psychoza w chorobie Parkinsona

Psychoza w chorobie Parkinsona (PDP – Parkinson’s Disease Psychosis) stanowi istotne powikłanie neuropsychiatryczne, występujące u około 20-40% pacjentów z tą chorobą neurodegeneracyjną. Manifestuje się głównie poprzez omamy wzrokowe, urojenia (najczęściej o charakterze prześladowczym lub zazdrości), a także nieprawidłową identyfikację obiektów i poczucie obecności nieistniejących osób.

Patogeneza psychozy w chorobie Parkinsona ma charakter wieloczynnikowy. Kluczową rolę odgrywa nadmierna stymulacja receptorów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym przez leki przeciwparkinsonowskie, zaburzenia neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego oraz zmiany neurodegeneracyjne w strukturach mózgu odpowiedzialnych za percepcję wzrokową i funkcje poznawcze.

W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić majaczenie, otępienie z ciałami Lewy’ego oraz działania niepożądane leków. Leczenie obejmuje w pierwszej kolejności modyfikację farmakoterapii choroby podstawowej (redukcja dawek leków antycholinergicznych, inhibitorów MAO-B, amantadyny, agonistów dopaminy), a w przypadku braku poprawy – wdrożenie atypowych neuroleptyków, z których pimawanserina i klozapina posiadają najlepiej udokumentowaną skuteczność i bezpieczeństwo w tej grupie pacjentów.

Występowanie psychozy w chorobie Parkinsona jest niezależnym czynnikiem ryzyka instytucjonalizacji pacjenta i zwiększonej śmiertelności. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie tego powikłania ma kluczowe znaczenie dla poprawy jakości życia pacjentów i ich opiekunów oraz zmniejszenia obciążenia systemów opieki zdrowotnej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl