niedobór witaminy D3

Niedobór witaminy D3 (cholekalcyferolu) stanowi istotny problem zdrowotny dotykający znaczną część populacji, niezależnie od szerokości geograficznej. W praktyce klinicznej diagnozuje się go poprzez oznaczenie stężenia 25-hydroksywitaminy D w surowicy, przy czym wartości poniżej 20 ng/ml (50 nmol/l) wskazują na deficyt.

Konsekwencje niedoboru witaminy D3 są wielowymiarowe. W układzie kostnym prowadzi do zaburzeń mineralizacji kości, manifestujących się jako krzywica u dzieci lub osteomalacja u dorosłych. Długotrwały deficyt przyczynia się również do rozwoju osteoporozy. Poza układem szkieletowym, niedobór witaminy D3 wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób autoimmunologicznych, sercowo-naczyniowych, niektórych nowotworów oraz zaburzeń metabolicznych.

Leczenie niedoboru witaminy D3 opiera się na suplementacji preparatami cholekalcyferolu, przy czym dawkowanie zależy od stopnia niedoboru, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. W ciężkich niedoborach stosuje się dawki terapeutyczne (do 50 000 IU tygodniowo przez 6-8 tygodni), następnie przechodząc na dawki podtrzymujące. Profilaktyka obejmuje regularną ekspozycję na słońce, dietę bogatą w witaminę D oraz suplementację zgodną z aktualnymi wytycznymi towarzystw naukowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl