receptor komórki T
Receptor komórki T (TCR) to kompleks białkowy znajdujący się na powierzchni limfocytów T, odpowiedzialny za rozpoznawanie antygenów prezentowanych przez komórki prezentujące antygen (APC). Składa się z dwóch łańcuchów polipeptydowych (najczęściej α i β), które razem tworzą miejsce wiążące antygen.
TCR współdziała z kompleksem CD3 oraz koreceptorami CD4 lub CD8, co umożliwia przekazywanie sygnału aktywacyjnego do wnętrza komórki. W przeciwieństwie do przeciwciał, TCR rozpoznaje jedynie fragmenty peptydowe antygenów prezentowane w kontekście cząsteczek MHC (głównego kompleksu zgodności tkankowej).
Różnorodność receptorów komórek T jest generowana podczas rozwoju limfocytów poprzez proces rearanżacji genów, umożliwiający rozpoznawanie milionów różnych antygenów. Zaburzenia funkcji TCR mogą prowadzić do nieefektywnej odpowiedzi immunologicznej lub chorób autoimmunologicznych.
W diagnostyce klinicznej analiza ekspresji i specyficzności TCR ma zastosowanie w ocenie zaburzeń odporności, monitorowaniu chorób nowotworowych układu krwiotwórczego oraz badaniu odpowiedzi immunologicznej w transplantologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita grubego (RJG) rozwija się w wyniku złożonych zmian genetycznych i epigenetycznych, które prowadzą do transformacji nabłonka jelita w nowotwór złośliwy. Kluczowe mechanizmy molekularne obejmują trzy główne ścieżki: niestabilność chromosomową (CIN, 70-85% przypadków) z mutacjami w genach APC, KRAS i TP53; niestabilność mikrosatelitarną (MSI, ~15% przypadków) z defektem naprawy DNA i mutacjami w genach MLH1, MSH2, MSH6, PMS2; oraz fenotyp metylatora wysp CpG (CIMP, ~30% przypadków) charakteryzujący się hipermetylacją promotorów genów i mutacją BRAF. Proces karcynogenezy przebiega przez sekwencję gruczolak-rak lub alternatywną ścieżkę polipów ząbkowanych, z udziałem mutacji onkogenów i genów supresorowych oraz zmian epigenetycznych, takich jak metylacja DNA i regulacja mikroRNA. Różnice molekularne między rakiem prawej i lewej strony okrężnicy wpływają na przebieg choroby i odpowiedź na leczenie.
aberracja chromosomowa, ekspresja białka, fenotyp metylatora wysp CpG, gen APC, gen supresorowy, gen TP53, gruczolak ząbkowany, komórka immunologiczna, komórka nowotworowa, mediator zapalenia, metylacja DNA, metylacja promotora genu, mikrobiota jelitowa, mikrośrodowisko guza, mutacja onkogenu, niestabilność chromosomowa, niestabilność mikrosatelitarna, podtyp molekularny, polip gruczolakowy, polip hiperplastyczny, rak jelita grubego, receptor komórki T, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Ras/Raf/MEK/ERK, szlak Wnt/β-katenina, zapalna choroba jelit, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (mis-c) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) jest rzadkim, opóźnionym powikłaniem po zakażeniu SARS-CoV-2, manifestującym się ciężką, układową reakcją zapalną obejmującą serce, płuca, nerki, mózg, skórę, oczy i przewód pokarmowy. Patofizjologia MIS-C opiera się na nadmiernej odpowiedzi immunologicznej, charakteryzującej się burzą cytokinową z podwyższonymi poziomami IL-1, IL-6, IL-8, IL-10, IL-17, IL-18, IFN-γ oraz TNF, a także limfopenią komórek T CD4+ i CD8+. Mechanizmy patogenetyczne obejmują działanie białka kolczastego SARS-CoV-2 jako superantygenu, mimikrę molekularną między białkiem nukleokapsydu wirusa a ludzkim białkiem SNX8, dysfunkcję śródbłonka oraz zaburzenia bariery jelitowej, co umożliwia przedłużoną ekspozycję na antygeny wirusa. Genetyczne predyspozycje, w tym warianty w genach C6, C9, FREM1, MPO i innych, mogą zwiększać ryzyko rozwoju MIS-C. Klinicznie MIS-C wykazuje cechy częściowo pokrywające się z chorobą Kawasakiego, zespołem wstrząsu toksycznego i limfohistiocytozą hemofagocytarną, jednak jest odrębnym zespołem o bardziej nasilonej odpowiedzi zapalnej i różnicach w wieku pacjentów oraz parametrach laboratoryjnych, takich jak trombocytopenia i eozynopenia.
białko nukleokapsydu, białko spike, burza cytokinowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Kawasakiego, cukrzyca typu 1, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów, dysfunkcja śródbłonka, dysregulacja immunologiczna, immunoglobulina dożylna, komórki NK, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzapalny, limfohistiocytoza hemofagocytarna, limfopenia komórek T, mechanizm immunologiczny, mimikra molekularna, reakcja autoimmunologiczna, reakcja zapalna, receptor komórki T, receptor Toll-podobny, sekwencjonowanie całego eksomu, stwardnienie rozsiane, superantygen bakteryjny, szczepienie przeciwko COVID-19, test serologiczny, układ dopełniacza, układ odpornościowy, wymaz z nosogardzieli, zakażenie SARS-CoV-2, zespół aktywacji makrofagów, zespół wstrząsu toksycznego, zespół zapalny wielonarządowy u dzieci - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Groprinosin Forte 500 mg/5 ml
Groprinosin Forte, zawierający inozynę pranobeks (500 mg/5 ml syropu), jest syntetyczną pochodną puryny o podwójnym mechanizmie działania: immunostymulującym oraz przeciwwirusowym. Lek ten normalizuje mechanizmy odporności komórkowej poprzez indukcję odpowiedzi typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz wzmocnienia reakcji limfoproliferacyjnych. Wpływa na cytotoksyczność limfocytów T i komórek NK, funkcjonowanie limfocytów supresorowych T8 i pomocniczych T4, a także zwiększa poziom immunoglobulin G (IgG) oraz ekspresję markerów dopełniacza. W warunkach in vitro inozyna pranobeks stymuluje produkcję IL-1 i IL-2 oraz ekspresję receptora IL-2, natomiast in vivo zwiększa wydzielanie interferonu gamma (IFN-γ) i zmniejsza IL-4, co potęguje odpowiedź immunologiczną. Ponadto lek nasila chemotaksję i fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów, kluczowych komórek układu odpornościowego.
acetamidobenzoesan hydroksypropylodimetyloamoniowy, cytokina, cząsteczka wewnątrzbłonowa, działanie immunofarmakologiczne, fagocytoza, fosfodiesteraza cGMP, immunoglobulina G, inozyna pranobeks, interferon gamma, interleukina-1, interleukina-2, interleukina-4, komórki NK, kwas orotowy, łańcuch poliadenylowy, limfocyty pomocnicze T4, limfocyty supresorowe T8, makrofag, marker dopełniacza, monocyt, neutrofil, odpowiedź typu Th1, podwójny mechanizm działania, receptor IL-2, receptor komórki T, synteza mRNA, wirus opryszczki, wirusowy RNA przekaźnikowy