tolerancja wysokich dawek

Tolerancja wysokich dawek to zjawisko kliniczne charakteryzujące się zmniejszoną odpowiedzią organizmu na powtarzane podawanie danego leku, wymagające zwiększania dawki dla utrzymania pierwotnego efektu terapeutycznego. Mechanizm ten występuje najczęściej w przypadku opioidów, benzodiazepin, leków przeciwpadaczkowych oraz niektórych substancji psychoaktywnych.

W praktyce klinicznej tolerancja wysokich dawek stanowi istotne wyzwanie terapeutyczne, szczególnie w leczeniu bólu przewlekłego oraz w terapii paliatywnej. Zjawisko to może być związane z adaptacją receptorową, indukcją enzymów metabolizujących leki lub aktywacją mechanizmów kompensacyjnych w układzie nerwowym. Istotne jest odróżnienie tolerancji od uzależnienia fizycznego, choć oba procesy mogą występować jednocześnie.

Strategie kliniczne obejmujące rotację opioidów, terapię adjuwantową lub czasowe odstawienie leku (tzw. „drug holiday”) są stosowane w celu przezwyciężenia tolerancji wysokich dawek. W farmakokinetyce zjawisko to wymaga monitorowania stężeń terapeutycznych oraz indywidualizacji schematów dawkowania, zwłaszcza u pacjentów wymagających długotrwałej farmakoterapii lub w przypadkach polipragmazji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl