zaburzenie sprawności

Zaburzenie sprawności to termin medyczny oznaczający obniżenie lub utratę zdolności do prawidłowego wykonywania czynności ruchowych, poznawczych lub funkcjonalnych. Może dotyczyć różnych obszarów funkcjonowania pacjenta – od sprawności fizycznej (motorycznej), przez funkcje poznawcze, aż po umiejętności społeczne.

Zaburzenia sprawności mogą mieć charakter wrodzony (np. mózgowe porażenie dziecięce, wady genetyczne) lub nabyty (np. po udarze mózgu, urazie, w przebiegu chorób neurodegeneracyjnych). Ich zakres może być różny – od łagodnych deficytów do całkowitej niezdolności do wykonywania określonych funkcji. Ocena stopnia zaburzenia sprawności jest kluczowa dla planowania procesu rehabilitacji i terapii.

W praktyce klinicznej zaburzenia sprawności ocenia się przy pomocy wystandaryzowanych skal i testów (np. skala Barthel, FIM – Functional Independence Measure). Właściwa diagnostyka umożliwia określenie rodzaju i zakresu deficytów, co stanowi podstawę do opracowania indywidualnego programu terapeutycznego oraz monitorowania postępów w rehabilitacji.

Leczenie zaburzeń sprawności wymaga zwykle podejścia interdyscyplinarnego, angażującego lekarzy różnych specjalności, fizjoterapeutów, terapeutów zajęciowych, psychologów, logopedów i innych specjalistów. Celem jest poprawa funkcjonowania pacjenta, kompensacja utraconych funkcji oraz adaptacja do istniejących ograniczeń.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl