klasyczny lek przeciwpsychotyczny

Klasyczne leki przeciwpsychotyczne, znane również jako neuroleptyki pierwszej generacji, są grupą leków stosowanych przede wszystkim w leczeniu schizofrenii, zaburzeń schizoafektywnych oraz innych stanów psychotycznych. Działają głównie jako antagoniści receptorów dopaminowych D2, blokując przekaźnictwo dopaminergiczne w układzie mezolimbicznym i mezokortykalnym mózgu.

Do tej grupy leków zaliczamy m.in. chlorpromazynę, haloperidol, perfenazynę, flufenazynę i tiorydazynę. Wprowadzone do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku, zapoczątkowały rewolucję w leczeniu zaburzeń psychotycznych, umożliwiając opanowanie objawów pozytywnych (omamów, urojeń, dezorganizacji myślenia) u wielu pacjentów.

W przeciwieństwie do nowszych, atypowych leków przeciwpsychotycznych, klasyczne neuroleptyki charakteryzują się wysokim powinowactwem do receptorów dopaminowych D2 i stosunkowo niskim do receptorów serotoninowych 5-HT2A. Ta selektywność odpowiada za ich skuteczność wobec objawów pozytywnych, ale również za liczne działania niepożądane, szczególnie objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, dystonie ostre, akatyzję, dyskinezy późne), hiperprolaktynemię oraz zespół złośliwy.

Mimo wprowadzenia nowszych leków atypowych, klasyczne neuroleptyki nadal znajdują zastosowanie w praktyce klinicznej, szczególnie w stanach ostrych pobudzenia psychoruchowego, u pacjentów z dobrą odpowiedzią na te leki w przeszłości oraz w przypadkach, gdy względy ekonomiczne ograniczają dostęp do nowszych preparatów. Wymagają jednak starannego monitorowania pod kątem działań niepożądanych i dostosowywania dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Risperon

Stosowanie rysperydonu u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem umieralności (4,0% vs 3,1% w grupie placebo; OR 1,21, 95% CI 0,7-2,1), szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu furosemidu, gdzie umieralność wzrasta do 7,3%. Ryzyko zdarzeń niepożądanych naczyniowo-mózgowych (CVAE) jest około trzykrotnie wyższe (3,3% vs 1,2%; OR 2,96, 95% CI 1,34-7,50), zwłaszcza u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego, co wyklucza ich z terapii rysperydonem. Lek należy stosować wyłącznie krótkotrwale w leczeniu uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera, po wyczerpaniu metod niefarmakologicznych, z regularną oceną potrzeby kontynuacji terapii. Należy zwrócić uwagę na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, wydłużenia QT, żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, leukopenii, agranulocytozy, późnych dyskinez oraz złośliwego zespołu neuroleptycznego, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona lub otępieniem z ciałami Lewy’ego.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, drgawki, działanie przeciwwymiotne, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie naczyniowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, późne dyskinezy, priapizm, uporczywa agresja, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie zachowania, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, zespół wiotkiej tęczówki, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Questax XR 200 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Questax XR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny, dostępnym w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg oraz 400 mg. Mechanizm działania kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny opiera się na wysokim powinowactwie do receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą selektywności wobec receptorów 5HT2, co przekłada się na efektywność przeciwpsychotyczną przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka objawów pozapiramidowych. Kwetiapina wykazuje również duże powinowactwo do receptorów histaminergicznych i alfa1-adrenergicznych oraz umiarkowane do alfa2-adrenergicznych, co wiąże się z działaniami sedatywnymi i ryzykiem niedociśnienia ortostatycznego. Norkwetiapina, w odróżnieniu od kwetiapiny, wykazuje umiarkowane do wysokiego powinowactwo do receptorów muskarynowych, co tłumaczy obserwowane efekty antycholinergiczne, a także hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co może przyczyniać się do działania przeciwdepresyjnego.
agonista dopaminy, aktywność agonistyczna, atypowy lek przeciwpsychotyczny, badanie behawioralne, badanie elektrofizjologiczne, blokowanie receptorów dopaminergicznych, dystonia, działanie przeciwpsychotyczne, efekt antycholinergiczny, efekt kataleptyczny, efekt sedatywny, haloperydol, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, kwetiapina, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, metabolit dopaminy, nadwrażliwość receptorów, neuron mezolimbiczny, niedociśnienie ortostatyczne, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, pochodne diazepiny, przedłużone uwalnianie, receptor 5HT1A, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, transporter norepinefryny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kventiax 300 mg tabletki powlekane 300 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kventiax, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04), dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg. Mechanizm działania kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny opiera się na antagonizmie receptorów serotoninowych 5HT2 oraz dopaminowych D1 i D2, z przewagą powinowactwa do receptorów 5HT2, co tłumaczy jej atypowy profil przeciwpsychotyczny i niskie ryzyko objawów pozapiramidowych. Norkwetiapina wykazuje dodatkowo działanie przeciwdepresyjne poprzez hamowanie transportera norepinefryny (NET) oraz częściową agonistyczną aktywność na receptorach 5HT1A. Substancja charakteryzuje się także wysokim powinowactwem do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych oraz umiarkowanym do α2-adrenergicznych, przy niskim lub braku powinowactwa do receptorów muskarynowych, z wyjątkiem norkwetiapiny, która wykazuje umiarkowane do wysokiego powinowactwo do tych receptorów, co może odpowiadać za jej działanie przeciwcholinergiczne.
agonista dopaminy, antagonizm receptorowy, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada receptorów D2, czynnik transportujący norepinefrynę, diazepiny i oksazepiny, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, hemifumaran, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, kwetiapina, metabolit dopaminy, nadwrażliwość receptorów dopaminowych, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, receptor 5HT1A, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminowy D2, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor neuroprzekaźnika, receptor serotoninowy 5HT2, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, szlak mezolimbiczny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapine +pharma 5 mg

