niedokrwistość normobarwliwa

Niedokrwistość normobarwliwa (normocytarna, normochromiczna) to rodzaj anemii, w której erytrocyty mają prawidłową wielkość (MCV w zakresie 80-100 fl) oraz zawierają normalną ilość hemoglobiny (MCHC w granicach 32-36 g/dl). Jest to najczęściej spotykany typ niedokrwistości w praktyce klinicznej.

Do głównych przyczyn niedokrwistości normobarwliwej należą: ostra utrata krwi, przewlekłe choroby zapalne i nowotworowe, niewydolność nerek, niedoczynność przysadki lub niedoczynność tarczycy. Często towarzyszy również zespołom mielodysplastycznym i wczesnym etapom innych niedokrwistości, które później mogą przekształcić się w mikrocytowe lub makrocytowe.

W diagnostyce niedokrwistości normobarwliwej kluczowe znaczenie ma określenie retikulocytozy, która pozwala różnicować między niedokrwistościami z nieefektywną erytropoezą a niedokrwistościami hemolitycznymi lub pokrwotocznymi. Pełna diagnostyka wymaga również oceny parametrów biochemicznych, hormonalnych oraz w wybranych przypadkach – biopsji szpiku kostnego.

Leczenie niedokrwistości normobarwliwej zawsze powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową. W zależności od etiologii może obejmować suplementację żelaza, witamin, leczenie choroby podstawowej, a w cięższych przypadkach – transfuzje koncentratu krwinek czerwonych lub stosowanie czynników stymulujących erytropoezę.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl