pasaż środka kontrastowego

Pasaż środka kontrastowego to badanie diagnostyczne polegające na śledzeniu przepływu (pasażu) substancji kontrastującej przez określony układ lub narząd w organizmie. Najczęściej stosowane jest w diagnostyce przewodu pokarmowego, układu moczowego oraz naczyń krwionośnych.

W badaniach przewodu pokarmowego wykorzystuje się najczęściej doustne podanie barytu lub jodowych środków kontrastowych. Obserwacja pasażu umożliwia ocenę motoryki przewodu pokarmowego, wykrycie zwężeń, niedrożności, przetok, uchyłków oraz zmian organicznych. Czas pasażu może być różny – od kilku minut (przełyk) do nawet 72 godzin (całościowa ocena pasażu jelitowego).

W urografii pasaż środka kontrastowego pozwala na ocenę funkcji wydzielniczej nerek oraz drożności dróg moczowych. W angiografii obserwacja pasażu umożliwia wykrycie patologii naczyniowych, takich jak zwężenia, niedrożności czy malformacje naczyniowe.

Czas pasażu środka kontrastowego stanowi ważny parametr diagnostyczny – jego wydłużenie lub przyspieszenie może wskazywać na różne patologie. Nowoczesne metody diagnostyczne, jak tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, pozwalają na dynamiczną ocenę pasażu z dokładnym określeniem czasu przepływu kontrastów przez poszczególne struktury.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gastrografin (660 mg + 100 mg)/ml

Gastrografin, zawierający amidotryzoinian sodu i megluminy (660 mg + 100 mg/ml), jest środkiem kontrastowym o wysokim ciśnieniu osmotycznym, stosowanym głównie w diagnostyce przewodu pokarmowego. Nie należy go podawać donaczyniowo ze względu na obecność substancji pomocniczych. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta i rodzaju badania: u dorosłych i dzieci powyżej 10 lat stosuje się 60 ml do obrazowania żołądka i 100 ml do badań seryjnych, natomiast u dzieci poniżej 10 lat dawki wynoszą 15-30 ml, rozcieńczone odpowiednio 2- lub 3-krotnie wodą. W przypadku tomografii komputerowej stosuje się roztwór o stężeniu około 3% (30 ml Gastrografinu na 1 litr wody). Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków i niemowląt ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i hemodynamicznych, preferując środki o niskiej osmolalności.
badanie żołądka, ciśnienie osmotyczne, hiperurykemia, mechanizm działania leku, nefropatia cukrzycowa, niedrożność smółkowa, opróżnianie żołądka, osmolalność, pasaż jelitowy, pasaż środka kontrastowego, siarczan baru, skąpomocz, skurcz odźwiernika, szpiczak mnogi, tomografia komputerowa, wielomocz, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zwężenie odźwiernika
Leksykon substancji czynnych
Meglumina amidotryzoinian – Dawkowanie i sposób podawania

Meglumina amidotryzoinianu, zawarta w produkcie Gastrografin (660 mg + 100 mg/ml), jest stosowana doustnie i doodbytniczo jako środek kontrastowy o wysokim ciśnieniu osmotycznym. Preparat zawiera 66 g megluminy amidotryzoinianu oraz 10 g sodu amidotryzoinianu na 100 ml roztworu i nie może być podawany donaczyniowo ze względu na obecność substancji pomocniczych. Przed badaniem zaleca się opróżnienie jelit oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta, szczególnie u osób z grup wysokiego ryzyka (np. ze szpiczakiem mnogim, cukrzycą z nefropatią, zaburzeniami diurezy, hiperurykemią, noworodków i osób w podeszłym wieku). Dawkowanie jest uzależnione od wieku, masy ciała, stanu klinicznego oraz rodzaju badania, z zaleceniami dla dorosłych (60-100 ml bez rozcieńczenia) oraz dzieci (15-30 ml rozcieńczone 2-3-krotnie wodą). W badaniach TK stosuje się roztwór o stężeniu około 3% (30 ml preparatu na 1 litr wody) w objętości 0,5-1,5 l.
ciśnienie osmotyczne, Gastrografin, hiperurykemia, meglumina amidotryzoinianu, nefropatia, niedrożność smółkowa, obrazowanie żołądka, osmolalność, pasaż jelitowy, pasaż środka kontrastowego, siarczan baru, skąpomocz, skurcz odźwiernika, sód amidotryzoinian, środek diagnostyczny, środek kontrastowy, szpiczak mnogi, tomografia komputerowa, wielomocz, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zwężenie odźwiernika
Leksykon substancji czynnych
Sód amidotryzoinian – Dawkowanie i sposób podawania

