profil dwufazowy
Profil dwufazowy odnosi się do charakterystycznego wzorca uwalniania lub aktywności substancji w organizmie, który przebiega w dwóch odrębnych fazach. W farmakologii termin ten najczęściej dotyczy leków o zmodyfikowanym uwalnianiu, gdzie substancja czynna jest uwalniana w dwóch etapach: początkowej fazie szybkiego uwalniania, zapewniającej szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego, oraz późniejszej fazie powolnego, przedłużonego uwalniania, podtrzymującej działanie leku.
W endokrynologii profil dwufazowy może odnosić się do sekrecji hormonów przebiegającej w dwóch fazach, jak ma to miejsce np. w przypadku wydzielania progesteronu w cyklu menstruacyjnym. W diagnostyce laboratoryjnej termin ten może określać badania wykonywane w dwóch odstępach czasowych w celu monitorowania zmian parametrów (np. test obciążenia glukozą).
Ocena profilu dwufazowego stanowi istotny element w personalizacji farmakoterapii, umożliwiając optymalizację dawkowania leków, poprawę skuteczności terapeutycznej oraz zwiększenie komfortu pacjenta poprzez zmniejszenie częstotliwości przyjmowania leków.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Iloprost, podawany w formie nebulizacji w stężeniu 10 µg/ml (dawka w ustniku 5 µg), osiąga maksymalne stężenia w surowicy na poziomie 100–200 pg/ml z okresem półtrwania od 5 do 25 minut, a po 30–120 minutach stężenie staje się niewykrywalne (<25 pg/ml). Po dożylnym podaniu u zdrowych osób objętość dystrybucji wynosi 0,6–0,8 l/kg, a całkowite wiązanie z białkami osocza to około 60%, głównie z albuminami (75%). Metabolizm iloprostu odbywa się głównie przez β-oksydację łańcucha karboksylowego, z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnego metabolitu tetranor-iloprostu, wydalanego z moczem i kałem. Klirens całkowity wynosi około 20 ml/kg/min, a okresy półtrwania metabolitów w osoczu i moczu wynoszą odpowiednio około 2 i 5 godzin oraz 2 i 18 godzin. Farmakokinetyka po inhalacji jest proporcjonalna do dawki, a nebulizator Breelib wykazuje wyższe wartości Cmax i AUC w porównaniu do I-Neb AAD, mieszczące się jednak w zakresie obserwowanym w innych badaniach klinicznych.
beta-oksydacja, białko osocza krwi, biotransformacja leku, centralny kompartment, Cmax, cytochrom CYP 450, dystrybucja leku, ekspozycja systemowa, eliminacja leku, iloprost, inhalacja, klirens leku, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil dwufazowy, przerywana dializa, radioizotop, stężenie leku w surowicy, tetranor-iloprost, wchłanianie leku -
Leksykon leków
Doksorubicyna, aktywny składnik Adriblastina PFS (2 mg/ml), wykazuje dwufazowy profil farmakokinetyczny z szybkim okresem półtrwania dystrybucji około 5 minut oraz wydłużonym okresem półtrwania końcowego od 20 do 48 godzin. Objętość dystrybucji w stanie równowagi jest znaczna (809-1214 l/m²), co wskazuje na intensywny wychwyt leku przez tkanki. Zarówno doksorubicyna, jak i jej główny metabolit doksorubicynol wiążą się z białkami osocza w 74-76%, niezależnie od stężenia do 1,1 μg/ml. Lek przenika do mleka matki, osiągając stężenia w mleku do 4,4-krotnie wyższe niż w osoczu po 24 godzinach od podania dawki 70 mg/m², a obecność leku utrzymuje się do 72 godzin. Doksorubicyna nie przenika przez barierę krew-mózg, co ogranicza jej działanie na OUN. Metabolizm doksorubicyny obejmuje redukcję enzymatyczną i odszczepienie reszty cukrowej, prowadząc do powstania aglikonów i generowania wolnych rodników, które mogą przyczyniać się do kardiotoksyczności. Stosunek ekspozycji metabolitu DOX-OL do leku macierzystego wynosi 0,4-0,6, a klirens osoczowy doksorubicyny waha się od 324 do 809 ml/min/m² u osób z prawidłową czynnością wątroby.
antracykliny, AUC, bariera krew-mózg, doksorubicynol, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, farmakokinetyka doksorubicyny, kardiotoksyczność, klirens osoczowy, klirens układowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, profil dwufazowy, redukcja enzymatyczna, wiązanie z białkami osocza, wolne rodniki, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Iloprost, substancja czynna produktu Iloprost Zentiva (20 µg/ml, roztwór do nebulizacji), wykazuje specyficzne parametry farmakokinetyczne po podaniu wziewnym, istotne dla leczenia nadciśnienia płucnego. Po inhalacji dawki 5 µg (stężenie 10 µg/ml) u pacjentów i zdrowych ochotników, maksymalne stężenie w surowicy wynosi 100–200 pg/ml, osiągane pod koniec inhalacji trwającej 4,6–10,6 min, z okresem półtrwania 5–25 minut. Iloprost jest silnie wiązany z białkami osocza (~60%, głównie albuminami), a jego metabolizm odbywa się głównie przez ß-oksydację łańcucha karboksylowego, z powstaniem farmakologicznie nieaktywnego metabolitu tetranor-iloprostu. Eliminacja przebiega dwufazowo, z klirensem około 20 ml/kg/min i okresami półtrwania metabolitów w osoczu wynoszącymi około 2 i 5 godzin, a w moczu 2 i 18 godzin. W badaniach porównawczych nebulizator Breelib wykazał wyższe wartości Cmax i AUC (odpowiednio o 77% i 42%) w porównaniu do systemu I-Neb AAD przy dawce 5 µg iloprostu.
badanie bilansu masy, beta-oksydacja, cytochrom CYP 450, ekspozycja systemowa, klirens całkowity, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm pozawątrobowy, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil dwufazowy, przerywana dializa, stężenie leku w surowicy, stężenie substancji czynnej, tetranor-iloprost, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma wykazuje liniową farmakokinetykę dla wszystkich trzech składników aktywnych. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio: amlodypina po 6-8 h (biodostępność 64-80%, t½ 30-50 h, wiązanie z białkami 97,5%, eliminacja głównie wątrobowa), walsartan po 2-4 h (biodostępność 23%, t½ 6 h, wiązanie z białkami 94-97%, eliminacja głównie z kałem 83%), oraz hydrochlorotiazyd po 2 h (biodostępność 70%, t½ 6-15 h, umiarkowane wiązanie z białkami 40-70%, eliminacja głównie nerkowa >95% w formie niezmienionej). Pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność amlodypiny i hydrochlorotiazydu, natomiast zmniejsza ekspozycję na walsartan o około 40%, bez osłabienia efektu terapeutycznego. Amlodypina wykazuje długi okres półtrwania umożliwiający dawkowanie raz na dobę, a walsartan i hydrochlorotiazyd charakteryzują się krótszymi okresami półtrwania, co jest istotne przy planowaniu schematu leczenia.
anuria, biodostępność całkowita, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pozorna objętość dystrybucji, profil dwufazowy, przewlekła choroba wątroby, szybkie wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Flutykazon propionian, stosowany w dawce 400 µg/dawkę w preparacie Flixonase Nasule, charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością ogólnoustrojową po podaniu donosowym (0,06%) oraz doustnym (<1%), co wynika z ograniczonego wchłaniania i intensywnego metabolizmu wątrobowego (efekt pierwszego przejścia). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~300 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (91%), co ogranicza ilość wolnej, aktywnej farmakologicznie frakcji. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnej pochodnej karboksylowej, a klirens osoczowy jest wysoki (1,1 l/min), co potwierdza szybkie usuwanie substancji czynnej z krążenia.
biodostępność doustna, biodostępność miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, faza szybkiej eliminacji, faza wolnej eliminacji, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodna karboksylowa, profil dwufazowy, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza
