profilaktyka wścieklizny
Profilaktyka wścieklizny to zespół działań mających na celu zapobieganie zakażeniu wirusem wścieklizny (Rabies virus), który atakuje układ nerwowy ssaków, w tym ludzi, prowadząc do niemal 100% śmiertelności po wystąpieniu objawów klinicznych.
Podstawowym elementem profilaktyki przedekspozycyjnej jest szczepienie osób z grup ryzyka (leśnicy, weterynarze, pracownicy laboratoriów) oraz regularne szczepienie zwierząt domowych. Szczepienia przedekspozycyjne wykonuje się według schematu: 0, 7, 21-28 dzień, z dawką przypominającą po roku.
Profilaktyka poekspozycyjna, wdrażana po potencjalnym narażeniu na wirusa (pokąsanie, oślinienie uszkodzonej skóry), obejmuje miejscowe opracowanie rany (przemycie wodą z mydłem, dezynfekcja) oraz immunoprofilaktykę swoistą. W zależności od kategorii ekspozycji stosuje się szczepionkę przeciw wściekliźnie (PEP) według schematu: 0, 3, 7, 14, 28 dzień, czasem łącznie z immunoglobuliną (RIG).
Kluczowe znaczenie ma szybkość wdrożenia postępowania poekspozycyjnego – im wcześniej rozpoczęte, tym większa skuteczność. Decyzję o włączeniu profilaktyki podejmuje lekarz na podstawie okoliczności ekspozycji, gatunku zwierzęcia oraz sytuacji epidemiologicznej na danym obszarze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Verorab 3,25 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M (inaktywowany)/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
VERORAB to szczepionka przeciw wściekliźnie zawierająca inaktywowany wirus szczepu Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa, oznaczaną testem ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Szczepionka jest wskazana do profilaktyki przed- i poekspozycyjnej u pacjentów wszystkich grup wiekowych, ze szczególnym uwzględnieniem osób narażonych na kontakt z wirusem, takich jak pracownicy laboratoriów, personel weterynaryjny, leśnicy, myśliwi, opiekunowie zwierząt oraz podróżni do obszarów endemicznych. Szczepienie poekspozycyjne należy wdrożyć niezwłocznie po ekspozycji, zgodnie z lokalnymi wytycznymi, jako postępowanie ratujące życie.
badanie serologiczne, dawka przypominająca, fenyloketonuria, inaktywowany wirus wścieklizny, komórki Vero, obszar endemiczny, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, profilaktyka wścieklizny, rekonstytucja proszku, rezerwuar wirusa, status immunizacji, szczep Wistar Rabies, szczepienie poekspozycyjne, szczepienie przedekspozycyjne, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, wirus wścieklizny, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rabipur nie mniej niż 2,5 j.m. wirusa wścieklizny, szczep Flury LEP (inaktywowany); 1 dawka (1 ml)
Szczepionka Rabipur to inaktywowana szczepionka przeciw wściekliźnie, zawierająca co najmniej 2,5 j.m. wirusa wścieklizny szczepu Flury LEP, namnażanego na oczyszczonych komórkach zarodków kurzych (PCEC). Preparat jest dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Rabipur jest wskazany do czynnego uodpornienia przeciw wściekliźnie u pacjentów we wszystkich grupach wiekowych, zarówno w profilaktyce przedekspozycyjnej u osób z grup ryzyka, jak i w profilaktyce poekspozycyjnej po kontakcie z wirusem. Szczepionka może być stosowana u niemowląt, dzieci, dorosłych oraz seniorów, zgodnie z aktualnymi zaleceniami krajowymi i międzynarodowymi.
amfoterycyna B, białko jaja kurzego, chlorotetracyklina, czynne uodpornienie, ekspozycja na wirusa, komórki zarodków kurzych, ludzka albumina osoczowa, neomycyna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, profilaktyka wścieklizny, szczep Flury LEP, szczepionka inaktywowana, wirus wścieklizny, wścieklizna