działanie antycholinergiczne centralne
Działanie antycholinergiczne centralne to efekt farmakologiczny polegający na blokowaniu receptorów muskarynowych w ośrodkowym układzie nerwowym. Skutkuje to hamowaniem przekaźnictwa cholinergicznego, co ma istotne implikacje kliniczne zarówno w kontekście terapeutycznym, jak i działań niepożądanych.
Leki o centralnym działaniu antycholinergicznym mogą powodować szereg efektów ośrodkowych, takich jak: zaburzenia poznawcze, dezorientacja, pogorszenie pamięci, halucynacje, pobudzenie psychoruchowe oraz senność. Szczególnie podatne na te działania są osoby starsze, u których bariera krew-mózg jest bardziej przepuszczalna, a rezerwy funkcji poznawczych – ograniczone.
W praktyce klinicznej centralne działanie antycholinergiczne wykorzystuje się w leczeniu choroby Parkinsona (poprawia równowagę neuroprzekaźników), choroby lokomocyjnej oraz niektórych zaburzeń psychicznych. Należy jednak pamiętać o ryzyku wywoływania lub nasilania zespołów otępiennych, dlatego stosowanie leków o silnym działaniu antycholinergicznym centralnym powinno być ograniczone u pacjentów geriatrycznych.
Wiele grup leków wykazuje działanie antycholinergiczne centralne jako efekt uboczny, w tym klasyczne leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji oraz leki przeciwwymiotne. Kumulacja obciążenia antycholinergicznego może prowadzić do wystąpienia zespołu antycholinergicznego, stanowiącego poważne powikłanie farmakoterapii.