub ampułka), a do podania należy użyć nowej igły i strzykawki, dostosowując długość igły do pacjenta.
albumina ludzka, fenyloalanina, immunoglobulina przeciw wściekliźnie, komórki Vero, kwas solny, liofilizowany proszek, podanie domięśniowe, podanie śródskórne, rekonstytucja proszku, sole mineralne, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, warunki aseptyczne, wścieklizna, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie śródskórne, zakażenie krzyżowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka DULTAVAX jest inaktywowaną, adsorbowaną szczepionką o zmniejszonej zawartości antygenów, przeznaczoną do czynnego uodpornienia przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis. Produkt stosowany jest wyłącznie jako dawka przypominająca po uprzednim pełnym szczepieniu podstawowym i nie jest wskazany do szczepień podstawowych. Zalecana jest dla dzieci powyżej 6. roku życia, nastolatków oraz dorosłych w celu podtrzymania odporności. Każda dawka 0,5 ml zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 w ilościach odpowiednio 40, 8 i 32 jednostek antygenu D, adsorbowane na 0,35 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Szczepionka zawiera także około 10 μg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią.
choroba zakaźna, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, fenyloalanina, fenyloketonuria, komórki Vero, ochrona poszczepienna, odporność poszczepienna, schemat szczepień, szczepienie podstawowe, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis inaktywowany, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
DULTAVAX to adsorbowana szczepionka inaktywowana przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis, o zmniejszonej zawartości antygenów, podawana w dawce 0,5 ml. Zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek antygenu D) i 3 (26 jednostek antygenu D), adsorbowane na 0,35 mg uwodnionego wodorotlenku glinu. Szczepionka zawiera około 10 μg fenyloalaniny na dawkę oraz substancje pomocnicze takie jak fenoksyetanol, etanol bezwodny, formaldehyd, kwas octowy i podłoże Hanksa 199. Produkt występuje w ampułko-strzykawkach po 0,5 ml, dostępnych w opakowaniach po 1 lub 10 sztuk, z igłami lub bez, wymagającymi dołączenia przed podaniem.
adsorbent, ampułko-strzykawka, badanie zgodności, chlorobutyl, fenoksyetanol, fenyloalanina, formaldehyd, hodowla komórkowa, inaktywacja, jednostka antygenu D, komórki Vero, kontrola wzrokowa, substancja pomocnicza, szczepionka przeciw błonicy tężcowi i poliomyelitis, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zamrażanie, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie inaktywowanego wirusa poliomyelitis (IPV) w szczepionkach jest precyzyjnie dostosowane do wieku pacjenta oraz typu preparatu, zgodnie z aktualnymi zaleceniami WHO i krajowymi wytycznymi. U dzieci po ukończeniu 6. tygodnia lub 2. miesiąca życia podaje się 3 dawki po 0,5 ml w odstępach 1-2 miesięcy, z dawką przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionka PENTAXIM zawiera 29 jednostek antygenu D typu 1, 7 jednostek typu 2 oraz 26 jednostek typu 3, podawana jest w schemacie 3 dawek pierwotnych i dawki uzupełniającej między 16 a 18 miesiącem życia. U dorosłych nieszczepionych zaleca się 2 dawki po 0,5 ml w odstępie 1-2 miesięcy oraz dawkę przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionki podaje się głównie domięśniowo, z zalecanym miejscem podania w zależności od wieku: u niemowląt i małych dzieci środkowo-boczna powierzchnia uda, u starszych dzieci i dorosłych mięsień naramienny. Wyjątkowo dopuszczalne jest podskórne podanie szczepionki IMOVAX POLIO.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, droga domięśniowa, inaktywowany wirus poliomyelitis, jednostka antygenu D, komórki Vero, metoda immunochemiczna, mięsień naramienny, ochrona immunologiczna, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, rekonstytucja, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie pierwotne, szczepionka DULTAVAX, szczepionka IMOVAX POLIO, szczepionka monowalentna, szczepionka Pentaxim, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Przeciwwskazania stosowania
Wirus poliomyelitis, występujący w trzech serotypach (typ 1 – szczep Mahoney, typ 2 – szczep MEF-1, typ 3 – szczep Saukett) i namnażany w komórkach Vero, jest składnikiem inaktywowanych szczepionek stosowanych w profilaktyce choroby Heinego-Medina. Podstawowym przeciwwskazaniem do ich stosowania jest nadwrażliwość na składniki szczepionki, w tym antybiotyki stosowane w produkcji (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B). Szczególną ostrożność należy zachować przy szczepionce Pentaxim, zawierającej komponent krztuścowy, gdzie przeciwwskazaniem jest także nadwrażliwość na antygeny krztuśca oraz glutaraldehyd. Szczepienie powinno być odroczone u pacjentów z gorączką lub ostrą chorobą, natomiast łagodne infekcje górnych dróg oddechowych nie stanowią przeciwwskazania.
Dultavax, encefalopatia postępująca, fenyloketonuria, glutaraldehyd, infekcja górnych dróg oddechowych, komórki Vero, komponent krztuścowy, neomycyna, Pentaxim, polimyksyna B, poliomyelitis, reakcje poszczepienne, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka inaktywowana, szczepionka wieloskładnikowa, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zaburzenia neurologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO (IPV) to inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, zawierająca inaktywowane wirusy trzech typów: Typ 1 (Mahoney, 29 jednostek antygenu D*), Typ 2 (MEF-1, 7 jednostek) oraz Typ 3 (Saukett, 26 jednostek). Preparat jest przeznaczony do stosowania w profilaktyce pierwotnej u niemowląt i dzieci, a także jako dawki przypominające i uzupełniające u dzieci, młodzieży oraz dorosłych, zwłaszcza u osób niezaszczepionych w dzieciństwie lub z obniżoną odpornością. Szczepionka jest podawana w dawce 0,5 ml w formie wstrzyknięcia, zgodnie z obowiązującymi krajowymi programami szczepień, i spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO.
antygen D, choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, Farmakopea Europejska, fenyloalanina, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, inaktywowany wirus poliomyelitis, kalendarz szczepień, komórki Vero, nadwrażliwość na substancje, neomycyna, obniżona odporność, poliomyelitis, schemat szczepień ochronnych, szczepienie podstawowe, szczepienie uzupełniające, szczepionka inaktywowana, układ immunologiczny, wirus poliomyelitis, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedawkowanie – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
VERORAB to szczepionka przeciw wściekliźnie dla ludzi, zawierająca inaktywowany wirus szczepu Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 3,25 j.m. na 0,5 ml. Do tej pory nie zgłoszono przypadków przedawkowania tej szczepionki, co oznacza brak danych klinicznych dotyczących objawów toksyczności po podaniu dawki wyższej niż zalecana. W związku z tym nie ustalono specyficznego postępowania ani antidotum w przypadku ewentualnego przedawkowania. Zalecane jest jednak ścisłe przestrzeganie dawkowania i schematu podawania, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO to trójskładnikowa, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, zawierająca wirusy typu 1 (szczep Mahoney, 29 jednostek antygenu D), typu 2 (szczep MEF-1, 7 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 26 jednostek antygenu D). Produkt jest przygotowywany na komórkach linii Vero i spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO. Po zakończeniu pierwotnego schematu szczepienia (3 dawki) wskaźniki seroprotekcji wynoszą 100% dla typów 1 i 3 oraz 99-100% dla typu 2. Podanie dawki uzupełniającej (4. dawka) u niemowląt podnosi wskaźniki seroprotekcji do 97,5-100% dla wszystkich typów, a długoterminowe badania potwierdzają utrzymanie ochronnego poziomu przeciwciał u 94-99% zaszczepionych przez 4-5 lat po dawce uzupełniającej.
antygen D, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, Farmakopea Europejska, formaldehyd, immunogenność, inaktywacja wirusa, inaktywowany wirus poliomyelitis, komórki Vero, linia komórkowa Vero, odporność poszczepienna, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, poliomyelitis, przeciwciała ochronne, seroprotekcja, skuteczność szczepionki, szczepienie pierwotne, szczepionka inaktywowana, szczepionka monowalentna, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Szczepionka VERORAB zawiera inaktywowany szczep wirusa wścieklizny Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa namnażanego w komórkach VERO, z ilością oznaczaną testem ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Preparat zawiera 4,1 µg fenyloalaniny na dawkę (0,068 µg/kg dla osoby 60 kg), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią. Zawartość potasu i sodu jest minimalna (<1 mmol/dawka), co pozwala na klasyfikację jako "wolna od potasu" i "wolna od sodu". Szczepionka powinna być stosowana ostrożnie u osób z alergią na antybiotyki takie jak polimyksyna B, streptomycyna czy neomycyna, ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. W przypadku pacjentów z niedoborem odporności wskazane jest wykonanie badania serologicznego 2-4 tygodnie po szczepieniu w celu oceny odpowiedzi immunologicznej i ewentualnego podania dawek uzupełniających.
alergia na antybiotyki, badanie serologiczne, bezdech, fenyloketonuria, komórki Vero, kortykosteroidy, leczenie immunosupresyjne, monitorowanie czynności oddechowej, niedojrzałość układu oddechowego, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, szczep Wistar Rabies, test ELISA, trombocytopenia, wirus wścieklizny, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie widzenia - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Właściwości farmakokinetyczne
Inaktywowany poliowirus typu 1 (szczep Mahoney), stanowiący komponent szczepionki Boostrix Polio, występuje w dawce 0,5 ml w ilości 40 jednostek antygenu D. Szczepionka zawiera również serotypy poliowirusa typu 2 (szczep MEF-1, 8 jednostek antygenu D) oraz typu 3 (szczep Saukett, 32 jednostki antygenu D). Antygeny są adsorbowane na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) oraz fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co wydłuża ekspozycję układu immunologicznego na antygeny i wzmacnia odpowiedź immunologiczną. Produkcja poliowirusa odbywa się w hodowli komórkowej VERO, zapewniając wysoką czystość i standaryzację, przy możliwej obecności śladowych ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny w finalnym produkcie. Zawiesina szczepionki ma charakterystyczną białą, mętną postać, typową dla preparatów z adsorbowanymi antygenami.
ampułko-strzykawka, antygen D, formaldehyd, fosforan glinu, immunogenność, indukcja odpowiedzi immunologicznej, komórki Vero, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliowirus typu 1, przeciwciała neutralizujące, serotypy poliowirusa, szczep Mahoney, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Właściwości farmakokinetyczne
W szczepionce Infanrix-IPV zawarte są trzy typy inaktywowanego poliowirusa: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) 8 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) 32 jednostki antygenu D w objętości 0,5 ml. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO, a następnie inaktywowane, co eliminuje ryzyko wywołania choroby przy zachowaniu immunogenności. Antygeny adsorbowane są na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺), co spowalnia ich uwalnianie i wzmacnia odpowiedź immunologiczną. Preparat ma postać mętnej, białej zawiesiny do wstrzykiwań, zapewniającej odpowiednią dystrybucję antygenów po podaniu.
antygen D, fenyloalanina, formaldehyd, immunogenność, inaktywacja wirusów, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliowirus, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
DULTAVAX to skojarzona szczepionka adsorbowana o zmniejszonej zawartości antygenu błoniczego (1/6 dawki podstawowej), zawierająca toksoidy błoniczy (≥ 2 j.m.) i tężcowy (≥ 20 j.m.) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 j.a.D.), 2 (7 j.a.D.) i 3 (26 j.a.D.). Szczepionka wykorzystuje formaldehyd do detoksykacji toksoidów i inaktywacji wirusów, a wodorotlenek glinu (0,35 mg Al³⁺) pełni rolę adjuwantu. Ochronne poziomy przeciwciał definiuje się jako ≥ 0,1 j.m./ml dla błonicy i tężca (ELISA) oraz miano ≥ 5 dla poliomyelitis (test seroneutralizacji).
adjuwant, błonica, dawka przypominająca, detoksykacja, Dultavax, formaldehyd, immunizacja, komórki Vero, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, przeciwciało, szczepionka skojarzona, test seroneutralizacji, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis inaktywowany, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Wskazania do stosowania
Szczepionka VERORAB zawiera inaktywowany szczep wirusa wścieklizny Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa, oznaczanego metodą ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Preparat jest wskazany do profilaktyki przedekspozycyjnej u osób z grup wysokiego ryzyka, takich jak pracownicy laboratoriów, lekarze weterynarii, opiekunowie zwierząt, leśnicy, myśliwi oraz osoby przebywające na obszarach endemicznych. Ponadto, szczepionka jest stosowana w profilaktyce poekspozycyjnej, podawanej po kontakcie z podejrzanym o wściekliznę zwierzęciem, co stanowi postępowanie ratujące życie zgodne z lokalnymi wytycznymi.
badanie serologiczne, dawka przypominająca, fenyloalanina, inaktywowany wirus wścieklizny, komórki Vero, odporność poszczepienna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, szczep Wistar Rabies, szczepienie przedekspozycyjne, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, VERORAB, wirus wścieklizny, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Przedawkowanie
Szczepionka przeciw wściekliźnie VERORAB zawiera inaktywowany wirus wścieklizny (szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M) namnażany w komórkach VERO, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa, oznaczaną metodą ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Preparat jest dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań. Do tej pory nie odnotowano przypadków przedawkowania szczepionki VERORAB ani wystąpienia objawów niepożądanych związanych z nadmiernym podaniem dawki. W składzie szczepionki znajduje się również fenyloalanina w ilości 4,1 µg na dawkę, co może mieć znaczenie w kontekście potencjalnych reakcji na substancje pomocnicze.
czynne zakażenie, fenyloalanina, inaktywowany wirus, jednostka międzynarodowa, komórki Vero, objaw niepożądany, proszek i rozpuszczalnik, przedawkowanie szczepionki, rekonstytucja proszku, substancja pomocnicza, szczep Wistar Rabies, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, VERORAB, wirus wścieklizny, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka TETRAXIM, będąca skojarzoną szczepionką adsorbowaną przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa) oraz poliomyelitis (inaktywowana), nie podlega standardowym procesom farmakokinetycznym takim jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie. Jej działanie opiera się na indukcji odpowiedzi immunologicznej przeciwko zawartym antygenom, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym. Jedna dawka 0,5 ml zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥ 20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥ 40 j.m. (10 Lf), 25 µg toksoidu krztuścowego i hemaglutyniny włókienkowej oraz inaktywowane wirusy polio typ 1 (29 jednostek antygenu D), typ 2 (7 jednostek antygenu D) i typ 3 (26 jednostek antygenu D), adsorbowane na 0,3 mg uwodnionego wodorotlenku glinu, co zapewnia przedłużone uwalnianie antygenów i wzmocnienie odpowiedzi immunologicznej.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, antygen, błonica, Bordetella pertussis, fenyloketonuria, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, komórki Vero, krztusiec, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, szczepionka skojarzona, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Właściwości farmakodynamiczne
Szczepionka przeciw wściekliźnie VERORAB zawiera inaktywowany szczep wirusa Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 3,25 j.m. na 0,5 ml. Immunogenność preparatu potwierdzono w badaniach klinicznych, gdzie miano przeciwciał neutralizujących wirusa ≥ 0,5 j.m./ml uznano za poziom ochronny. Schematy 3-dawkowe (dni 0, 7, 21 lub 28) indukowały odpowiedź immunologiczną u wszystkich pacjentów do 14 dnia po szczepieniu pierwotnym, a długoterminowa obserwacja wykazała utrzymanie ochrony u 96,9% osób przez 10 lat po dawce przypominającej podanej po roku. Schematy tygodniowe, zarówno domięśniowe (2x 0,5 ml), jak i śródskórne (2x 0,1 ml), wykazały wysoką skuteczność immunologiczną z osiągnięciem miana ≥ 0,5 j.m./ml u ponad 97% uczestników do 21 dnia, a także szybkie i silne odpowiedzi anamnestyczne po symulowanej profilaktyce poekspozycyjnej (PEP) rok po szczepieniu pierwotnym.
