arytmia węzła przedsionkowo-komorowego
Wskazanie

Arytmia węzła przedsionkowo-komorowego (AVN) to zaburzenie rytmu serca, w którym dochodzi do nieprawidłowości w przewodzeniu impulsów elektrycznych między przedsionkami a komorami. Może występować w formie bloku przedsionkowo-komorowego (gdy impulsy są spowolnione lub zablokowane) lub jako częstoskurcz węzłowy nawrotny (AVNRT), który jest jedną z najczęstszych form częstoskurczu nadkomorowego.

Wskazania do leczenia arytmii węzła przedsionkowo-komorowego pojawiają się, gdy zaburzenia powodują objawy kliniczne jak kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia, duszność czy ból w klatce piersiowej, lub gdy występuje ryzyko poważnych powikłań sercowo-naczyniowych. W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego II i III stopnia z objawami bradykardii wskazane może być wszczepienie stymulatora serca.

W leczeniu arytmii węzła przedsionkowo-komorowego stosuje się różne grupy leków, w zależności od rodzaju zaburzenia. W przypadku AVNRT wykorzystuje się leki antyarytmiczne jak: beta-adrenolityki (Metocard, Betaloc, Bisocard), blokery kanałów wapniowych (Dilzem, Oxycardil, Diltiazem) czy leki z grupy Ic (Propafenon, Rytmonorm) oraz III klasy (Amiodaron, Opacorden). W ostrym zatrzymaniu częstoskurczu skuteczna może być adenozyna (Adenocor).

Największą trudnością w leczeniu arytmii węzła przedsionkowo-komorowego jest dobór odpowiedniej terapii, która skutecznie kontroluje arytmię bez wywoływania istotnych działań niepożądanych. Leki antyarytmiczne mają wąskie okno terapeutyczne i mogą same wywoływać zaburzenia rytmu (efekt proarytmiczny). U pacjentów z innymi chorobami serca leczenie jest bardziej skomplikowane ze względu na interakcje lekowe i przeciwwskazania. W przypadku nawracających, objawowych arytmii, mimo farmakoterapii, metodą z wyboru staje się ablacja przezskórna, która daje wysoką skuteczność w przypadku AVNRT.

W monitorowaniu pacjentów z arytmią węzła przedsionkowo-komorowego kluczowa jest regularna kontrola EKG, badanie holterowskie oraz ocena skuteczności stosowanego leczenia. W przypadku implantacji stymulatora serca niezbędne są okresowe kontrole urządzenia, co stanowi dodatkowe wyzwanie w opiece nad pacjentem.