nieprawidłowość siekaczy
Nieprawidłowości siekaczy to zbiór wad rozwojowych i nabytych dotyczących grupy zębów przednich, odpowiedzialnych za cięcie pokarmu. Obejmują one zarówno górne siekacze przyśrodkowe i boczne (zęby 11, 12, 21, 22), jak i dolne siekacze (zęby 31, 32, 41, 42).
Do najczęstszych nieprawidłowości siekaczy zalicza się wady zgryzowe (np. przodozgryz, tyłozgryz), zaburzenia położenia (np. rotacje, nachylenia, diastemę), anomalie liczby (agenezja, zęby nadliczbowe), kształtu (zęby łopatowate, siekacze Hutchinsona) oraz struktury (amelogenesis imperfecta, dentinogenesis imperfecta).
Nieprawidłowości siekaczy mogą wynikać z czynników genetycznych, środowiskowych, nawyków parafunkcyjnych (ssanie kciuka), urazów lub chorób ogólnoustrojowych. Ich diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, radiologicznym oraz analizie modeli diagnostycznych.
Leczenie nieprawidłowości siekaczy obejmuje metody ortodontyczne (aparaty stałe i ruchome), zachowawcze (odbudowy kompozytowe, licówki), protetyczne lub chirurgiczne, w zależności od rodzaju i nasilenia wady. Wczesna diagnoza i interwencja mają kluczowe znaczenie dla efektywności terapii i minimalizacji powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Medical Valley 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały zależną od dawki toksyczność narządową, głównie wątroby i nerek u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność narażenia terapeutycznego u człowieka, przy czym brak efektów toksycznych obserwowano do 19-krotnej ekspozycji, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy dawkach >67-krotnych, a u psów objawy neurotoksyczne i zwyrodnienie mięśni szkieletowych pojawiały się przy około 23-krotnej ekspozycji, bez efektów przy 6-krotnej. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a karcynogenność ograniczała się do zwiększonej częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy dawkach >58-krotnych, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na margines bezpieczeństwa.
ataksja, duszność, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, gruczolak i rak wątroby, narażenie ustrojowe, nieprawidłowość siekaczy, potencjał karcynogenny, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie nerwów, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, wątroba i nerki, wymioty pieniste, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ansifora Duo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa Ansifora Duo, zawierającego sytagliptynę (50 mg) i metforminę chlorowodorek (1000 mg), wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie stwierdzono dodatkowej toksyczności przy terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii metforminą. Poziom narażenia bez działań niepożądanych (NOEL) wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej dla sytagliptyny oraz 2,5-krotność dla metforminy. Toksyczność sytagliptyny na wątrobę i nerki obserwowano u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, natomiast zmiany w obrębie zębów u szczurów pojawiały się przy 67-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, nieobecne przy 6-krotnym narażeniu. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi, mimo zwiększonej częstości guzów wątroby u szczurów przy bardzo wysokich dawkach, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością.
ataksja, chlorowodorek metforminy, drżenie, duszność, działanie niepożądane, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogeneza, miopatia szkieletowa, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, nowotwór wątroby, płodność, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wada wrodzona żeber, wymioty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Maysiglu 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są wątroba i nerki, przy czym toksyczne efekty pojawiały się dopiero przy ekspozycji ≥58-krotnie przekraczającej poziom kliniczny, a brak działań niepożądanych stwierdzono przy ekspozycji 19-krotnie wyższej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy ekspozycji ≥67-krotnej, jednak przy 58-krotnej ekspozycji nie stwierdzono wpływu na uzębienie. U psów przy ekspozycji około 23-krotnej pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne (ataksyjne ruchy, drżenia) oraz niewielkie zwyrodnienia mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnej ekspozycji nie odnotowano takich efektów. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a długoterminowe testy kancerogenne potwierdziły brak działania rakotwórczego u myszy; u szczurów zwiększona częstość gruczolaków i raków wątroby pojawiła się dopiero przy ekspozycji ≥58-krotnej, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne zagrożenie dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność ekspozycji klinicznej bez efektów).
ataksja, badanie kancerogenne, badanie toksykologiczne, drżenie, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, gruczolak i rak wątroby, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, nieprawidłowość siekaczy, nowotwór wątroby, oddychanie z otwartym pyskiem, pieniste wymioty, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczność matczyna, toksyczność sytagliptyny, wątroba i nerki, zniekształcenie żebra, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adimuplan 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sytagliptyny, substancji czynnej leku Adimuplan, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, przy czym poziom bez efektu toksycznego (NOEL) wynosił 19-krotność dawki klinicznej. U szczurów zaobserwowano zmiany w strukturze siekaczy przy ekspozycji >67-krotnej, jednak przy 58-krotnej nie stwierdzono takich nieprawidłowości. W badaniach na psach przy 23-krotnej ekspozycji pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast NOEL wynosił 6-krotność dawki terapeutycznej. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi. Badania reprodukcyjne nie wykazały wpływu na płodność, a teratogenność ograniczała się do niewielkiego wzrostu zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji >29-krotnej. Toksyczność matczyna u królików pojawiła się również przy dawkach >29-krotnych.
ataksja, drżenie, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie toksyczne, genotoksyczność sytagliptyny, margines bezpieczeństwa, nadmierne ślinienie, nieprawidłowość siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwów, wpływ na płodność, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mifoglame 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku Mifoglame, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu nie zaobserwowano efektów niepożądanych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono zmiany w uzębieniu przy ekspozycji 67-krotnej, jednak nie miały one miejsca przy 58-krotnej. U psów pojawiły się przemijające objawy neurologiczne (m.in. ataksja, drżenie, pieniste wymioty) przy 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej, a przy 6-krotnym nie odnotowano toksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a rakotwórczość była obecna jedynie u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (58-krotność ekspozycji klinicznej), prawdopodobnie wtórnie do hepatotoksyczności. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, choć przy dawkach >29-krotnych zaobserwowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów szczurów oraz toksyczność u królików.
ataksja, badanie płodności, drżenie, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja kliniczna, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość siekaczy, objaw neurologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jansitin 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny, substancji czynnej preparatu Jansitin, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa w odniesieniu do toksyczności narządowej, neurotoksyczności, karcinogenności oraz wpływu na reprodukcję. Hepatotoksyczność i nefrotoksyczność obserwowano u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawkę kliniczną, natomiast brak efektów toksycznych stwierdzono przy 19-krotnym narażeniu (NOAEL). Nieprawidłowości siekaczy u szczurów pojawiły się przy 67-krotnym narażeniu, lecz nie zaobserwowano ich przy 58-krotnym. U psów przy 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy uszkodzenia układu nerwowego (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się), a także zwyrodnienie mięśni szkieletowych, jednak przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono toksycznych efektów. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a karcinogenność u szczurów wiązała się z przewlekłą hepatotoksycznością przy dawkach >58-krotnych, co nie jest istotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (NOAEL 19×).
Wpływ sytagliptyny na reprodukcję i rozwój płodu był minimalny; nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u szczurów ani na rozwój przed- i pourodzeniowy przy narażeniu do 29-krotnego poziomu klinicznego. Związane z leczeniem zniekształcenia żeber u płodów pojawiły się przy ekspozycji >29×, a toksyczny wpływ na matkę u królików również przy dawkach >29-krotnych. Sytagliptyna przenika do mleka szczurów w stosunku 4:1 (mleko:osocze), co wymaga uwagi przy stosowaniu u kobiet karmiących. Podsumowując, wszystkie obserwowane działania toksyczne występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi, co potwierdza niski potencjał ryzyka działań niepożądanych w warunkach klinicznych.
ataksja, badanie histologiczne, badanie toksykologiczne, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, nieprawidłowość siekaczy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, przenikanie do mleka, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczny wpływ na matkę, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy wykazały, że terapia skojarzona nie powoduje dodatkowej toksyczności w porównaniu do monoterapii. W 16-tygodniowych badaniach na psach poziom NOEL dla sytagliptyny przekraczał około 6-krotnie ekspozycję kliniczną, a dla metforminy około 2,5-krotnie. Toksyczność wątrobowa i nerkowa obserwowana była u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję człowieka, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie stwierdzono wpływu na te narządy, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Objawy neurotoksyczne i mięśniowe u psów pojawiały się przy około 23-krotnym narażeniu, a przy 6-krotnym nie obserwowano nieprawidłowości. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a kancerogenność u myszy była negatywna; u szczurów zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby przy narażeniu >58-krotnym, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i nie uznano za istotne dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badanie farmakologiczne, badanie kancerogenności, badanie przedkliniczne, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, gruczolak i rak wątroby, leczenie cukrzycy, narażenie kliniczne, nieprawidłowość siekaczy, potencjał genotoksyczny, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, rozwój przed-pourodzeniowy, toksyczne uszkodzenie nerwów, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność wątrobowa i nerkowa, toksyczny wpływ na matkę, toksyczny wpływ na rozród, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytena 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Sytena, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów niepożądanych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów przy 67-krotnym narażeniu stwierdzono nieprawidłowości siekaczy, jednakże brak ich w badaniu 14-tygodniowym przy 58-krotnym narażeniu sugeruje niejasne znaczenie kliniczne. U psów przy około 23-krotnym narażeniu obserwowano objawy neurotoksyczne, takie jak ataksja, drżenie i zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono wpływu na te parametry. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały działania mutagennego, choć u szczurów przy 58-krotnym narażeniu zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie wtórny do przewlekłej hepatotoksyczności, co nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
analiza toksykologiczna, ataksja, badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczne, badanie histologiczne, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, genotoksyczność, gruczolak wątroby, guz wątroby, hepatotoksyczność, mięsień szkieletowy, narażenie ustrojowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, potencjał rakotwórczy, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sytagliptyny, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ansifora 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej, podczas gdy przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67x, jednak w 14-tygodniowym badaniu przy 58-krotnym narażeniu nie wykazano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym narażeniu pojawiły się przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono neurotoksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a karcynogenność była negatywna u myszy; u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58x, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i nie uznano za istotne dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badanie płodności, drżenie, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, nadmierne ślinienie, nieprawidłowa postawa ciała, nieprawidłowość siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, toksyczne działanie, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerwów, wymioty, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PHINGROUM 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku PHINGROUM, wykazały toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie dawkę kliniczną, przy czym brak efektów toksycznych obserwowano do 19-krotnego narażenia, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67-krotnym, jednakże brak wpływu na zęby przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy narażeniu około 23-krotnym obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono takich zmian. Sytagliptyna nie wykazywała genotoksyczności ani działania rakotwórczego u myszy, choć u szczurów przy narażeniu >58-krotnym zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, prawdopodobnie wtórny do hepatotoksyczności. Brak wpływu na płodność u szczurów oraz niewielkie zmiany rozwojowe przy narażeniu >29-krotnym, a także toksyczność matczyna u królików przy podobnym poziomie narażenia, nie wskazują na istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gruczolak wątroby, guz wątroby, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, przenikanie do mleka, ślinotok, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sytagliptyny, toksyczność wątrobowa, uszkodzenie nerwów, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sademlip 50 mg + 850 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Sademlip, zawierającego sytagliptynę i metforminę, opiera się na badaniach toksykologicznych poszczególnych substancji oraz ich terapii skojarzonej. W badaniach 16-tygodniowych na psach nie wykazano dodatkowej toksyczności terapii łączonej w porównaniu z monoterapią, przy poziomach ekspozycji do 6-krotności dla sytagliptyny i 2,5-krotności dla metforminy w stosunku do ekspozycji klinicznej u ludzi. Sytagliptyna wykazywała toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, natomiast przy 19-krotnej ekspozycji nie obserwowano efektów niepożądanych. Objawy neurotoksyczne u psów pojawiały się przy ekspozycji około 23-krotnej, a przy 6-krotnej nie stwierdzono wpływu. Badania genotoksyczności i kancerogenności wskazały na brak działania mutagennego i kancerogennego u myszy, choć u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (58x) zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na reprodukcję był minimalny, z niewielkim wzrostem zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji 29-krotnej, bez istotnego zagrożenia dla ludzi.
ataksja, badanie przedkliniczne, chlorowodorek metforminy, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, rak wątroby, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych