rozszerzenie i ewakuacja
Zabieg rozszerzenia i ewakuacji (D&E, dilatation and evacuation) to procedura chirurgiczna stosowana w ginekologii, najczęściej w celu zakończenia ciąży w drugim trymestrze (zwykle między 13 a 24 tygodniem). Procedura polega na rozszerzeniu szyjki macicy, a następnie usunięciu tkanek ciążowych z jamy macicy.
Procedura D&E jest dwuetapowa. W pierwszym etapie szyjka macicy jest rozszerzana za pomocą rozszerzaczy osmotycznych (np. laminaria) lub farmakologicznie (np. mizoprostol). Drugi etap obejmuje ewakuację zawartości macicy przy użyciu ssaka próżniowego oraz kleszczyków. Cały zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym.
Zabieg rozszerzenia i ewakuacji jest również stosowany w przypadkach poronienia zatrzymanego, gdy konieczne jest usunięcie tkanek płodowych z macicy, aby zapobiec infekcji lub nadmiernemu krwawieniu. W porównaniu do indukcji porodu w drugim trymestrze ciąży, procedura D&E jest zwykle szybsza, wiąże się z mniejszą utratą krwi i niższym ryzykiem powikłań.
Potencjalne powikłania zabiegu rozszerzenia i ewakuacji obejmują krwawienie, infekcję, uszkodzenie szyjki macicy lub perforację macicy. Rzadziej może wystąpić niewydolność szyjki macicy w kolejnych ciążach. Po zabiegu pacjentka wymaga monitorowania pod kątem krwawienia, bólu oraz oznak infekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ciąża poroniona – Zapobieganie i profilaktyka
Ciąża poroniona (molar pregnancy) to rzadkie powikłanie, występujące z częstością 0,2-9,9/1000 ciąż, charakteryzujące się nieprawidłowym rozwojem tkanki łożyskowej uniemożliwiającym rozwój płodu. Kluczowe jest odroczenie kolejnej ciąży o 6-12 miesięcy (12-24 miesiące po chemioterapii z powodu GTN), z zastosowaniem skutecznej antykoncepcji, najczęściej metod barierowych, aby umożliwić monitorowanie poziomu hCG do normalizacji i zapobiec maskowaniu nawrotu choroby. Monitorowanie poziomu hCG powinno trwać co najmniej 6-12 miesięcy, a u pacjentek po GTN – do 24 miesięcy. Wczesne badania ultrasonograficzne (około 10. tygodnia ciąży) oraz kontynuacja monitorowania beta-hCG po porodzie są niezbędne dla wczesnego wykrycia powikłań. Ryzyko nawrotu jest niskie (1-2%), a współczesne leczenie GTN cechuje się skutecznością 98-100%.
badanie ultrasonograficzne, beta-hCG, całkowita ciąża poroniona, choroba trofoblastyczna ciąży, ciąża poroniona, częściowa ciąża poroniona, diagnostyka preimplantacyjna, hormon hCG, krwawienie z pochwy, łyżeczkowanie, łyżeczkowanie ssące, metotreksat, poradnictwo genetyczne, profilaktyczna chemioterapia, rozszerzenie i ewakuacja, tkanka łożyskowa, tkanka trofoblastyczna, triploidia, zapłodnienie in vitro, zaśniad groniasty - Leksykon chorób i schorzeń
Śmierć płodu – Leczenie
Śmierć płodu (poronienie wewnątrzmaciczne) występuje u około 1 na 160 porodów i wymaga indywidualizacji leczenia w zależności od wieku ciążowego, wielkości płodu oraz czasu od zatrzymania akcji serca. W przypadku ciąży poniżej 24 tygodnia zalecana jest procedura rozszerzenia i ewakuacji (D&E), która jest skuteczniejsza i wiąże się z mniejszą liczbą powikłań niż indukcja porodu (skorygowany współczynnik ryzyka 8,5; 95% CI, 3,7-19,8). Indukcja porodu, obejmująca podanie prostaglandyn (np. misoprostolu) i oksytocyny, jest preferowana w późniejszych etapach ciąży lub gdy pacjentka nie chce czekać na samoistne rozpoczęcie porodu, które zwykle następuje w ciągu 2 tygodni od śmierci płodu. Cesarskie cięcie nie jest zalecane, chyba że pojawią się powikłania podczas porodu drogami natury. Diagnostyka przyczyn śmierci płodu powinna obejmować autopsję, badania makroskopowe i histologiczne łożyska oraz ocenę genetyczną, co może zwiększyć wykrywalność przyczyn z poniżej 20% do ponad 90% przypadków.
aspiracja próżniowa, autopsja płodu, badanie histologiczne łożyska, cesarskie cięcie, indukcja porodu, kwas acetylosalicylowy, łyżeczkowanie ssące, mifepriston, misoprostol, niewydolność łożyska, ocena genetyczna, ograniczenie wzrostu płodu, oksytocyna, prostaglandyna, rozszerzenie i ewakuacja, rozszerzenie i łyżeczkowanie, śmierć płodu, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia EMDR, terapia genowa, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenia krzepnięcia krwi