nowotwór złośliwy układu chłonnego
Nowotwór złośliwy układu chłonnego (chłoniak złośliwy) to grupa nowotworów wywodzących się z komórek układu limfatycznego. Chłoniaki dzielą się na dwie główne kategorie: chłoniaki Hodgkina (ziarnica złośliwa) oraz chłoniaki nie-Hodgkinowskie (NHL), które stanowią około 90% wszystkich przypadków.
W patogenezie chłoniaków złośliwych istotną rolę odgrywają zaburzenia genetyczne, infekcje wirusowe (m.in. EBV, HIV, HTLV-1), czynniki środowiskowe oraz stany upośledzonej odporności. Objawy mogą obejmować powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę, nocne poty, utratę masy ciała, zmęczenie, a także objawy wynikające z uciskania narządów przez rozrastające się masy nowotworowe.
Diagnostyka chłoniaków złośliwych obejmuje badanie histopatologiczne materiału pobranego podczas biopsji węzła chłonnego lub innej zajętej tkanki, badania obrazowe (CT, PET-CT, MRI), badania laboratoryjne oraz ocenę szpiku kostnego. Klasyfikacja opiera się na systemie WHO, który uwzględnia cechy morfologiczne, immunofenotypowe, genetyczne i kliniczne.
Leczenie zależy od typu histologicznego, stopnia zaawansowania oraz czynników prognostycznych i może obejmować chemioterapię, immunoterapię, radioterapię, przeszczepienie komórek macierzystych oraz terapie celowane. Rokowanie jest zróżnicowane i zależy od typu chłoniaka, stopnia zaawansowania choroby, obecności czynników ryzyka oraz odpowiedzi na leczenie.