nawrotny częstoskurcz węzłowy
Wskazanie

Nawrotny częstoskurcz węzłowy (AVNRT – Atrioventricular Nodal Reentrant Tachycardia) to jedna z najczęstszych form częstoskurczu nadkomorowego, charakteryzująca się nagłymi epizodami szybkiej akcji serca (zwykle 140-250 uderzeń na minutę). Występuje na skutek obecności dodatkowej drogi przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, co prowadzi do powstania pętli nawrotnej. AVNRT najczęściej dotyka młodych, zdrowych osób, szczególnie kobiet, choć może wystąpić w każdym wieku.

Objawy nawrotnego częstoskurczu węzłowego obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, ucisk w klatce piersiowej, a w cięższych przypadkach omdlenia. Epizody mogą trwać od kilku sekund do kilku godzin i zazwyczaj ustępują samoistnie. Diagnoza opiera się na obrazie klinicznym, badaniu EKG podczas napadu (charakterystyczne jest występowanie tzw. pseudo-załamka R’ w odprowadzeniu V1 oraz pseudo-załamka S w odprowadzeniach II, III, aVF) oraz badaniach elektrofizjologicznych.

W leczeniu doraźnym stosuje się manewry zwiększające napięcie nerwu błędnego (manewr Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), a farmakologicznie leki z grupy antagonistów wapnia (Dilzem, Isoptin) lub beta-adrenolityki (Bisocard, Betaloc, Concor). W przypadku nieskuteczności można zastosować adenozynę (Adenocor), która przerywa większość epizodów AVNRT. W leczeniu przewlekłym stosuje się leki antyarytmiczne, takie jak propafenon (Polfenon) lub amiodaron (Cordarone, Opacorden) w przypadku częstych nawrotów.

Najskuteczniejszą metodą leczenia nawrotnego częstoskurczu węzłowego jest ablacja przezskórna, polegająca na zniszczeniu dodatkowej drogi przewodzenia za pomocą prądu o częstotliwości radiowej. Skuteczność tej metody wynosi ponad 95%, a ryzyko powikłań jest niskie. W Polsce procedurę tę wykonuje się w wyspecjalizowanych ośrodkach kardiologicznych.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z AVNRT obejmują różnicowanie z innymi typami częstoskurczu nadkomorowego, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru właściwej terapii. Problemem może być również oporność na leczenie farmakologiczne oraz nawroty arytmii mimo stosowanego leczenia. U niektórych pacjentów wyzwaniem jest kwalifikacja do ablacji, szczególnie przy współistniejących chorobach serca lub innych przeciwwskazaniach do zabiegu. Dodatkowo, pacjenci często doświadczają znacznego lęku związanego z nieprzewidywalnością napadów, co wymaga odpowiedniego wsparcia psychologicznego.