redukcja implantacji
Redukcja implantacji (ang. reduction of implantation) to procedura medyczna przeprowadzana w przypadku ciąży wielopłodowej, której celem jest zmniejszenie liczby zarodków lub płodów. Zabieg ten jest stosowany w celu zwiększenia szans na pomyślne zakończenie ciąży, gdy obecność wielu płodów stwarza ryzyko powikłań.
Najczęściej redukcja implantacji przeprowadzana jest w przypadku ciąż powstałych w wyniku technik wspomaganego rozrodu, gdy doszło do zagnieżdżenia się większej liczby zarodków. Procedura wiąże się z selektywnym przerwaniem rozwoju wybranych zarodków, zazwyczaj poprzez iniekcję środka farmakologicznego pod kontrolą ultrasonograficzną.
Wskazaniami do redukcji implantacji są m.in. ciąże wielopłodowe wysokiego rzędu (trojacza, czworaczą lub więcej), które wiążą się ze zwiększonym ryzykiem przedwczesnego porodu, niskiej masy urodzeniowej, powikłań ciążowych oraz śmiertelności okołoporodowej. Decyzja o przeprowadzeniu tej procedury wymaga szczegółowej konsultacji medycznej i etycznej, z uwzględnieniem ryzyka dla pozostałych płodów oraz stanu zdrowia matki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, przeprowadzone głównie na szczurach, wykazały podobny profil toksyczności do cytalopramu, w tym kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność korelowała bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż te osiągane klinicznie, a AUC 3-4 razy większe. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne oraz hemodynamicznym efektem redukcji przepływu wieńcowego, choć pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach przedklinicznych obserwowano także przemijające zwiększenie zawartości fosfolipidów (fosfolipidoza) w płucach, najądrzach i wątrobie, przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej, jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest ustalone.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, naczynia wieńcowe, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe, wartość AUC, wskaźniki płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Aurovitas 15 mg
Badania przedkliniczne escytalopramu wykazały, że jego profil toksykologiczny jest zbliżony do cytalopramu, co pozwala na odniesienie danych toksykologicznych cytalopramu do escytalopramu. Zarówno escytalopram, jak i cytalopram wykazują kardiotoksyczność u szczurów, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowej ekspozycji na dawki wywołujące ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność koreluje bardziej z maksymalnymi stężeniami w osoczu (Cmax) niż z całkowitą ekspozycją (AUC), przy czym Cmax bez działań niepożądanych było 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC wynosiło 3-4 razy (escytalopram) i 6-7 razy (cytalopram) więcej niż w warunkach klinicznych. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z nasilonym wpływem na aminy biogenne, prowadząc do hemodynamicznych zmian i niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm pozostaje nie w pełni poznany. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano korelacji tych efektów z działaniem u pacjentów. Długotrwałe podawanie obu leków powodowało odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, jednak jej znaczenie kliniczne pozostaje nieustalone.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidy, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przeżywalność potomstwa, redukcja implantacji, stężenie w osoczu, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pralex 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne escytalopramu, uzupełnione danymi dotyczącymi cytalopramu ze względu na podobieństwo profili toksykologicznych, wykazały kardiotoksyczność manifestującą się zastoinową niewydolnością serca u szczurów przy dawkach wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczność sercowa koreluje z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, które u zwierząt były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne u ludzi, natomiast AUC było 3-4 razy większe. Działanie kardiotoksyczne prawdopodobnie wynika z wpływu na aminy biogenne i hemodynamikę naczyń wieńcowych, jednak mechanizm pozostaje nie do końca wyjaśniony. W badaniach wykazano również odwracalną fosfolipidozę w płucach, najądrzach i wątrobie przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, której znaczenie kliniczne nie jest ustalone. Embriotoksyczność escytalopramu objawiała się zmniejszeniem masy ciała płodów i przemijającym opóźnieniem kostnienia przy AUC przekraczającym ekspozycję kliniczną, bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. W okresie okołoporodowym obserwowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy ekspozycji wyższej niż kliniczna.
amfifilowe kationy, aminy biogenne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, dawka terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie hemodynamiczne, escytalopram, fosfolipidoza, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, oddziaływanie toksyczne, okres laktacji, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, pole pod krzywą stężenia, przepływ krwi w naczyniach wieńcowych, redukcja implantacji, stężenie leku w osoczu, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca