skręcenie syndesmotyczne
Skręcenie syndesmotyczne (inaczej skręcenie syndesmosis lub skręcenie więzadła piszczelowo-strzałkowego) to uraz dotyczący zespolenia więzadłowego pomiędzy kością piszczelową a strzałkową. Ten rodzaj skręcenia stanowi od 10% do 20% wszystkich skręceń stawu skokowego i jest znacznie poważniejszy niż typowe skręcenie więzadeł bocznych.
Mechanizm urazu zwykle obejmuje nadmierną rotację zewnętrzną lub zgięcie grzbietowe stopy, co powoduje rozerwanie lub nadwyrężenie więzadeł syndesmotycznych: więzadła piszczelowo-strzałkowego przedniego, tylnego oraz więzadła międzykostnego. Skręcenie syndesmotyczne często współistnieje ze złamaniami kostek lub innymi urazami stawu skokowego, co wymaga dokładnej diagnostyki obrazowej.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne (test zgięcia, test rotacji zewnętrznej, test ściskania) oraz badania obrazowe, przede wszystkim RTG, a w przypadkach wątpliwych MRI lub CT. Charakterystyczne cechy kliniczne to ból nad więzadłem piszczelowo-strzałkowym przednim, obrzęk powyżej typowej lokalizacji skręcenia więzadeł bocznych oraz wydłużony okres rekonwalescencji.
Leczenie zależy od stopnia niestabilności. W przypadku niewielkich uszkodzeń stosuje się leczenie zachowawcze (unieruchomienie, odciążenie), natomiast przy znacznej niestabilności lub poszerzeniu szpary stawowej konieczne może być leczenie operacyjne z zastosowaniem śrub stabilizujących lub specjalnych implantów. Pełny powrót do sprawności po skręceniu syndesmotycznym może trwać od 3 do 6 miesięcy, a w przypadkach leczonych operacyjnie nawet dłużej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu – Etiologia i przyczyny
Skręcenie stawu to uszkodzenie wiązadeł spowodowane ich nadmiernym rozciągnięciem lub naderwaniem, przekraczającym fizjologiczny zakres elastyczności (około 4%). Najczęściej dotyczy stawu skokowego (90% skręceń bocznych), kolanowego, nadgarstkowego oraz kciuka. Mechanizmy urazu obejmują nagłe skręcenia, inwersję lub ewersję stopy, bezpośrednie uderzenia oraz przeciążenia powtarzalnym ruchem. Skręcenia klasyfikuje się w trzystopniowej skali: I – mikrouszkodzenia włókien, II – częściowe naderwanie, III – całkowite zerwanie wiązadła, z towarzyszącą niestabilnością, obrzękiem i ograniczeniem funkcji. Szczególną uwagę wymaga wysokie skręcenie stawu skokowego (syndesmotyczne), związane z uszkodzeniem więzadeł łączących kość piszczelową i strzałkową, często w wyniku rotacji zewnętrznej i zgięcia grzbietowego stopy, które może współistnieć ze złamaniem Maisonneuve’a.
awulsja, czucie głębokie, ewersja stopy, inwersja stopy, naciągnięcie mięśnia, niestabilność stawu, orteza, propriocepcja, skręcenie boczne, skręcenie przyśrodkowe, skręcenie syndesmotyczne, staw kolanowy, staw nadgarstkowy, staw skokowy, stopa wydrążona, tkanka łączna, uraz mięśniowo-szkieletowy, uraz przeciążeniowy, więzadło boczne, więzadło deltoidalne, więzadło piętowo-strzałkowe, więzadło skokowo-strzałkowe przednie, wysokie skręcenie stawu skokowego, zakres ruchomości, złamanie Maisonneuve’a, zmiany zwyrodnieniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Skręcenie stawu skokowego – Epidemiologia
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych urazów układu mięśniowo-szkieletowego, z roczną zapadalnością w USA wynoszącą około 2 miliony przypadków, co przekłada się na 1 przypadek na 10 000 osób dziennie. Epidemiologia wskazuje na wyższą częstość występowania u kobiet (13,6 na 1000 ekspozycji) niż u mężczyzn (6,9 na 1000 ekspozycji), z najwyższym wskaźnikiem w grupie wiekowej 15-19 lat (7,2 na 1000 osobolat). Wśród sportowców, szczególnie w dyscyplinach takich jak koszykówka żeńska (5,32 na 10 000 ekspozycji), koszykówka męska (5,13 na 10 000 ekspozycji), piłka nożna żeńska (4,96 na 10 000 ekspozycji) oraz futbol amerykański męski (4,55 na 10 000 ekspozycji), skręcenia stanowią znaczący odsetek urazów. Sporty halowe i kortowe cechują się najwyższym wskaźnikiem zachorowalności, sięgającym 7 na 1000 ekspozycji lub 4,9 na 1000 godzin. Nawracające skręcenia, zwłaszcza boczne (80% przypadków), prowadzą do przewlekłej niestabilności stawu skokowego (CAI), która dotyka do 70% pacjentów po urazie i wiąże się z ryzykiem rozwoju pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów.
deficyt funkcjonalny, deficyt nerwowo-mięśniowy, orteza, ostre skręcenie stawu skokowego, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, propriocepcja, przewlekła niestabilność stawu skokowego, rehabilitacja, równowaga postawy, skręcenie boczne stawu skokowego, skręcenie inwersyjne, skręcenie stawu skokowego, skręcenie syndesmotyczne, staw podskokowy, supinacja, szpotawość tyłostopia, trening nerwowo-mięśniowy, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz inwersyjny, więzadło strzałkowo-skokowe przednie, wskaźnik masy ciała, współczynnik zachorowalności, współczynnik zapadalności, zgięcie grzbietowe stopy, zgięcie podeszwowe, złamanie stawu skokowego