zapalenie wsierdzia zastawek sztucznych
Zapalenie wsierdzia zastawek sztucznych (PVE – Prosthetic Valve Endocarditis) to ciężkie powikłanie infekcyjne, które rozwija się na powierzchni lub w okolicy implantowanej zastawki serca. To schorzenie stanowi jedno z najpoważniejszych powikłań po operacjach wszczepienia sztucznych zastawek, wiążące się z wysoką śmiertelnością sięgającą 20-40%.
Ze względu na czas wystąpienia, PVE dzieli się na wczesne (do 12 miesięcy po implantacji) i późne (powyżej 12 miesięcy). Wczesne zapalenie wsierdzia jest najczęściej wynikiem zakażenia śródoperacyjnego lub okołooperacyjnego, głównie patogenami szpitalnymi, takimi jak gronkowce koagulazo-ujemne, Staphylococcus aureus czy grzyby. Późne PVE przypomina etiologicznie naturalne infekcyjne zapalenie wsierdzia, gdzie dominują paciorkowce jamy ustnej, enterokoki i gronkowce złociste.
Diagnostyka opiera się na kryteriach Duke’a, obejmujących badania mikrobiologiczne (posiewy krwi), echokardiografię (szczególnie przezprzełykową), badania laboratoryjne oraz objawy kliniczne. Charakterystycznymi objawami są gorączka, nowe szmery sercowe, objawy zatorowe oraz objawy niewydolności serca. Echokardiografia przezprzełykowa jest metodą o najwyższej czułości w wykrywaniu wegetacji i ocenie dysfunkcji zastawki.
Leczenie wymaga długotrwałej, celowanej antybiotykoterapii (4-6 tygodni), dostosowanej do wyniku posiewów krwi. W wielu przypadkach konieczna jest interwencja chirurgiczna, szczególnie przy utrzymujących się wegetacjach, niewydolności serca, nawracających zatorach czy niepoddającej się leczeniu infekcji. Profilaktyka obejmuje antybiotykoterapię okołooperacyjną oraz podczas procedur wysokiego ryzyka bakteriemii u pacjentów z wszczepionymi zastawkami.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wsierdzia – Etiologia i przyczyny
Zapalenie wsierdzia (endocarditis) to zagrażający życiu stan zapalny endocardium, najczęściej dotyczący zastawek serca, wywołany głównie przez bakterie (80-90% przypadków), w tym Staphylococcus aureus (około 30% przypadków w krajach rozwiniętych), paciorkowce zieleniejące (viridans), Streptococcus bovis oraz enterokoki. Rzadziej etiologię stanowią bakterie z grupy HACEK, Bartonella, Coxiella burnetii, Brucella oraz grzyby, zwłaszcza Candida albicans. Patogeneza wymaga uszkodzenia endocardium, bakteriemii, adhezji drobnoustrojów i formowania wegetacji złożonych z płytek krwi, fibryny i komórek zapalnych. Czynniki ryzyka obejmują wady zastawkowe, sztuczne zastawki, wcześniejsze epizody zapalenia wsierdzia, wrodzone wady serca, dożylne stosowanie narkotyków, hemodializę, immunosupresję oraz zaawansowany wiek. Klinicznie wyróżnia się postać ostrą (często S. aureus) i podostrą (paciorkowce zieleniejące), a także zapalenie wsierdzia związane z protezami zastawkowymi i dożylnym używaniem narkotyków.
adhezja bakterii, bakterie HACEK, choroba reumatyczna serca, enterokoki, gronkowiec, gronkowiec złocisty, kandydoza, kardiomiopatia przerostowa, niedomykalność zastawki, ostre zapalenie wsierdzia, paciorkowiec, podostre zapalenie wsierdzia, profilaktyka antybiotykowa, wypadanie zastawki mitralnej, zapalenie wsierdzia, zapalenie wsierdzia zastawek natywnych, zapalenie wsierdzia zastawek sztucznych, zespół antyfosfolipidowy, zwężenie zastawki