upośledzenie odruchów dróg oddechowych
Upośledzenie odruchów dróg oddechowych to stan kliniczny charakteryzujący się osłabieniem lub brakiem prawidłowych reakcji obronnych w obrębie układu oddechowego. Odruchy te, takie jak kaszel, kichanie czy odruch wymiotny, stanowią naturalną barierę ochronną przed aspiracją ciał obcych i nadmierną sekrecją do dróg oddechowych.
Do najczęstszych przyczyn upośledzenia odruchów dróg oddechowych należą: zaburzenia neurologiczne (udar mózgu, choroby neurodegeneracyjne), efekty działania leków (sedatywnych, przeciwbólowych, anestetycznych), intubacja dotchawicza, zaburzenia świadomości, a także stan po radioterapii w obrębie szyi i głowy. U pacjentów geriatrycznych upośledzenie tych odruchów może występować jako fizjologiczny element procesu starzenia.
Klinicznie upośledzenie odruchów dróg oddechowych manifestuje się zwiększonym ryzykiem aspiracji, nawracającymi infekcjami dolnych dróg oddechowych, zachłystowym zapaleniem płuc oraz problemami z odkrztuszaniem wydzieliny. Diagnostyka obejmuje ocenę neurologiczną, badania obrazowe oraz testy funkcji połykania. Leczenie koncentruje się na identyfikacji i eliminacji przyczyny, rehabilitacji połykania, odpowiednim ułożeniu ciała podczas karmienia oraz, w ciężkich przypadkach, rozważeniu alternatywnych metod żywienia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie płuc – Epidemiologia
Zapalenie płuc stanowi istotny problem zdrowotny na świecie, dotykając około 450 milionów osób rocznie i powodując miliony zgonów, w tym 1,4 mln w 2010 roku oraz 3 mln w 2016 roku. W USA CAP występuje z częstością 10-12/1000 osób rocznie, generując około 4 mln przypadków i 600 000 hospitalizacji rocznie, z 80% pacjentów leczonych ambulatoryjnie i śmiertelnością <1% w tej grupie. Najczęstszym patogenem jest Streptococcus pneumoniae, odpowiedzialny za około 15% przypadków CAP, a jego częstość spada dzięki szczepieniom PCV, które zmniejszyły inwazyjną chorobę pneumokokową u dzieci poniżej 5 lat o 95%. Wysokie wskaźniki zapadalności i śmiertelności obserwuje się w krajach rozwijających się, zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej i Afryce, gdzie CAP jest główną przyczyną zgonów dzieci poniżej 5 roku życia (ponad 700 000 rocznie). Czynniki ryzyka obejmują wiek podeszły, choroby współistniejące (np. POChP, cukrzyca, immunosupresja), niedożywienie, zanieczyszczenie powietrza oraz palenie tytoniu.
Chlamydia pneumoniae, choroba nerwowo-mięśniowa, choroba pneumokokowa, choroba zakaźna, elektroniczna dokumentacja medyczna, Haemophilus influenzae, inwazyjna choroba pneumokokowa, kortykosteroid, legionella, lek przeciwdrobnoustrojowy, mycoplasma pneumoniae, nosicielstwo nosogardłowe, pneumokok, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, Streptococcus pneumoniae, syncytialny wirus oddechowy, szczepionka PCV, szpitalne zapalenie płuc, upośledzenie odruchów dróg oddechowych, wirus układu oddechowego, zakażenie szpitalne, zanieczyszczenie powietrza, zapalenie płuc, zapalenie płuc związane z respiratorem, zastoinowa niewydolność serca