zespół niedostosowanego wydzielania hormonu ADH

Zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH, ang. Syndrome of Inappropriate Antidiuretic Hormone Secretion) to zaburzenie, w którym dochodzi do nadmiernego, niekontrolowanego wydzielania wazopresyny (ADH) niezależnie od rzeczywistego stanu nawodnienia organizmu i osmolalności osocza.

Nadmierne stężenie ADH prowadzi do zwiększonej reabsorpcji wody w kanalikach nerkowych, skutkując hiponatremią rozcieńczeniową (zwykle poniżej 135 mmol/l) oraz hipoosmolalnością osocza przy prawidłowej objętości płynów pozakomórkowych. Charakterystycznymi cechami laboratoryjnymi SIADH są: zmniejszona osmolalność surowicy, zwiększona osmolalność moczu (>100 mOsm/kg) nieadekwatna do osmolalności surowicy oraz prawidłowa funkcja nerek i nadnerczy.

Przyczyny SIADH obejmują nowotwory (szczególnie drobnokomórkowy rak płuca), choroby ośrodkowego układu nerwowego (urazy, infekcje, krwawienia), choroby płuc, niektóre leki (m.in. karbamazepina, leki przeciwdepresyjne, cytostatyki) oraz zabiegi chirurgiczne. Objawy kliniczne zależą od stopnia i szybkości rozwoju hiponatremii – od łagodnych, jak bóle głowy i nudności, po ciężkie zaburzenia neurologiczne, takie jak dezorientacja, drgawki i śpiączka.

Leczenie SIADH obejmuje eliminację przyczyny (jeśli to możliwe), ograniczenie podaży płynów oraz w cięższych przypadkach podawanie hipertonicznego roztworu NaCl. W leczeniu przewlekłym stosuje się ureamimy (mocznik), waptany (antagoniści receptora wazopresynowego) oraz demeklocyklinę, która indukuje nefropatię z utratą soli.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl