nietrwały częstoskurcz komorowy
Wskazanie

Nietrwały częstoskurcz komorowy (NSVT, non-sustained ventricular tachycardia) to arytmia komorowa, charakteryzująca się sekwencją co najmniej 3 kolejnych pobudzeń komorowych o częstości powyżej 100/min, trwającą poniżej 30 sekund i kończącą się samoistnie. Wystepuje ona najczęściej u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, kardiomiopatią przerostową, kardiomiopatią rozstrzeniową oraz w przebiegu zaburzeń elektrolitowych.

Leczenie nietrwałego częstoskurczu komorowego zależy przede wszystkim od przyczyny arytmii oraz obecności objawów. W leczeniu farmakologicznym stosuje się beta-adrenolityki (np. Betaloc, Metocard, Bisocard), amiodaron (Amiokordin, Opacorden), sotalol (Biosotal, Sotahexal) oraz meksyletynę (Mexicord). U pacjentów z nietrwałym częstoskurczem komorowym w przebiegu choroby niedokrwiennej serca kluczowa jest optymalizacja leczenia choroby podstawowej.

U pacjentów z kardiomiopatią i upośledzoną funkcją skurczową lewej komory serca, u których występuje NSVT, należy rozważyć wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD) w ramach profilaktyki pierwotnej nagłej śmierci sercowej. W wybranych przypadkach, gdy arytmia jest objawowa i oporna na farmakoterapię, stosuje się ablację podłoża arytmii.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z nietrwałym częstoskurczem komorowym obejmują identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka nagłej śmierci sercowej, u których wskazane jest wszczepienie ICD. Ponadto, leczenie farmakologiczne często wiąże się z działaniami niepożądanymi lub jest nieskuteczne. Niektóre leki antyarytmiczne mogą paradoksalnie nasilać arytmię (efekt proarytmiczny). Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednie leczenie choroby podstawowej, która prowadzi do wystąpienia nietrwałego częstoskurczu komorowego.