Dawkowanie i sposób podawania
Wirus poliomyelitis

Dawkowanie i sposób podawania wirusa poliomyelitis

Dawkowanie wirusa poliomyelitis w szczepionkach jest starannie kontrolowane i zależne od typu szczepionki oraz grupy wiekowej pacjenta. Inaktywowany wirus poliomyelitis (IPV) występuje w kilku preparatach, zarówno jako szczepionka monowalentna, jak i składnik szczepionek skojarzonych. Właściwe dawkowanie jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniej ochrony immunologicznej.¹

Dawkowanie u dzieci

Schemat dawkowania inaktywowanego wirusa poliomyelitis u dzieci powinien być zgodny z aktualnymi zaleceniami krajowymi. Zgodnie z rekomendacjami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), po ukończeniu 6. tygodnia życia lub po ukończeniu 2. miesiąca życia należy podać 3 kolejne dawki po 0,5 ml szczepionki zawierającej IPV w odstępie jednego lub dwóch miesięcy. Pierwsza dawka przypominająca powinna być podana po 6 do 12 miesiącach od ostatniej dawki szczepienia podstawowego.²

W przypadku szczepionki skojarzonej PENTAXIM, zawierającej inaktywowany wirus poliomyelitis typu 1 (29 jednostek antygenu D), typu 2 (7 jednostek antygenu D) i typu 3 (26 jednostek antygenu D), schemat szczepienia pierwotnego obejmuje 3 wstrzyknięcia w odstępach 1 do 2 miesięcy, a następnie dawkę uzupełniającą po roku od szczepienia pierwotnego, zazwyczaj między 16 a 18 miesiącem życia.³

Dawkowanie u dorosłych

Dawkowanie wirusa poliomyelitis u dorosłych również powinno być zgodne z obowiązującymi zaleceniami krajowymi. Według wytycznych WHO, u nieszczepionych osób dorosłych zaleca się podanie 2 kolejnych dawek szczepionki po 0,5 ml w odstępie 1 lub lepiej 2 miesięcy, a następnie pierwszej dawki przypominającej po 6 do 12 miesiącach od podania ostatniej dawki. Kolejne dawki przypominające należy podawać zgodnie z krajowymi zaleceniami.⁴

W przypadku szczepionki DULTAVAX, zawierającej inaktywowany wirus poliomyelitis, dawka przypominająca (0,5 ml) powinna być podawana zgodnie z oficjalnymi zaleceniami. U dorosłych o nieznanej historii szczepień lub gdy upłynął zbyt długi czas od poprzedniej dawki, można rozważyć podanie drugiej dawki szczepionki po co najmniej miesiącu, szczególnie w przypadku ryzyka zakażenia błonicą.⁵

Dawkowanie przypominające

Kolejne dawki przypominające zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych powinny być podawane zgodnie z obowiązującymi zaleceniami krajowymi.⁶

Sposób podawania inaktywowanego wirusa poliomyelitis

Szczepionki zawierające inaktywowany wirus poliomyelitis podaje się przede wszystkim drogą domięśniową (im.), choć w przypadku niektórych preparatów dopuszczalne jest również podanie podskórne.⁷

Miejsce podania

Zalecane miejsce podania szczepionki różni się w zależności od wieku pacjenta:

• U niemowląt i małych dzieci: część środkowo-boczna powierzchni uda⁸ lub środkowa część przednio-bocznej części uda⁹
• U starszych dzieci, młodzieży i dorosłych: mięsień naramienny¹⁰¹¹

Należy zwrócić szczególną uwagę, aby nie podawać szczepionki śródskórnie, podskórnie (z wyjątkiem szczepionki IMOVAX POLIO, która może być podana też podskórnie) ani donaczyniowo.¹²

Przygotowanie szczepionki

W przypadku szczepionki PENTAXIM, która występuje w postaci proszku i zawiesiny, przed podaniem konieczne jest przeprowadzenie rekonstytucji. Po rekonstytucji szczepionka ma postać mętnej i białawej zawiesiny.¹³

Przed podaniem szczepionki należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi przygotowania, stosowania i usuwania, które są dostępne w punkcie 6.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego.¹⁴

Przed podaniem szczepionki DULTAVAX należy podjąć odpowiednie środki ostrożności podczas wstrząsania przed wstrzyknięciem oraz stosując strzykawki bez dołączonych igieł.¹⁵

Tabela dawkowania inaktywowanego wirusa poliomyelitis

Skład wirusa poliomyelitis w różnych preparatach szczepionkowych

Inaktywowany wirus poliomyelitis (IPV) w szczepionkach występuje w trzech typach antygenowych. Poniżej przedstawiono zawartość poszczególnych typów wirusa w różnych preparatach:¹⁶¹⁷¹⁸

Wszystkie opisywane preparaty zawierają identyczne dawki wirusa poliomyelitis:

• Typ 1 (szczep Mahoney): 29 jednostek antygenu D
• Typ 2 (szczep MEF-1): 7 jednostek antygenu D
• Typ 3 (szczep Saukett): 26 jednostek antygenu D

Te ilości antygenu są dokładnie takie same jak poprzednio wyrażone jako 40-8-32 jednostek antygenu D, odpowiednio dla wirusa typu 1, 2 i 3, mierzone inną odpowiednią metodą immunochemiczną.¹⁹²⁰²¹

Wirus poliomyelitis jest namnażany w komórkach VERO we wszystkich analizowanych preparatach.²²²³²⁴