niepowodzenie terapii imatynibem

Niepowodzenie terapii imatynibem odnosi się do sytuacji klinicznej, w której leczenie imatynibem – inhibitorem kinazy tyrozynowej – nie przynosi oczekiwanych rezultatów terapeutycznych. Zjawisko to obserwuje się najczęściej w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz innych nowotworów z obecnością specyficznych zaburzeń molekularnych.

Niepowodzenie terapii może mieć charakter pierwotny (brak odpowiedzi od początku leczenia) lub wtórny (utrata wcześniej uzyskanej odpowiedzi). Głównym mechanizmem odpowiedzialnym za niepowodzenie jest rozwój oporności na imatynib, najczęściej w wyniku mutacji punktowych w domenie kinazowej BCR-ABL1, amplifikacji genu BCR-ABL1 lub aktywacji alternatywnych szlaków sygnałowych.

W praktyce klinicznej niepowodzenie terapii imatynibem definiuje się zazwyczaj jako brak osiągnięcia odpowiedzi hematologicznej, cytogenetycznej lub molekularnej w określonych punktach czasowych leczenia, zgodnie z aktualnymi wytycznymi (np. ELN dla CML). Po stwierdzeniu niepowodzenia konieczna jest modyfikacja leczenia, obejmująca zwiększenie dawki imatynibu lub – częściej – zmianę na inhibitor kinazy tyrozynowej II lub III generacji.

Monitorowanie skuteczności terapii imatynibem powinno obejmować regularne badania hematologiczne, cytogenetyczne oraz molekularne (poziom transkryptu BCR-ABL1). W przypadku utraty odpowiedzi wskazane jest wykonanie badań wykrywających mutacje domeny kinazowej, co pomaga w wyborze optymalnego inhibitora drugiej linii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl