zaburzenie pigmentacji skóry

Zaburzenia pigmentacji skóry obejmują szereg schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowym zabarwieniem skóry, które może przejawiać się zarówno hiperpigmentacją (nadmierną pigmentacją), jak i hipopigmentacją (zmniejszoną pigmentacją). Podstawowym barwnikiem odpowiedzialnym za kolor skóry jest melanina, produkowana przez melanocyty znajdujące się w warstwie podstawnej naskórka.

Wśród najczęstszych zaburzeń hiperpigmentacyjnych wyróżnia się ostudę (melasma), plamy posłoneczne (lentigines), piegi oraz przebarwienia pozapalne. Zaburzenia hipopigmentacyjne obejmują natomiast bielactwo (vitiligo), albinizm oraz plamy odbarwieniowe. Etiologia tych schorzeń jest złożona i może obejmować czynniki genetyczne, hormonalne, autoimmunologiczne, metaboliczne oraz środowiskowe, z których ekspozycja na promieniowanie UV ma szczególne znaczenie.

Diagnostyka zaburzeń pigmentacyjnych opiera się głównie na badaniu dermatoskopowym oraz, w wybranych przypadkach, badaniu histopatologicznym. W leczeniu stosuje się różnorodne metody, w tym miejscowe środki depigmentujące (np. hydrochinon, retinoidy, kwas azelainowy), peelingi chemiczne, laseroterapię, krioterapię oraz fotoprotekcję. Kluczowym elementem postępowania jest identyfikacja i eliminacja czynników wywołujących oraz odpowiednia ochrona przeciwsłoneczna.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl