szczep metycylino-oporny

Szczep metycylino-oporny to określenie stosowane wobec bakterii, które wykształciły oporność na antybiotyki beta-laktamowe, w tym metycylinę, oksacylinę, penicyliny i cefalosporyny. Najczęściej termin ten odnosi się do Staphylococcus aureus (MRSA – methicillin-resistant Staphylococcus aureus), choć dotyczy również innych gatunków bakterii, jak S. epidermidis (MRSE).

Mechanizm oporności na metycylinę wynika głównie z obecności genu mecA, który koduje zmodyfikowane białko wiążące penicylinę (PBP2a). Białko to charakteryzuje się niskim powinowactwem do antybiotyków beta-laktamowych, co umożliwia bakteriom syntezę ściany komórkowej nawet w obecności tych leków. Oporność może być również spowodowana przez nadprodukcję beta-laktamaz lub modyfikacje miejsca docelowego działania antybiotyku.

Zakażenia szczepami metycylino-opornymi stanowią poważny problem kliniczny, gdyż ograniczają możliwości terapeutyczne. W leczeniu zakażeń MRSA stosuje się antybiotyki glikopeptydowe (wankomycyna, teikoplanina), linezolid, daptomycynę, tigecyklinę czy nowsze cefalosporyny piątej generacji. Istotne jest wczesne rozpoznanie zakażenia szczepem opornym i wdrożenie odpowiedniej antybiotykoterapii celowanej.

Profilaktyka rozprzestrzeniania się szczepów metycylino-opornych obejmuje ścisłe przestrzeganie zasad higieny w placówkach medycznych, izolację pacjentów zakażonych, racjonalną antybiotykoterapię oraz nadzór epidemiologiczny. Szczepy MRSA są uznawane za patogeny alarmowe, podlegające obowiązkowej rejestracji i raportowaniu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl