oporność niskiego stopnia

Oporność niskiego stopnia to termin używany w mikrobiologii i farmakologii do opisania sytuacji, gdy drobnoustroje wykazują zmniejszoną wrażliwość na dany antybiotyk lub chemioterapeutyk, ale nie całkowitą oporność. W przeciwieństwie do wysokiej oporności, gdzie leczenie danym lekiem jest nieskuteczne, oporność niskiego stopnia może oznaczać, że lek nadal działa, ale wymaga wyższych stężeń lub dłuższego czasu terapii.

Mechanizmy oporności niskiego stopnia mogą obejmować niewielkie zmiany w strukturze docelowego białka bakteryjnego, częściową aktywność pomp efflux wyrzucających antybiotyk z komórki bakteryjnej, lub nieznaczną produkcję enzymów inaktywujących lek. Ta forma oporności jest szczególnie istotna klinicznie, ponieważ może stanowić pierwszy krok w rozwoju pełnej oporności na dany antybiotyk.

W praktyce klinicznej identyfikacja oporności niskiego stopnia wymaga precyzyjnego oznaczania minimalnego stężenia hamującego (MIC) dla danego patogenu. Wartości MIC bliskie punktom odcięcia dla wrażliwości/oporności wymagają szczególnej uwagi przy doborze terapii. Monitoring oporności niskiego stopnia ma istotne znaczenie w programach nadzoru nad antybiotykoopornością i w opracowywaniu strategii racjonalnej antybiotykoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl