bloker kanałów sodowych

Blokery kanałów sodowych to grupa leków działających na poziomie błony komórkowej, gdzie hamują przepływ jonów sodu przez kanały sodowe zależne od napięcia. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania depolaryzacji komórki i generowania potencjału czynnościowego, co jest szczególnie istotne w komórkach mięśnia sercowego oraz neuronach.

W kardiologii blokery kanałów sodowych (klasa I leków antyarytmicznych według klasyfikacji Vaughana Williamsa) stosowane są w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Dzielą się na podgrupy IA (np. chinidyna, prokainamid), IB (np. lidokaina, meksyletyna) oraz IC (np. flekainid, propafenon), różniące się wpływem na czas trwania potencjału czynnościowego i okres refrakcji.

W neurologii blokery kanałów sodowych znajdują zastosowanie jako leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, lamotrygina) oraz w leczeniu bólu neuropatycznego. Działają również jako leki miejscowo znieczulające (np. lidokaina, prokaina), blokując przewodzenie impulsów bólowych w neuronach czuciowych.

Stosowanie blokerów kanałów sodowych wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym proarytmicznego działania na serce, zaburzeń przewodnictwa nerwowo-mięśniowego czy reakcji alergicznych. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub niewydolnością serca ich stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na możliwość pogorszenia funkcji mięśnia sercowego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl