nieprawidłowe nasienie
Nieprawidłowe nasienie (seminopathia) oznacza zmiany w parametrach jakościowych i ilościowych nasienia, które mogą prowadzić do obniżonej płodności lub niepłodności męskiej. Kluczowe parametry oceny nasienia obejmują liczbę plemników, ich ruchliwość oraz morfologię.
Według kryteriów WHO za nieprawidłowe nasienie uznaje się próbkę, w której występują odchylenia od wartości referencyjnych, takie jak: objętość poniżej 1,5 ml, koncentracja plemników poniżej 15 mln/ml, całkowita liczba plemników poniżej 39 mln, ruchliwość progresywna poniżej 32%, czy prawidłowa morfologia poniżej 4% plemników.
Przyczyny nieprawidłowego nasienia są wieloczynnikowe i mogą obejmować zaburzenia hormonalne, żylaki powrózka nasiennego, infekcje układu moczowo-płciowego, narażenie na czynniki środowiskowe (wysoka temperatura, toksyny, promieniowanie), zaburzenia genetyczne, przewlekłe choroby ogólnoustrojowe oraz styl życia (palenie tytoniu, alkohol, narkotyki).
Diagnostyka nieprawidłowego nasienia opiera się głównie na badaniu seminogramu, które należy wykonać dwukrotnie w odstępie 2-3 miesięcy. W przypadku wykrycia anomalii zaleca się poszerzoną diagnostykę andrologii, w tym badania hormonalne, genetyczne, ultrasonograficzne i mikrobiologiczne.
Leczenie zależy od zidentyfikowanej przyczyny i może obejmować terapię hormonalną, leczenie chirurgiczne (np. w przypadku żylaków powrózka nasiennego), antybiotykoterapię przy infekcjach, suplementację antyoksydantami oraz modyfikację stylu życia. W przypadkach zaawansowanych zaburzeń nasienia konieczne może być zastosowanie technik wspomaganego rozrodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mozarin Swift 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa escytalopramu, substancji czynnej leku Mozarin Swift, opiera się na niepełnym zestawie badań nieklinicznych, jednak uzasadniona jest podobnym profilem toksykologicznym i farmakokinetycznym do citalopramu, co potwierdzono w badaniach na szczurach. Zarówno escytalopram, jak i citalopram wykazują kardiotoksyczność, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek toksycznych. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe; dla citalopramu S-enancjomeru AUC było 6-7-krotnie wyższe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnym niedokrwieniem wieńcowym, jednak nie jest w pełni wyjaśniony. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów u ludzi.
aminy biogenne, badania niekliniczne, citalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, laktacja, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnione kostnienie, płodność, pole pod krzywą stężenia, profil toksykologiczno-kinetyczny, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram LEK-AM 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa escytalopramu opiera się na danych toksykologicznych escytalopramu i cytalopramu, wykazujących podobne profile toksykologiczno-kinetyczne. Badania na szczurach wykazały potencjalną kardiotoksyczność obu leków, manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, a nie z wartością AUC. Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4 razy większe niż podczas standardowej terapii. Mechanizm toksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają istotnego ryzyka kardiotoksyczności u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
aminy biogenne, choroba układu sercowo-naczyniowego, ekspozycja terapeutyczna, embriotoksyczność, escytalopram i cytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, laktacja, lek amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, płodność, wada rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escipram 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, choć niekompletne, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co umożliwia ekstrapolację danych. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólną toksyczność. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4 razy większe dla escytalopramu i 6-7 razy dla cytalopramu. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W praktyce klinicznej nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem leków u pacjentów. Długotrwałe podawanie powodowało przemijającą fosfolipidozę w tkankach, w tym wątrobie i najądrzach, przy ekspozycji zbliżonej do ludzkiej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działania niepożądane, działanie teratogenne, efekty hemodynamiczne, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, laktacja, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, opóźnienie kostnienia, stężenie leku w osoczu, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa citalopramu obejmują szeroki zakres analiz farmakologicznych, toksykologicznych oraz wpływu na rozrodczość, które nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u szczurów zaobserwowano przemijającą fosfolipidozę w różnych narządach, charakterystyczną dla lipofilnych amin, bez trwałych zmian morfologicznych czy funkcjonalnych. Badania embriotoksyczności wskazały, że dawki toksyczne citalopramu mogą indukować wady rozwojowe kośćca u potomstwa, jednak ryzyko to u ludzi pozostaje nieustalone, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży.
citalopram, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, implantacja zarodka, kancerogenność, lipofilna amina, nieprawidłowe nasienie, płodność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność substancji, toksyczność wielokrotnego podania, wada rozwojowa kośćca, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi z badań racemicznego cytalopramu, wykazały podobny profil toksyczności obu substancji, co umożliwia ekstrapolację wyników. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram indukowały kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych przekraczały 8-krotnie stężenia kliniczne, a AUC było 3-4 razy wyższe niż w terapii u ludzi. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano podobnych efektów u ludzi. Długotrwałe podawanie leku powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
amfifilny kation, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, Cmax, cytalopram racemiczny, działanie embriotoksyczne, ekspozycja farmakologiczna, escytalopram, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszenie masy płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nexpram 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu na szczurach wykazały potencjalną kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, obserwowaną po kilkutygodniowej ekspozycji na dawki wywołujące ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a wartości AUC dla escytalopramu wynosiły 3-4 razy ekspozycję kliniczną. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak mechanizm działania na mięsień sercowy pozostaje niejasny. Długotrwałe podawanie powodowało fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba), zjawisko odwracalne po odstawieniu leku, o nieustalonym znaczeniu klinicznym u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, cytalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, różnice międzygatunkowe, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 20 mg
Ocena bezpieczeństwa escytalopramu, opartego na danych zarówno z badań escytalopramu, jak i cytalopramu, wykazała podobny profil toksykologiczny obu substancji. Badania na szczurach ujawniły potencjał kardiotoksyczny, manifestujący się niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek wywołujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność była silniej skorelowana z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia terapeutyczne, a AUC 3-4 razy wyższe niż w praktyce klinicznej. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z oddziaływaniem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono jej klinicznego odpowiednika u ludzi.
amfifilne kationy, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, mięsień sercowy, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, parametr rozrodczy, przepływ wieńcowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie w osoczu, substancja czynna, toksyczność, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citronil 20 mg
Profil bezpieczeństwa cytalopramu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, obejmujących toksyczność przewlekłą, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, które nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów. W badaniach toksyczności wielokrotnego podania u szczurów zaobserwowano fosfolipidozę wielonarządową, charakterystyczną dla amin lipofilnych, jednak bez morfologicznych i czynnościowych zaburzeń tkanek. Embriotoksyczność cytalopramu ujawniła się w postaci zaburzeń układu szkieletowego płodów przy podawaniu dużych, toksycznych dawek ciężarnym samicom, co może wynikać z bezpośredniego działania farmakologicznego lub pośredniego wpływu na organizm matki. Ponadto, w okresie okołoporodowym odnotowano zmniejszoną przeżywalność młodych szczurów, co wymaga dalszej analizy pod kątem ryzyka dla ludzi.
amina lipofilna, badanie farmakologiczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, fosfolipidoza wielonarządowa, genotoksyczność, implantacja zarodka, laktacja, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, parametr rozrodczy, potencjał rakotwórczy, toksyczność przewlekła, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa escytalopramu opiera się na badaniach toksykologiczno-kinetycznych przeprowadzonych na szczurach, które wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazywały kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania w dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych przekraczały 8-krotnie stężenia kliniczne, a AUC było 3-4 razy wyższe niż w warunkach klinicznych. U cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórne zmiany hemodynamiczne, jednak nie potwierdzono podobnych efektów u ludzi w badaniach klinicznych. Dodatkowo, długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilny kation, amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, escytalopram i cytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aurex 20 20 mg
Przedkliniczne badania cytalopramu, substancji czynnej leku Aurex 20, wykazały brak istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa klinicznego, potwierdzając brak genotoksyczności i działania rakotwórczego. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na kluczowe układy organizmu. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w różnych narządach, jednak jej kliniczne znaczenie pozostaje niejasne. Ponadto, u potomstwa szczurów stwierdzono zaburzenia kostnienia oraz zmniejszoną przeżywalność w okresie laktacji, choć brak jest jednoznacznych danych dotyczących ich potencjalnego ryzyka u ludzi.
badania toksyczności, cytalopram, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, fosfolipidoza, fosfolipidy, genotoksyczność, implantacja zarodka, laktacja, lek przeciwdepresyjny, morfologia plemników, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, płodność, przeżywalność potomstwa, toksyczność leku, wady rozwojowe, wskaźnik ciążowy, zaburzenia kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 10 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, przeprowadzone na szczurach, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co pozwoliło na ekstrapolację danych toksykologicznych. Obserwowano kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, które przy braku działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają istotnej korelacji między wynikami badań przedklinicznych a obserwowanymi działaniami niepożądanymi u pacjentów.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie procesu kostnienia, stężenie w osoczu, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Escytalopram – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Escytalopram, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC), gdzie maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były około 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W porównaniu, S-enancjomer cytalopramu wykazywał AUC 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Działanie kardiotoksyczne wiąże się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamikę, prowadząc do niedokrwienia, jednak mechanizm nie jest w pełni poznany. W badaniach toksycznego wpływu na rozwój stwierdzono embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycji przekraczającej kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
amfifilny kation, amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja zarodka, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, narażenie kliniczne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenie-czas, S-enancjomer cytalopramu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, toksyczność sercowo-naczyniowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 5 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, oparte na danych z badań cytalopramu, wykazały kardiotoksyczność u szczurów objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym stosowaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiązała się z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, podczas gdy AUC było 3-4 razy większe niż w terapii u ludzi. Długotrwałe podawanie powodowało odwracalną fosfolipidozę w tkankach (płuca, najądrza, wątroba) przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone. W badaniach rozwojowych u szczurów escytalopram wykazywał embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodów, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycjach przekraczających kliniczne, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych, natomiast w okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kationy amfifilne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, stężenie leku w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu wykazały, że pomimo braku pełnego zestawu konwencjonalnych badań, profil toksykologiczny i farmakokinetyczny escytalopramu jest zbliżony do cytalopramu, co pozwala na ekstrapolację danych. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazywały toksyczne działanie na mięsień sercowy u szczurów, prowadząc do zastoinowej niewydolności serca po wielotygodniowym podawaniu dawek o działaniu ogólnoustrojowo toksycznym. Kardiotoksyczność była silniej skorelowana z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z AUC. Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC escytalopramu wynosiło 3-4 razy, a cytalopramu 6-7 razy więcej niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają występowania tych efektów u ludzi.
aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, naczynia wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, przeżywalność, S-enancjomer, stężenie leku w osoczu, toksyczność rozwojowa, zaburzenia płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depralin ODT 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące escytalopramu, oparte zarówno na badaniach bezpośrednich, jak i na wynikach dotyczących cytalopramu, wskazują na potencjalną kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z ekspozycją AUC, przy czym maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż te osiągane klinicznie, a AUC 3-4 razy wyższe. Efekty te są prawdopodobnie wtórne do wpływu na aminy biogenne i prowadzą do niedokrwienia przez zmniejszenie przepływu wieńcowego. Dodatkowo, obserwowano odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono embriotoksyczność (zmniejszenie masy ciała płodu, opóźnienie kostnienia) przy ekspozycji przekraczającej kliniczną, bez wzrostu wad rozwojowych, co sugeruje brak działania teratogennego. Zmniejszona przeżywalność w okresie laktacji również występowała przy wyższej niż kliniczna ekspozycji.
amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja, kardiotoksyczność, kation amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnione kostnienie, pole pod krzywą stężenia, przepływ wieńcowy, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu, w tym kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż te osiągane klinicznie, a AUC 3-4 razy większe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne oraz hemodynamicznym efektem redukcji przepływu wieńcowego, choć pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach przedklinicznych obserwowano także przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów (fosfolipidoza) w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest ustalone.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wartość AUC, wskaźniki płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 15 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu wykazały, że jego profil toksykologiczny jest zbliżony do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowej ekspozycji na dawki wywołujące ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC), przy czym Cmax bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC wynosiło 3-4 razy (escytalopram) i 6-7 razy (cytalopram) więcej niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne, prowadząc do hemodynamicznych zmian i niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm pozostaje nie w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem u pacjentów. Długotrwałe podawanie obu leków powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przeżywalność potomstwa, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depralin ODT 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu wykazały, że pełny zestaw konwencjonalnych testów nie został przeprowadzony, jednak dane z badań łączonych z cytalopramem pozwalają na ich wzajemne odniesienie. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazywały kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, podczas gdy AUC było 3-4 razy wyższe dla escytalopramu i 6-7 razy dla S-enancjomeru cytalopramu. Mechanizm działania kardiotoksycznego pozostaje niejasny, prawdopodobnie związany z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak dane kliniczne nie potwierdzają tych efektów u ludzi.
amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, escytalopram, fosfolipidoza, kation amfifilny, maksymalne stężenie, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, stężenie fosfolipidów, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram LEK-AM 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu na szczurach wykazały podobny profil do cytalopramu, co pozwoliło na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. Oba związki wykazywały kardiotoksyczność objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach podawania dawek toksycznych. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się bardziej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy większe niż w warunkach klinicznych. Efekty kardiotoksyczne prawdopodobnie wynikają z wpływu na aminy biogenne, prowadząc do hemodynamicznych zaburzeń i niedokrwienia, choć mechanizm nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z bezpieczeństwem stosowania u ludzi.
amina biogenna, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, efekt hemodynamiczny, escitalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, laktacja, lek amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, płodność, przepływ wieńcowy, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Bluefish 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi z badań cytalopramu, wykazały kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca u szczurów po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC escytalopramu wynosiło 3-4 razy, a S-enancjomeru cytalopramu 6-7 razy więcej niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, w tym redukcją przepływu wieńcowego, jednak nie jest do końca poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z działaniem leku u pacjentów.
amfifilny kation, amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja, kardiotoksyczność, masa ciała płodu, narażenie, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, profil bezpieczeństwa, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność mięśnia sercowego, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram LEK-AM 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu wykazały, że profil farmakologiczny i toksykologiczny tej substancji jest zbliżony do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych dotyczących cytalopramu do escytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca u szczurów po kilku tygodniach podawania dawek toksycznych. Kardiotoksyczność koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie jest w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnych skutków kardiotoksycznych przy stosowaniu terapeutycznym.
amfifilne kationy, aminy biogenne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie kardiotoksyczne, działanie toksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, laktacja, naczynia wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, płodność, stężenie leku, toksyczność, wady rozwojowe, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 15 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu (Pralex) wykazały podobny profil toksykologiczno-kinetyczny do cytalopramu, co pozwoliło na ekstrapolację danych toksykologicznych między tymi substancjami. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólnoustrojową toksyczność. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4 razy wyższe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnymi efektami hemodynamicznymi, jednak nie jest w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano kardiotoksyczności przy dawkach terapeutycznych. Długotrwałe podawanie obu leków powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, zjawisko odwracalne po odstawieniu leku, o niejasnym znaczeniu klinicznym u ludzi.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, cytalopram, efekt hemodynamiczny, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, naczynia wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, profil toksykologiczno-kinetyczny, stężenie leku w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi dotyczącymi cytalopramu ze względu na podobieństwo profili toksykologicznych, wykazały kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca u szczurów przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u zwierząt były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne u ludzi, natomiast AUC było 3-4 razy większe. Działanie kardiotoksyczne prawdopodobnie wynika z wpływu na aminy biogenne i hemodynamikę naczyń wieńcowych, jednak mechanizm pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach wykazano również odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, której znaczenie kliniczne nie jest ustalone. Embriotoksyczność escytalopramu objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i przemijającym opóźnieniem kostnienia przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji wyższej niż kliniczna.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, oddziaływanie toksyczne, okres laktacji, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, redukcja implantacji, stężenie leku w osoczu, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Grindeks 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, oparte na danych z badań na szczurach oraz porównaniach z cytalopramem, wykazały potencjalną kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca przy ekspozycjach przekraczających 8-krotnie maksymalne stężenia osiągane klinicznie (maksymalne stężenia w osoczu). Wartość AUC dla escytalopramu była 3-4 razy wyższa niż w warunkach klinicznych, a dla cytalopramu 6-7 razy wyższa. Mechanizm kardiotoksyczności wiąże się prawdopodobnie z nasilonym wpływem na aminy biogenne i wtórnymi zmianami hemodynamicznymi, jednak nie potwierdzono klinicznego znaczenia tych efektów. Długotrwałe podawanie leku powodowało fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie, która ustępowała po zakończeniu terapii, a jej kliniczne znaczenie pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnione kostnienie, przepływ wieńcowy, przeżywalność, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne, zmniejszona masa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citronil 10 mg
Przedkliniczne badania cytalopramu, substancji czynnej preparatu Citronil, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym u ludzi. Testy farmakologiczne i toksykologiczne na modelach zwierzęcych nie ujawniły istotnego ryzyka dla organizmu ludzkiego, mimo że u szczurów po wielokrotnym podaniu zaobserwowano przemijającą fosfolipidozę wielonarządową, charakterystyczną dla amin lipofilnych, bez trwałych zaburzeń morfologicznych czy czynnościowych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń, co jest istotne dla długoterminowej terapii. W badaniach embriotoksyczności u szczurów odnotowano zaburzenia szkieletu po podaniu dużych dawek oraz zmniejszoną przeżywalność młodych w okresie karmienia, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji dla ludzi pozostaje nieustalone.
amina lipofilna, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, badanie toksyczności, cytalopram, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja lekowa, embriotoksyczność, fosfolipidoza wielonarządowa, implantacja zarodka, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, terapia standardowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zaburzenie czynnościowe, zaburzenie morfologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea 20 mg
Escytalopram, będący enancjomerem S cytalopramu, wykazuje w badaniach przedklinicznych podobny profil toksykologiczny do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. W badaniach na szczurach stwierdzono kardiotoksyczność, w tym zastoinową niewydolność serca, po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiąże się głównie z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u escytalopramu były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż ekspozycja kliniczna. Fosfolipidoza obserwowana była przy ekspozycji porównywalnej z ludzką i miała charakter odwracalny. Działanie embriotoksyczne, manifestujące się zmniejszeniem masy ciała płodów i opóźnieniem kostnienia, występowało przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększonej częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji większej niż kliniczna.
amina biogenna, badanie toksykologiczno-kinetyczne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, kation amfifilny, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, okres laktacji, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, stężenie leku w osoczu, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Bluefish 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące escytalopramu wskazują na podobny profil toksykologiczny do cytalopramu, co pozwoliło na ekstrapolację wyników badań toksykologiczno-kinetycznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa korelowała silniej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu, które nie wywoływały działań niepożądanych na serce, były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC było 3-4 razy większe niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórne efekty hemodynamiczne, jednak nie jest w pełni wyjaśniony. W badaniach nie stwierdzono korelacji pomiędzy obserwacjami przedklinicznymi a działaniem klinicznym u ludzi.
amina biogenna, AUC, badanie toksykologiczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipid, fosfolipidoza, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, laktacja, mięsień sercowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, parametr rozrodczy, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, toksyczność, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Citronil 40 mg
Badania przedkliniczne cytalopramu, obejmujące standardowe testy farmakologiczne, toksyczności przewlekłej, genotoksyczności oraz rakotwórczości, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów zaobserwowano fosfolipidozę wielonarządową, stan przemijający, bez zaburzeń morfologicznych i czynnościowych, o nieustalonym znaczeniu klinicznym. Embriotoksyczność u szczurów ujawniła zaburzenia szkieletu po podaniu dużych, toksycznych dawek, a okres okołoporodowy charakteryzował się zmniejszoną przeżywalnością młodych podczas karmienia, z nieznanym potencjalnym ryzykiem dla ludzi.
amina lipofilna, badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, cytalopram, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fosfolipidoza wielonarządowa, genotoksyczność, nieprawidłowe nasienie, rakotwórczość, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zaburzenie morfologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depralin ODT 5 mg
W badaniach toksykologicznych escytalopramu, substancji czynnej Depralin ODT, wykazano potencjalne działanie kardiotoksyczne u szczurów, związane z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, przy wartości AUC 3-4 razy większej niż u ludzi. Kardiotoksyczność objawiała się uszkodzeniem mięśnia sercowego i zastoinową niewydolnością serca, prawdopodobnie wtórną do farmakologicznego wpływu na aminy biogenne i zmniejszenia przepływu wieńcowego. Wystąpiła również fosfolipidoza w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak zmiany te były odwracalne. Działania embriotoksyczne, takie jak zmniejszenie masy ciała płodu i opóźnienie kostnienia, obserwowano przy ekspozycji przekraczającej kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. Ponadto, zmniejszona przeżywalność potomstwa w okresie laktacji była związana z wyższą niż kliniczna ekspozycją na escytalopram.
aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, działanie embriotoksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosfolipidoza, implantacja zarodka, kardiotoksyczność, kationy amfifilne, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, rozwój przedurodzeniowy i pourodzeniowy, S-enancjomer cytalopramu, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, wada rozwojowa, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmiany hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elicea Q-Tab 15 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu, oparte na modelu szczura, wykazały podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, z którym można odnosić wyniki. Obserwowano kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała z maksymalnymi stężeniami w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia bez działań niepożądanych były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, natomiast AUC dla escytalopramu wynosiło 3-4 razy więcej niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm toksyczności może wiązać się z wpływem na aminy biogenne i hemodynamiczne skutki niedokrwienia, choć nie jest w pełni wyjaśniony. Dodatkowo, po długotrwałym podawaniu zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje nieustalone.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, ekspozycja kliniczna, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, laktacja, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, płodność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność rozwojowa, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Genoptim 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu i cytalopramu na szczurach wykazały podobny profil bezpieczeństwa, co pozwala na odniesienie danych cytalopramu do escytalopramu. Oba leki wykazują kardiotoksyczność, objawiającą się toksycznym działaniem na mięsień sercowy i zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność jest związana z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych na serce były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7-krotnie wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnym niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z działaniem u ludzi.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie farmakologiczne, ekspozycja AUC, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, kumulacja fosfolipidów, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramatis 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące escytalopramu, substancji czynnej leku Pramatis, wskazują na podobny profil bezpieczeństwa do cytalopramu, co pozwala na ekstrapolację wyników toksykologicznych. W badaniach na szczurach zaobserwowano kardiotoksyczność obu substancji, manifestującą się niewydolnością serca po kilku tygodniach stosowania dawek wywołujących ogólną toksyczność. Kardiotoksyczność koreluje silniej z maksymalnym stężeniem w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenie escytalopramu bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż w warunkach klinicznych, a AUC 3-4 razy większe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż w terapii u ludzi. Mechanizm toksyczności sercowej pozostaje nie do końca wyjaśniony, a dane kliniczne nie potwierdzają występowania kardiotoksyczności u pacjentów. Dodatkowo, długotrwałe podawanie escytalopramu i cytalopramu powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych, co jest zjawiskiem obserwowanym także przy innych lekach amfifilnych kationów, jednak jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badanie niekliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, implantacja, kardiotoksyczność, laktacja, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, niewydolność serca, opóźnienie kostnienia, płodność, profil bezpieczeństwa, przepływ wieńcowy, rozwój pourodzeniowy, S-enancjomer, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, toksyczność sercowa, wada rozwojowa, wskaźnik ciążowy