roztwór mleczanu Ringera
Roztwór mleczanu Ringera to krystaloidowy płyn wieloelektrolitowy stosowany w terapii płynowej, będący zmodyfikowaną wersją klasycznego roztworu Ringera. Zawiera chlorek sodu, chlorek potasu, chlorek wapnia oraz mleczan sodu, który po metabolizacji w wątrobie przekształca się w wodorowęglan, działając buforująco.
Główne wskazania do stosowania roztworu mleczanu Ringera obejmują: uzupełnianie płynów w przypadku odwodnienia izotonicznego, wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych, leczenie kwasicy metabolicznej o łagodnym nasileniu oraz substytucję płynów w trakcie zabiegów operacyjnych. Jest również wykorzystywany w stanach hipowolemii, wstrząsie oraz jako nośnik dla leków podawanych dożylnie.
Roztwór mleczanu Ringera charakteryzuje się osmolarnością zbliżoną do osocza (około 273 mOsm/l), pH w granicach 6,0-7,5 oraz zbilansowanym składem elektrolitowym, co czyni go bezpieczną opcją w wielu sytuacjach klinicznych. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z niewydolnością wątroby (ze względu na metabolizm mleczanu), ciężką niewydolnością nerek oraz zasadowicą metaboliczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Sugammadex Baxter 100 mg/ml
Sugammadex Baxter to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml, zawierający substancję czynną sugammadeks sodowy w ilości 100 mg/ml. Dostępny jest w fiolkach 2 ml (200 mg sugammadeksu) oraz 5 ml (500 mg sugammadeksu). Preparat charakteryzuje się pH 7-8 oraz osmolalnością 300-500 mOsm/kg, a jego skład obejmuje także kwas solny 3,2%, sodu wodorotlenek oraz wodę do wstrzykiwań. Produkt zawiera do 9,2 mg/ml sodu, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Sugammadex Baxter przechowuje się w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 4 lata. Po rozcieńczeniu wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną do 48 godzin w temperaturze 2-25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe użycie lub przechowywanie do 24 godzin w 2-8°C pod warunkiem sterylności warunków rozcieńczenia.
chlorek sodu, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, kwas solny, linia dożylna, linia infuzyjna, niezgodność fizyczna, ondansetron, osmolalność, podanie dożylne, ranitydyna, rozcieńczenie, roztwór do wstrzykiwań, roztwór mleczanu Ringera, roztwór Ringera, stabilność chemiczna, stabilność fizyczna, sugammadeks sodowy, werapamil, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Noctis 12,5 mg
Przedawkowanie doksylaminy wodorobursztynianu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, choć rzadko prowadzi do śmierci. Objawy zatrucia, które mogą mieć charakter łagodny, umiarkowany lub ciężki, ustępują zwykle samoistnie w ciągu 24-48 godzin. Najpoważniejszym powikłaniem jest rabdomioliza, mogąca skutkować ostrą niewydolnością nerek, co wymaga monitorowania aktywności kinazy kreatynowej. Dawki toksyczne wynoszą około 13 mg/kg masy ciała (powiązane z rabdomiolizą) oraz 25 mg/kg masy ciała (powiązane ze zgonem), co stanowi blisko 100-krotność dawek terapeutycznych. Rokowanie zależy od nasilenia toksyczności, przy czym większość przypadków rabdomiolizy ma łagodny przebieg, a ostra niewydolność nerek jest odwracalna przy odpowiednim leczeniu.
alkalizacja moczu, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, doksylaminy wodorobursztynian, hemodializa, hemofiltracja, kinaza kreatynowa, lek przeciwhistaminowy, lek wazopresyjny, majaczenie, niedociśnienie, objawy antycholinergiczne, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, roztwór chlorku sodu, roztwór mleczanu Ringera, toksyczność leku, wymuszona diureza, zatrucie wielolekowe