Olanzapina, należąca do grupy leków przeciwpsychotycznych (ATC: N05AH03), wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego, obejmujące efekty przeciwpsychotyczne, przeciwmaniakalne oraz stabilizujące nastrój. Mechanizm działania opiera się na wysokim powinowactwie (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), α1-adrenergicznych oraz histaminowych (H1). Olanzapina selektywnie redukuje aktywność neuronów dopaminergicznych układu mezolimbicznego (A10), co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy jednocześnie mniejszym ryzyku objawów pozapiramidowych. W badaniach klinicznych potwierdzono jej przewagę nad placebo i innymi lekami przeciwpsychotycznymi w leczeniu schizofrenii, zarówno w zakresie objawów pozytywnych, jak i negatywnych, a także w redukcji objawów depresyjnych (średnia poprawa w Skali Depresji Montgomery-Asberg o -6,0 punktów vs -3,1 dla haloperydolu, p=0,001).
badanie behawioralne, badanie elektrofizjologiczne, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny, działanie antagonistyczne, działanie przeciwmaniakalne, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, nawrót choroby, neuron dopaminergiczny, objaw maniakalny, objaw negatywny, objaw pozapiramidowy, objaw pozytywny, olanzapina, pacjent pediatryczny, parametr metaboliczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, remisja objawów, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, spłycenie afektu, stabilizacja nastroju, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, triglicerydy, układ dopaminergiczny, układ mezolimbiczny, walproinian sodu, warunkowy odruch unikania, właściwość przeciwpsychotyczna, wycofanie społeczne, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Symcloza 25 mg

Klozapina, substancja czynna Symcloza, wykazuje unikalny profil farmakodynamiczny, różniący się od klasycznych leków przeciwpsychotycznych głównie poprzez selektywne blokowanie receptorów dopaminowych. Charakteryzuje się słabym powinowactwem do receptorów D1, D2, D3 i D5 oraz silnym do receptora D4, co przekłada się na ograniczone ryzyko objawów pozapiramidowych oraz minimalny wpływ na stężenie prolaktyny. Ponadto klozapina wykazuje silne działanie alfa-adrenolityczne, przeciwcholinergiczne, przeciwhistaminowe oraz przeciwserotoninergiczne, co odpowiada za jej szerokie spektrum efektów klinicznych, w tym działanie uspokajające i przeciwpsychotyczne. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność leku u pacjentów ze schizofrenią oporną na leczenie, z poprawą objawów pozytywnych i negatywnych oraz funkcji poznawczych, przy czym 37% pacjentów wykazało poprawę już w pierwszym tygodniu, a 44% po 12 miesiącach terapii, definiowaną jako ≥20% redukcja w Brief Psychiatric Rating Score.
agranulocytoza, akatyzja, brak miesiączkowania, Brief Psychiatric Rating Score, dystonia, działanie alfa-adrenolityczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwserotoninergiczne, ginekomastia, granulocytopenia, impotencja, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, objawy parkinsonowskie, objawy pozapiramidowe, prolaktyna, psychoza w chorobie Parkinsona, receptor D4, receptor dopaminowy, schizofrenia oporna na leczenie
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aripilek 10 mg

Arypiprazol, lek psycholeptyczny z grupy innych leków przeciwpsychotycznych (kod ATC: N05AX12), charakteryzuje się unikalnym mechanizmem działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1A oraz antagonista receptorów 5-HT2A. W badaniach klinicznych potwierdzono jego skuteczność w leczeniu schizofrenii i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I u dorosłych, młodzieży oraz dzieci. W badaniach krótkoterminowych (4-6 tygodni) u dorosłych (n=1228) arypiprazol wykazał istotną poprawę objawów psychotycznych w porównaniu z placebo. Długoterminowo (52 tygodnie) utrzymanie odpowiedzi terapeutycznej było porównywalne do haloperydolu (77% vs 73%), z lepszą tolerancją i mniejszą liczbą przerw w leczeniu. W profilaktyce nawrotów schizofrenii arypiprazol zmniejszał częstość nawrotów do 34% w porównaniu do 57% placebo. W badaniu porównawczym z olanzapiną wykazano mniejszy przyrost masy ciała (13% vs 33% pacjentów z przyrostem ≥7%, tj. ok. 5,6 kg). Arypiprazol nie wpływa istotnie na profil lipidowy i stężenie prolaktyny, z niskim ryzykiem hiperprolaktynemii (0,3% vs 0,2% placebo) oraz obserwowanymi przypadkami hipoprolaktynemii (0,4%).
dysfagia, epizod maniakalny, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, hipoprolaktynemia, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny, Lista Zachowań Aberracyjnych, nawrót choroby, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, prolaktyna, receptor dopaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów maniakalnych, skala MADRS, skala manii Younga, skala PANSS, skala TTS-YGTSS, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, układ dopaminergiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zespół Tourette’a
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Klozapol 100 mg

Klozapina, substancja czynna leku Klozapol, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC N05 AH 02), charakteryzującym się unikalnym profilem farmakodynamicznym. Wykazuje słabe powinowactwo do receptorów dopaminowych D1, D2, D3 i D5, natomiast silne działanie wobec receptora D4, a także silne działanie anty-alfa-adrenergiczne, przeciwcholinergiczne, przeciwhistaminowe i przeciwserotoninergiczne. Klinicznie klozapina wykazuje szybkie i znaczące działanie uspokajające oraz skuteczność w leczeniu schizofrenii opornej na inne leki, łagodząc zarówno objawy pozytywne, jak i negatywne. W badaniu obejmującym 319 pacjentów z lekooporną schizofrenią, 37% wykazało poprawę już w pierwszym tygodniu, a 44% po 12 miesiącach terapii, definiowaną jako co najmniej 20% redukcję w Brief Psychiatric Rating Score. Ponadto klozapina poprawia niektóre aspekty funkcji poznawczych i cechuje się mniejszym ryzykiem objawów pozapiramidowych oraz neutralnym wpływem na poziom prolaktyny, co minimalizuje ryzyko ginekomastii, mlekotoku, braku miesiączki i impotencji.
agranulocytoza, akatyzja, badanie hematologiczne, brak miesiączkowania, choroba Parkinsona, dysfagia, dystonia, działanie anty-alfa-adrenergiczne, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwserotoninergiczne, ginekomastia, granulocytopenia, impotencja, katalepsja, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, lek przeciwpsychotyczny, mechanizm działania, mlekotok, objawy parkinsonowskie, objawy pozapiramidowe, objawy schizofrenii, prolaktyna, receptor dopaminowy, schizofrenia lekooporna, schizofrenia oporna, układ dopaminergiczny, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie krwiotwórcze
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Risperidon Vipharm

Rysperydon wymaga szczególnej ostrożności u osób starszych z otępieniem ze względu na zwiększone ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym podwyższonej śmiertelności (4,0% vs. 3,1% placebo, OR 1,21, 95% CI 0,7-2,1) oraz około trzykrotnie zwiększonego ryzyka zdarzeń naczyniowo-mózgowych (3,3% vs. 1,2% placebo, OR 2,96, 95% CI 1,34-7,50). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem u pacjentów w wieku średnio 89 lat, co wiąże się z wyższą śmiertelnością (7,3%) w porównaniu do monoterapii. Rysperydon jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, gdy metody niefarmakologiczne są nieskuteczne. Należy unikać stosowania u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego ze względu na wysokie ryzyko incydentów naczyniowo-mózgowych. Monitorowanie pacjentów pod kątem objawów udaru oraz regularna ocena potrzeby kontynuacji terapii są obligatoryjne.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, furosemid, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, kwasica ketonowa, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie, otępienie alzheimerowskie, otępienie naczyniowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, śpiączka cukrzycowa, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wydłużenie odstępu QT, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół Reye’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Questax XR 150 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Questax XR, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy pochodnych diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05A H04). Jej mechanizm działania opiera się na antagonizmie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą powinowactwa do receptorów 5HT2, co przekłada się na skuteczność terapeutyczną i zmniejszone ryzyko objawów pozapiramidowych w porównaniu z lekami typowymi. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują również powinowactwo do receptorów histaminergicznych, alfa1- i alfa2-adrenergicznych oraz muskarynowych (szczególnie norkwetiapina), co może tłumaczyć efekty antycholinergiczne. Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co może przyczyniać się do działania przeciwdepresyjnego leku. Badania przedkliniczne potwierdzają atypowy profil działania kwetiapiny, charakteryzujący się brakiem nadwrażliwości receptorów D2, słabym efektem kataleptycznym oraz selektywnym wpływem na układ limbiczny bez istotnego oddziaływania na układ nigrostriatalny, co minimalizuje ryzyko objawów dystonii.
agonista dopaminy, aktywność agonistyczna, antagonizm receptorowy, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada receptora D2, dystonia, efekt antycholinergiczny, fumaran kwetiapiny, katalepsja, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwdepresyjny, metabolit dopaminy, nadwrażliwość receptora dopaminergicznego, neuron mezolimbiczny, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna diazepiny, receptor 5HT1A, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor neurotransmitera, receptor serotoninergiczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, test warunkowanego unikania, transporter norepinefryny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny, zaburzenie psychiczne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Quetiapine Fair-Med 25 mg

Kwetiapina, klasyfikowana w grupie atypowych leków przeciwpsychotycznych (kod ATC N05AH04), wykazuje unikalny profil receptorowy, łącząc antagonizm receptorów serotoninowych 5HT2 i dopaminowych D1/D2 z niskim ryzykiem pozapiramidowych działań niepożądanych. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg oraz 300 mg. Zarówno kwetiapina, jak i jej aktywny metabolit norkwetiapina, wykazują powinowactwo do receptorów histaminergicznych i α1-adrenergicznych, a norkwetiapina dodatkowo wykazuje umiarkowane do wysokiego powinowactwo do receptorów muskarynowych oraz częściowe działanie agonistyczne na receptory 5HT1A, co może tłumaczyć jej działanie przeciwdepresyjne i przeciwcholinergiczne. Norkwetiapina hamuje także czynnik transportujący norepinefrynę (NET), co dodatkowo wspiera jej skuteczność terapeutyczną.
agonista dopaminy, agonista receptora 5HT1A, antagonista receptorów, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada receptora D2, dystonia, działanie kataleptyczne, działanie pozapiramidowe, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwpsychotyczne, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, metabolit dopaminy, nadwrażliwość receptora dopaminowego, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, receptor dopaminowy, receptor dopaminowy D2, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5HT2, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, szlak mezolimbiczny, transporter norepinefryny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Risperidone Grindeks

Rysperydon, stosowany głównie u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem umieralności (4,0% vs 3,1% placebo; OR 1,21, 95% CI 0,7-2,1) oraz trzykrotnym wzrostem ryzyka zdarzeń naczyniowo-mózgowych (3,3% vs 1,2% placebo; OR 2,96, 95% CI 1,34-7,50), szczególnie u pacjentów z otępieniem typu mieszanego lub naczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu rysperydonu i furosemidu, gdzie śmiertelność wzrastała do 7,3%. Rysperydon jest wskazany wyłącznie do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem w chorobie Alzheimera o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, po wyczerpaniu metod niefarmakologicznych. Należy monitorować objawy niedociśnienia ortostatycznego, leukopenii, neutropenii i agranulocytozy, a także ryzyko późnych dyskinez i złośliwego zespołu neuroleptycznego. U pacjentów z chorobą Parkinsona lub otępieniem z ciałami Lewy’ego stosowanie rysperydonu wymaga szczególnej oceny ryzyka i korzyści ze względu na możliwość zaostrzenia objawów i zwiększonej wrażliwości na lek.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba Parkinsona, diuretyk tiazydowy, dysfunkcja nerek, fosfokinaza kreatynowa, furosemid, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, klasyczny lek przeciwpsychotyczny, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, objawy pozapiramidowe, otępienie, otępienie naczyniowe, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, prolaktynozależny, rabdomioliza, receptor alfa, rysperydon, splątanie, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie zachowania, zdarzenie niepożądane naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa