leczenie niedoboru witaminy D

Leczenie niedoboru witaminy D polega przede wszystkim na suplementacji preparatami zawierającymi cholekalcyferol (witamina D3) lub ergokalcyferol (witamina D2). Standardowa terapia obejmuje fazę nasycającą (wysokie dawki przez okres kilku tygodni) oraz fazę podtrzymującą (niższe dawki długoterminowo).

Dawkowanie zależy od stopnia niedoboru, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. U dorosłych z ciężkim niedoborem (< 10 ng/ml) stosuje się zwykle dawki 7000-10000 IU/dobę przez 8-12 tygodni, a następnie 2000-4000 IU/dobę w leczeniu podtrzymującym. U pacjentów z łagodnym do umiarkowanego niedoboru (10-20 ng/ml) zazwyczaj stosuje się 4000-6000 IU/dobę przez 8 tygodni, a następnie 1000-2000 IU/dobę.

Monitorowanie efektów leczenia polega na oznaczaniu stężenia 25(OH)D w surowicy, zwykle po 3-6 miesiącach od rozpoczęcia suplementacji. Celem terapii jest uzyskanie stężenia 25(OH)D w zakresie 30-50 ng/ml (75-125 nmol/l). Należy też kontrolować stężenie wapnia w surowicy i moczu, aby wykluczyć hiperkalcemię, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek.

U pacjentów z zaburzeniami wchłaniania, otyłością, chorobami wątroby lub nerek mogą być konieczne wyższe dawki lub stosowanie aktywnych metabolitów witaminy D (kalcytriol, alfakalcydol). W przypadku współistniejącej hipokalcemii należy również suplementować wapń.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl