opór podpęcherzowy

Opór podpęcherzowy (ang. bladder outlet obstruction, BOO) to stan kliniczny, w którym występuje przeszkoda w odpływie moczu z pęcherza moczowego. Jest to wynik zwiększonego oporu w okolicy szyi pęcherza, cewki moczowej lub połączenia pęcherzowo-cewkowego, co utrudnia prawidłowe opróżnianie pęcherza.

Najczęstszą przyczyną oporu podpęcherzowego u mężczyzn jest łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH), ale może on być również spowodowany przez zwężenie cewki moczowej, dysfunkcję zwieracza, nowotwór prostaty czy zaburzenia neurologiczne. U kobiet przyczyny obejmują wypadanie narządów miednicy, zwężenie cewki moczowej lub zaburzenia czynnościowe.

Diagnostyka oporu podpęcherzowego obejmuje badanie urodynamiczne, które dostarcza obiektywnych parametrów przepływu moczu i ciśnienia w pęcherzu. Kluczowymi wskaźnikami są obniżony maksymalny przepływ cewkowy (Qmax) oraz podwyższone ciśnienie wypieracza podczas mikcji (PdetQmax), co pozwala na ocenę stopnia obstrukcji.

Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (np. alfa-blokery, inhibitory 5-alfa-reduktazy w przypadku BPH), zabiegi małoinwazyjne (np. TURP, laserowe usunięcie gruczolaka prostaty) lub klasyczne operacje chirurgiczne. Nieleczony opór podpęcherzowy może prowadzić do zalegania moczu, infekcji układu moczowego, kamicy pęcherza, a w skrajnych przypadkach do niewydolności nerek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl