Wskazania do stosowania
Wirus wścieklizny

Wskazania do stosowania wirusa wścieklizny

Wirus wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany), jest składnikiem aktywnym szczepionki przeciw wściekliźnie VERORAB. Substancja ta, namnażana w komórkach VERO i następnie inaktywowana, stanowi podstawę immunologiczną preparatu zawierającego 3,25 j.m. wirusa w jednej dawce (0,5 ml). Ilość wirusa jest oznaczana za pomocą testu ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem.¹

Profilaktyka przedekspozycyjna

Szczepionka zawierająca inaktywowany wirus wścieklizny jest wskazana przede wszystkim do zapobiegania wściekliźnie przed ekspozycją na wirus (szczepienie przedekspozycyjne). Tego typu profilaktyka powinna być oferowana osobom z grup wysokiego ryzyka zakażenia.²

Do grup, u których zaleca się szczepienie przedekspozycyjne, należą:

• Pracownicy laboratoriów diagnostycznych, naukowo-badawczych i produkcyjnych wykonujący prace z wirusem wścieklizny – ta grupa wymaga szczególnej ochrony ze względu na stałe narażenie na kontakt z wirusem
• Lekarze weterynarii i ich asystenci, którzy regularnie mają kontakt ze zwierzętami mogącymi być nosicielami wirusa
• Opiekunowie zwierząt, w tym osoby mające kontakt z nietoperzami
• Leśnicy i myśliwi oraz preparatorzy zwierząt, którzy mogą być narażeni na kontakt z dzikimi zwierzętami
• Osoby mające kontakt z potencjalnie wściekłymi zwierzętami (jak psy, koty, skunksy, szopy pracze, nietoperze)
• Dorośli i dzieci przebywający lub podróżujący do obszarów endemicznych, gdzie występuje zagrożenie zakażenia się wścieklizną

³

Profilaktyka poekspozycyjna

Inaktywowany wirus wścieklizny jest również wskazany do stosowania w ramach profilaktyki poekspozycyjnej. Szczepionka powinna być podana po kontakcie z podejrzanym o wściekliznę zwierzęciem lub po ekspozycji na wirusa wścieklizny. Jest to postępowanie ratujące życie, które należy wdrożyć zgodnie z oficjalnymi lokalnymi zaleceniami dotyczącymi poekspozycyjnego zapobiegania wściekliźnie.⁴

Utrzymanie odporności poszczepiennej

W przypadku osób stale narażonych na zakażenie wirusem wścieklizny istotne jest utrzymanie odpowiedniego poziomu odporności poprzez stosowanie dawek przypominających. Skuteczność szczepienia powinna być regularnie kontrolowana za pomocą badań serologicznych, co jest szczególnie istotne w przypadku pracowników laboratoriów i innych osób z grup wysokiego ryzyka.⁵

Zastosowanie w różnych grupach wiekowych

Szczepionka zawierająca inaktywowany wirus wścieklizny może być stosowana u osób w każdym wieku. Wskazania do szczepienia przeciwko wściekliźnie nie różnią się w zależności od wieku pacjenta – zarówno dorośli, jak i dzieci powinni otrzymać szczepionkę w przypadku ryzyka zakażenia lub po ekspozycji na wirusa wścieklizny.⁶

Zgodność z lokalnymi wytycznymi

Przy stosowaniu szczepionki zawierającej inaktywowany wirus wścieklizny należy zawsze przestrzegać oficjalnych lokalnych wytycznych dotyczących profilaktyki wścieklizny. Ze względu na specyfikę epidemiologiczną różnych regionów, zalecenia mogą się nieznacznie różnić, dlatego kluczowe jest postępowanie zgodne z aktualnymi protokołami obowiązującymi w danym kraju czy regionie.⁷

Postać farmaceutyczna wirusa wścieklizny w szczepionce

Wirus wścieklizny w szczepionce VERORAB występuje w postaci proszku, który po rekonstytucji z dołączonym rozpuszczalnikiem tworzy zawiesinę do wstrzykiwań. Przed rekonstytucją proszek ma postać białej, jednorodnej peletki, natomiast rozpuszczalnik jest przejrzystym i bezbarwnym roztworem. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, w tym fenyloalaninę w ilości 4,1 mikrogramów na dawkę.⁸