dawka przypominająca, droga domięśniowa, droga śródskórna, immunogenność szczepionki, immunoglobulina przeciw wściekliźnie, komórki Vero, miano przeciwciał neutralizujących, odpowiedź anamnestyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, przeciwciała neutralizujące wirusa wścieklizny, schemat Essen, schemat trzydawkowy, schemat Zagreb, skuteczność kliniczna, szczep Wistar Rabies, wirus wścieklizny - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Przeciwwskazania stosowania
Preparat immunizacyjny Verorab zawiera inaktywowany wirus wścieklizny szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M w dawce 3,25 j.m., namnażany w komórkach VERO i inaktywowany, co zapewnia jego bezpieczeństwo. Przeciwwskazania do szczepienia profilaktycznego obejmują nadwrażliwość na inaktywowany wirus, substancje pomocnicze (w tym fenyloalaninę w ilości 4,1 µg), antybiotyki takie jak polimyksyna B, streptomycyna, neomycyna oraz inne szczepionki o podobnym składzie. Czasowe przeciwwskazania to gorączka i ostra choroba, które wymagają odroczenia szczepienia do ustąpienia objawów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z fenyloketonurią ze względu na obecność fenyloalaniny, choć jej ilość jest zazwyczaj klinicznie nieistotna.
fenyloalanina, fenyloketonuria, inaktywowany wirus, komórki Vero, nadwrażliwość na antybiotyki, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, neomycyna, polimyksyna B, postępowanie przeciwwstrząsowe, preparat immunizacyjny, streptomycyna, szczep Wistar Rabies, szczepienie poekspozycyjne, szczepienie profilaktyczne, szczepionka przeciwko wściekliźnie, test ELISA, wirus wścieklizny - Leksykon substancji czynnych
Wirus poliomyelitis – Wskazania do stosowania
Wirus poliomyelitis, wykorzystywany w inaktywowanych szczepionkach (IPV), stanowi podstawę profilaktyki poliomyelitis, obejmując ochronę przed trzema typami wirusa: typ 1 (szczep Mahoney), typ 2 (szczep MEF-1) oraz typ 3 (szczep Saukett). Szczepy te są namnażane w komórkach VERO i inaktywowane, co zapewnia bezpieczeństwo i immunogenność preparatów. Szczepionki takie jak IMOVAX POLIO stosowane są w szczepieniu podstawowym i przypominającym u niemowląt, dzieci, młodzieży i dorosłych, natomiast PENTAXIM, szczepionka skojarzona, jest wskazana do pierwotnej immunizacji niemowląt od 6. tygodnia życia oraz jako dawka uzupełniająca w drugim roku życia. DULTAVAX, zawierający zmniejszoną ilość antygenów, jest przeznaczony wyłącznie do dawek przypominających u dzieci powyżej 6. roku życia, nastolatków i dorosłych. Standaryzowane ilości antygenu D w szczepionkach wynoszą: typ 1 – 29 jednostek (wcześniej 40), typ 2 – 7 jednostek (wcześniej 8), typ 3 – 26 jednostek (wcześniej 32), co wynika ze zmiany metody pomiaru immunochemicznego.
choroba Heinego-Medina, dawka przypominająca, Haemophilus influenzae typ b, inaktywowany wirus poliomyelitis, inwazyjne zakażenie, jednostka antygenu D, komórki Vero, odpowiedź immunologiczna, posocznica, sytuacja epidemiologiczna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepienie podstawowe, szczepienie uzupełniające, szczepionka skojarzona, wirus poliomyelitis, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zapalenie tkanki łącznej, zawiesina do wstrzykiwań