ciężkie zaburzenia rytmu serca
Wskazanie

Ciężkie zaburzenia rytmu serca to grupa poważnych stanów kardiologicznych charakteryzujących się nieprawidłową czynnością elektryczną serca, co prowadzi do zaburzeń jego skurczów. Obejmują one arytmie zagrażające życiu, takie jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór, blok przedsionkowo-komorowy wysokiego stopnia czy zespół chorego węzła zatokowego z objawami klinicznymi. Wystąpić mogą na podłożu organicznej choroby serca (choroba niedokrwienna, kardiomiopatia, wady zastawkowe), zaburzeń elektrolitowych, zatruć lub jako powikłanie niektórych leków.

W leczeniu ciężkich zaburzeń rytmu stosuje się różne grupy leków antyarytmicznych. W Polsce wykorzystuje się preparaty takie jak: Amiodaron (Opacorden, Amiokordin), Propafenon (Polfenon), Sotalol (Sotahexal), Lidokaina (Lignokaina), Adenozyna (Adenocor), Metoprolol (Betaloc, Metocard), Werapamil (Isoptin, Staveran) czy Digoksyna (Digoxin). W przypadku migotania przedsionków stosuje się także leki przeciwkrzepliwe: Warfarynę (Warfin), Dabigatran (Pradaxa), Riwaroksaban (Xarelto) czy Apiksaban (Eliquis).

W najcięższych przypadkach konieczne jest zastosowanie kardiowersji elektrycznej, implantacja kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub ablacja podłoża arytmii. U pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym często niezbędna jest implantacja stymulatora serca.

Największe trudności w leczeniu ciężkich zaburzeń rytmu serca wiążą się z ich nieprzewidywalnością i ryzykiem nagłego zatrzymania krążenia. Problematyczne jest również zjawisko proarytmii, czyli paradoksalnego nasilenia zaburzeń rytmu przez leki antyarytmiczne. Terapia wymaga precyzyjnego doboru leków uwzględniającego mechanizm arytmii, choroby współistniejące i interakcje lekowe. Wyzwaniem pozostaje także wysoka nawrotowość niektórych arytmii mimo intensywnego leczenia oraz zapewnienie skutecznej profilaktyki nagłej śmierci sercowej u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Dodatkową trudnością jest właściwe zbilansowanie terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów z migotaniem przedsionków – zminimalizowanie ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym uniknięciu powikłań krwotocznych.