Sód amidotryzoinian, obecny w preparacie Gastrografin, jest stosowany jako środek kontrastowy w diagnostyce przewodu pokarmowego, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, rodzaju badania oraz stanu klinicznego. Preparatu nie wolno podawać donaczyniowo ze względu na obecność substancji pomocniczych. Zaleca się uprzednie opróżnienie jelit oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta, szczególnie u grup wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci ze szpiczakiem mnogim, cukrzycą z nefropatią, zaburzeniami diurezy, hiperurykemią, noworodki, niemowlęta oraz osoby w podeszłym wieku. U dzieci poniżej 1 roku życia ryzyko zaburzeń elektrolitowych i hemodynamicznych jest zwiększone, dlatego dawki u noworodków i niemowląt powinny być rozcieńczone 3-krotnie, a u dzieci do 10 lat 2-krotnie. Maksymalna dawka u dorosłych wynosi do 500 ml rozcieńczonego preparatu, u dzieci do 5 lat do 500 ml rozcieńczonego 5-krotnie, a u dzieci powyżej 5 lat do 500 ml rozcieńczonego 4- do 5-krotnie.
badanie diagnostyczne przewodu pokarmowego, hiperurykemia, nefropatia cukrzycowa, niedrożność smółkowa, obrazowanie żołądka, osmolalność, pasaż jelitowy, pasaż środka kontrastowego, siarczan baru, skąpomocz, skurcz odźwiernika, sód amidotryzoinian, środek kontrastowy, szpiczak mnogi, tomografia komputerowa, wielomocz, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zwężenie odźwiernika
Leksykon leków
Interakcje leku – Barium sulfuricum Medana 1 g/ml

Preparat Barium sulfuricum Medana w postaci zawiesiny doustnej i doodbytniczej o stężeniu 1 g/ml zawiera siarczan baru, który jest nierozpuszczalny i nie wchłania się z przewodu pokarmowego, co eliminuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Brak jest udokumentowanych interakcji z alkoholem etylowym, mimo obecności niewielkiej ilości etanolu (0,04 mg/ml) jako składnika aromatu. Substancje pomocnicze, takie jak sorbitol (33 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (0,75 mg/ml), propylu parahydroksybenzoesan (0,25 mg/ml) oraz sód (0,81 mg/ml), występują w ilościach niepowodujących istotnych klinicznie interakcji. Preparat nie wykazuje działania ogólnoustrojowego, a jego diagnostyczne właściwości opierają się na efekcie kontrastowym w badaniach radiologicznych.
badanie radiologiczne, dieta sodowa, działanie przeczyszczające, interakcja farmakodynamiczna, lek antycholinergiczny, metoklopramid, metylu parahydroksybenzoesan, motoryka przewodu pokarmowego, pasaż jelitowy, pasaż środka kontrastowego, perystaltyka przewodu pokarmowego, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja nadwrażliwości, siarczan baru, sorbitol, środek kontrastowy, substancja pomocnicza, właściwość farmakokinetyczna, właściwość kontrastująca

pasaż środka kontrastowego

Powiązane wpisy

Dawkowanie i sposób podawania – Gastrografin (660 mg + 100 mg)/ml

Meglumina amidotryzoinian – Dawkowanie i sposób podawania

Sód amidotryzoinian – Dawkowanie i sposób podawania

Interakcje leku – Barium sulfuricum Medana 1 g/ml