płat endorektalny
Płat endorektalny to procedura chirurgiczna wykorzystywana w chirurgii kolorektalnej, polegająca na użyciu pełnej grubości ściany odbytnicy w celu zamknięcia przetok, szczególnie przetok odbytniczo-pochwowych lub złożonych przetok okołoodbytniczych. Technika ta została opisana po raz pierwszy przez Nobelona w latach 40. XX wieku.
Zabieg polega na wypreparowaniu płata śluzówkowo-mięśniowego z przedniej ściany odbytnicy, który następnie jest przesuwany w dół i wykorzystywany do zamknięcia ubytku. Metoda ta pozwala na zachowanie funkcji zwieraczy i minimalizuje ryzyko nietrzymania stolca, co jest istotną zaletą w porównaniu do innych technik naprawczych.
Wskazaniami do zastosowania płata endorektalnego są wysokie przetoki odbytniczo-pochwowe, przetoki po zabiegach proktologicznych, a także przetoki w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna. Skuteczność tej procedury wynosi około 70-85%, jednak w przypadku pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna odsetek powodzeń jest niższy i wynosi 50-60%.
Do potencjalnych powikłań po zastosowaniu płata endorektalnego należą: rozejście się płata, nawrót przetoki, zwężenie odbytu, nietrzymanie stolca oraz krwawienie. Czynnikami zwiększającymi ryzyko niepowodzenia są aktywna choroba zapalna jelit, wcześniejsze napromienianie miednicy oraz wcześniejsze nieudane próby chirurgicznego zamknięcia przetoki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przetoka odbytniczo-pochwowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przetoka odbytniczo-pochwowa stanowi patologiczne połączenie między odbytnicą a pochwą, prowadzące do niekontrolowanego wydzielania gazów, płynnej treści jelitowej lub kału przez pochwę, co znacząco obniża jakość życia pacjentek. Objawy obejmują m.in. nieprzyjemny zapach, nawracające infekcje pochwy i dróg moczowych, krwawienia oraz ból w okolicy miednicy i podczas stosunku. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, obrazowym (MRI, TK) oraz endoskopowym. Leczenie zachowawcze, trwające zwykle 3-6 miesięcy, obejmuje antybiotykoterapię, kontrolę stanu zapalnego i pielęgnację miejsca przetoki, natomiast leczenie chirurgiczne, które jest metodą z wyboru, ma na celu usunięcie kanału przetoki i zamknięcie otworu, z zastosowaniem technik takich jak endorectal advancement flap, episioproktotomia czy przeszczepy mięśniowe. Wskazane jest także stosowanie czasowej kolostomii w przypadku dużych przetok, aby umożliwić prawidłowe gojenie.
antybiotyk, chirurg kolorektalny, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dysfunkcja seksualna, episioproktotomia, infekcja dróg moczowych, infekcja pochwy, kolonoskopia, kolostomia, krwawienie z odbytnicy, lek przeciwzapalny, metronidazol, niedrożność jelit, nietrzymanie stolca, nowotwór odbytnicy, nowotwór pochwy, płat endorektalny, powikłanie pooperacyjne, przetoka odbytniczo-pochwowa, radiolog, radioterapia, rektoskopia, rezonans magnetyczny, stomia, technika minimalnie inwazyjna, tomografia komputerowa, uroginekolog, urolog, zakrzepica żył głębokich, zapalenie pochwy, zator płucny