łyżeczkowanie ssące
Łyżeczkowanie ssące (ang. vacuum aspiration, suction curettage) to technika zabiegowa stosowana w ginekologii, polegająca na usunięciu tkanek z jamy macicy przy pomocy ssania, zwykle po wprowadzeniu kaniuli przez szyjkę macicy. Procedura ta łączy klasyczne łyżeczkowanie z jednoczesnym odsysaniem usuniętych tkanek.
Metoda ta jest powszechnie stosowana w przypadku zabiegów takich jak abrazja diagnostyczna, usuwanie resztek po poronieniu (poronienie niekompletne), terminacja ciąży we wczesnym etapie, a także w przypadku krwawień z macicy o nieznanej etiologii. W porównaniu do tradycyjnego łyżeczkowania ostrego, technika ssąca charakteryzuje się mniejszym ryzykiem perforacji macicy oraz zazwyczaj mniejszą utratą krwi.
Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, często po uprzednim przygotowaniu szyjki macicy środkami farmakologicznymi (np. mizoprostolem). Materiał uzyskany podczas łyżeczkowania ssącego może być następnie poddany badaniu histopatologicznemu, co jest istotne w diagnostyce chorób endometrium, w tym nowotworów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża poroniona – Zapobieganie i profilaktyka
Ciąża poroniona (molar pregnancy) to rzadkie powikłanie, występujące z częstością 0,2-9,9/1000 ciąż, charakteryzujące się nieprawidłowym rozwojem tkanki łożyskowej uniemożliwiającym rozwój płodu. Kluczowe jest odroczenie kolejnej ciąży o 6-12 miesięcy (12-24 miesiące po chemioterapii z powodu GTN), z zastosowaniem skutecznej antykoncepcji, najczęściej metod barierowych, aby umożliwić monitorowanie poziomu hCG do normalizacji i zapobiec maskowaniu nawrotu choroby. Monitorowanie poziomu hCG powinno trwać co najmniej 6-12 miesięcy, a u pacjentek po GTN – do 24 miesięcy. Wczesne badania ultrasonograficzne (około 10. tygodnia ciąży) oraz kontynuacja monitorowania beta-hCG po porodzie są niezbędne dla wczesnego wykrycia powikłań. Ryzyko nawrotu jest niskie (1-2%), a współczesne leczenie GTN cechuje się skutecznością 98-100%.
badanie ultrasonograficzne, beta-hCG, całkowita ciąża poroniona, choroba trofoblastyczna ciąży, ciąża poroniona, częściowa ciąża poroniona, diagnostyka preimplantacyjna, hormon hCG, krwawienie z pochwy, łyżeczkowanie, łyżeczkowanie ssące, metotreksat, poradnictwo genetyczne, profilaktyczna chemioterapia, rozszerzenie i ewakuacja, tkanka łożyskowa, tkanka trofoblastyczna, triploidia, zapłodnienie in vitro, zaśniad groniasty - Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża poroniona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ciąża poroniona (molar pregnancy, hydatidiform mole) to rzadkie zaburzenie rozwoju trofoblastu, należące do chorób trofoblastycznych ciąży (GTD). Wyróżnia się postać częściową (partial) z nieprawidłowym łożyskiem i częściowym rozwojem płodu oraz całkowitą (complete) bez rozwoju płodu. Charakterystyczne objawy to krwawienie z pochwy z wydalaniem struktur przypominających winogrona, nieprawidłowy wzrost macicy, brak akcji serca płodu w USG oraz znacznie podwyższone poziomy hCG, często przekraczające normy dla danego okresu ciąży. Diagnostyka opiera się na ultrasonografii, pomiarze hCG oraz badaniu histopatologicznym tkanki po łyżeczkowaniu. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak inwazyjny zaśniad groniasty czy nowotwory trofoblastyczne (GTN). Objawy nadczynności tarczycy mogą towarzyszyć podwyższonym poziomom hCG.
aktynomycyna D, badanie histopatologiczne, badanie ultrasonograficzne, całkowita ciąża zaśniadowa, choroba trofoblastyczna ciąży, ciąża poroniona, ciąża zaśniadowa, częściowa ciąża zaśniadowa, ginekolog-położnik, histerektomia, hormon hCG, immunoglobulina anty-D, inwazyjny zaśniad groniasty, konflikt serologiczny, kosmówczak, krwotok, kwas traneksamowy, ludzka gonadotropina kosmówkowa, łyżeczkowanie macicy, łyżeczkowanie ssące, metotreksat, nadczynność tarczycy, nowotwór trofoblastyczny ciąży, oksytocyna, profilaktyka antybiotykowa, stan przedrzucawkowy, tkanka trofoblastyczna, zaśniad groniasty - Leksykon chorób i schorzeń
Śmierć płodu – Leczenie
Śmierć płodu (poronienie wewnątrzmaciczne) występuje u około 1 na 160 porodów i wymaga indywidualizacji leczenia w zależności od wieku ciążowego, wielkości płodu oraz czasu od zatrzymania akcji serca. W przypadku ciąży poniżej 24 tygodnia zalecana jest procedura rozszerzenia i ewakuacji (D&E), która jest skuteczniejsza i wiąże się z mniejszą liczbą powikłań niż indukcja porodu (skorygowany współczynnik ryzyka 8,5; 95% CI, 3,7-19,8). Indukcja porodu, obejmująca podanie prostaglandyn (np. misoprostolu) i oksytocyny, jest preferowana w późniejszych etapach ciąży lub gdy pacjentka nie chce czekać na samoistne rozpoczęcie porodu, które zwykle następuje w ciągu 2 tygodni od śmierci płodu. Cesarskie cięcie nie jest zalecane, chyba że pojawią się powikłania podczas porodu drogami natury. Diagnostyka przyczyn śmierci płodu powinna obejmować autopsję, badania makroskopowe i histologiczne łożyska oraz ocenę genetyczną, co może zwiększyć wykrywalność przyczyn z poniżej 20% do ponad 90% przypadków.
aspiracja próżniowa, autopsja płodu, badanie histologiczne łożyska, cesarskie cięcie, indukcja porodu, kwas acetylosalicylowy, łyżeczkowanie ssące, mifepriston, misoprostol, niewydolność łożyska, ocena genetyczna, ograniczenie wzrostu płodu, oksytocyna, prostaglandyna, rozszerzenie i ewakuacja, rozszerzenie i łyżeczkowanie, śmierć płodu, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia EMDR, terapia genowa, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenia krzepnięcia krwi