zaburzenie paznokcia
Zaburzenia paznokci obejmują szeroki zakres stanów klinicznych, które wpływają na strukturę, wygląd i funkcję płytki paznokciowej. Mogą być one wynikiem chorób ogólnoustrojowych, infekcji, urazów, niedoborów pokarmowych lub predyspozycji genetycznych.
Najczęstsze zaburzenia paznokci to: onycholiza (oddzielenie płytki paznokciowej od łożyska), dystrofia paznokci (zniekształcenie płytki), onychomykoza (grzybica paznokci), paronychium (zapalenie wału paznokciowego) oraz bruzdy Beaua (poprzeczne zagłębienia na płytce paznokciowej). Zaburzenia te mogą występować jako izolowane problemy dermatologiczne lub stanowić manifestację chorób ogólnoustrojowych.
Diagnostyka zaburzeń paznokci obejmuje badanie kliniczne, mikroskopowe badanie bezpośrednie, posiewy mikrobiologiczne oraz badania histopatologiczne. W niektórych przypadkach wskazane są badania laboratoryjne w celu wykluczenia chorób ogólnoustrojowych, takich jak łuszczyca, niedokrwistość, choroby tarczycy czy nowotwory.
Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i jego przyczyny. Może obejmować stosowanie leków przeciwgrzybiczych, antybiotyków, kortykosteroidów miejscowych, retinoidy, a w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną. Szczególnie istotna jest diagnostyka różnicowa, gdyż zmiany w obrębie paznokci mogą być pierwszym objawem poważnych chorób systemowych.