wysokie skręcenie stawu skokowego

Wysokie skręcenie stawu skokowego (ang. high ankle sprain) to uraz obejmujący uszkodzenie zespolenia piszczelowo-strzałkowego (syndesmosis) w dystalnej części goleni. W odróżnieniu od klasycznego skręcenia stawu skokowego, które dotyczy głównie więzadeł bocznych, wysokie skręcenie obejmuje struktury więzadłowe położone powyżej stawu skokowego właściwego.

Mechanizm urazu najczęściej obejmuje rotację zewnętrzną stopy przy ustawieniu jej w zgięciu grzbietowym. Uszkodzeniu ulegają więzadła piszczelowo-strzałkowe przednie i tylne, więzadło międzykostne oraz czasem błona międzykostna. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne (test ściskania, test rotacji zewnętrznej, test Cottonа) oraz badania obrazowe – RTG (z próbami czynnościowymi), MRI lub USG.

Leczenie zależy od stopnia niestabilności zespolenia piszczelowo-strzałkowego. W przypadku urazów bez istotnej niestabilności stosuje się leczenie zachowawcze – unieruchomienie, odciążenie kończyny i rehabilitację. Przy znacznej niestabilności konieczne może być leczenie operacyjne z zastosowaniem śrub zespalających, haków syndesmotycznych lub systemów elastycznych. Powrót do pełnej sprawności trwa zwykle dłużej niż w przypadku typowego skręcenia stawu skokowego i może wymagać 6-12 tygodni rehabilitacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl