frakcja związana
Frakcja związana odnosi się do części substancji chemicznej, najczęściej leku lub hormonu, która jest związana z białkami osocza (głównie z albuminą) podczas transportu w krwiobiegu. W przeciwieństwie do frakcji wolnej, frakcja związana nie jest biologicznie aktywna i nie może oddziaływać z receptorami tkankowymi.
W praktyce klinicznej pomiar frakcji związanej ma istotne znaczenie w farmakokinetyce, ponieważ tylko wolna frakcja leku może przenikać przez błony komórkowe i wywoływać efekt terapeutyczny. Zmiany w wiązaniu z białkami mogą wpływać na skuteczność leczenia i występowanie działań niepożądanych, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Na stosunek frakcji związanej do wolnej wpływają różne czynniki patofizjologiczne, takie jak hipoalbuminemia, niewydolność nerek czy wątroby oraz interakcje między lekami konkurującymi o miejsca wiążące na białkach. Monitoring frakcji związanej może być pomocny w indywidualizacji terapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami gospodarki białkowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna Euthyrox N, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą wchłanianie do 80% w jelicie cienkim, z Tmax wynoszącym 5-6 godzin. Początek działania terapeutycznego obserwuje się po 3-5 dniach od podania doustnego. Lek wykazuje bardzo wysokie, niekowalencyjne wiązanie z białkami osocza (99,97%), co umożliwia dynamiczną wymianę między frakcją związaną a wolną, biologicznie aktywną. Objętość dystrybucji wynosi 10-12 litrów, z około 1/3 puli pozatarczycowej lokalizującej się w wątrobie, gdzie zachodzi szybka wymiana z lewotyroksyną surowiczą. Ze względu na silne wiązanie z białkami, lek nie jest usuwany podczas dializy czy hemoperfuzji, co ma znaczenie u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych tym procedurom.
białko osocza, białko transportowe, biodostępność leku, biotransformacja hormonu, dializa, Euthyrox N, eutyreoza, forma biologicznie aktywna, frakcja związana, hemoperfuzja, jelito cienkie, klirens metaboliczny, konwersja T4 do T3, lewotyroksyna sodowa, metabolizm hormonów tarczycy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać galenowa, stężenie w osoczu, Tmax -
Leksykon leków
Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Levirox, charakteryzuje się wysoką biodostępnością sięgającą do 80% po podaniu doustnym, z wchłanianiem zachodzącym głównie w górnym odcinku jelita cienkiego. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 5-6 godzinach, natomiast początek działania terapeutycznego obserwuje się po 3-5 dniach od rozpoczęcia terapii. Lewotyroksyna wykazuje bardzo wysokie, niekowalencyjne wiązanie z białkami osocza na poziomie 99,97%, co umożliwia dynamiczną wymianę między frakcją związaną a wolną, farmakologicznie aktywną. Objętość dystrybucji wynosi około 10-12 litrów, z istotnym udziałem wątroby, gdzie znajduje się około jedna trzecia pozatarczycowej puli hormonu. Ze względu na silne wiązanie z białkami, lek nie jest usuwany podczas hemodializy ani hemoperfuzji, co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych terapii nerkozastępczej.
frakcja związana, górny odcinek jelita cienkiego, hemodializa, hemoperfuzja, hormon tarczycy, klirens metaboliczny, Levirox, lewotyroksyna sodowa, maksymalne stężenie leku, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, początek działania leku, postać galenowa, profil farmakokinetyczny, przewlekła choroba nerek, terapia nerkozastępcza, wiązanie z białkami
