medycyna prenatalna
Medycyna prenatalna to dziedzina medycyny zajmująca się diagnozowaniem, leczeniem i profilaktyką chorób oraz zaburzeń płodu i matki w okresie prenatalnym, czyli przed narodzinami dziecka. Jej głównym celem jest zapewnienie optymalnego rozwoju płodu oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia wad wrodzonych i powikłań ciąży.
W ramach medycyny prenatalnej przeprowadza się szereg badań diagnostycznych, takich jak: badania ultrasonograficzne (USG), nieinwazyjne testy prenatalne (NIPT), badania biochemiczne, amniopunkcję, biopsję kosmówki czy kordocentezę. Badania te pozwalają na wczesne wykrycie nieprawidłowości genetycznych, strukturalnych i funkcjonalnych u płodu.
Współczesna medycyna prenatalna umożliwia nie tylko diagnostykę, ale również terapię płodu. Zabiegi terapii prenatalnej obejmują m.in. transfuzje wewnątrzmaciczne, shunty odbarczające, laseroterapię w zespole przetoczenia między bliźniętami oraz podawanie leków płodowi. Coraz częściej wykonuje się także operacje wewnątrzmaciczne mające na celu korekcję wad anatomicznych płodu.
Istotnym elementem medycyny prenatalnej jest również poradnictwo genetyczne, które pomaga rodzicom zrozumieć ryzyko wystąpienia chorób genetycznych u płodu oraz podjąć świadome decyzje dotyczące dalszego postępowania. Rozwój tej dziedziny przyczynia się do znaczącego obniżenia śmiertelności i zachorowalności noworodków oraz poprawy jakości życia dzieci z wadami wrodzonymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Tiotepa, jako lek alkilujący stosowany w terapii onkologicznej, wykazuje istotne działanie teratogenne oraz mutagenne, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest wykonanie testu ciążowego oraz zapewnienie skutecznej antykoncepcji przez cały okres terapii i minimum 6 miesięcy po jej zakończeniu. U mężczyzn zaleca się stosowanie antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po terapii ze względu na ryzyko mutagenności na plemniki. Tiotepa jest bezwzględnie przeciwwskazana w ciąży z powodu ryzyka obumarcia zarodka, wad rozwojowych oraz braku danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania. Karmienie piersią jest również przeciwwskazane podczas terapii, a w razie konieczności leczenia u kobiet karmiących, należy zalecić zaprzestanie karmienia przed rozpoczęciem podawania leku.
działanie mutagenne, działanie teratogenne, kriokonserwacja nasienia, kriokonserwacja oocytów, lek alkilujący, medycyna prenatalna, niepłodność, niewydolność gonad, przedwczesna menopauza, specjalista rozrodczości, test ciążowy, Thiotepa Fresenius Kabi, tiotepa, tkanka jajnika, wada rozwojowa, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – INZOLFI 0,5 mg
Fingolimod, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego (produkt leczniczy INZOLFI 0,5 mg), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na wysokie ryzyko teratogenne. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie testu ciążowego z wynikiem negatywnym oraz zapewnienie skutecznej antykoncepcji podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu (okres eliminacji leku wynosi około 2 miesiące). Fingolimod jest przeciwwskazany u kobiet nie stosujących skutecznej antykoncepcji. W przypadku planowania ciąży leczenie należy przerwać z odpowiednim wyprzedzeniem, uwzględniając ryzyko nawrotu choroby. Dane kliniczne wskazują na dwukrotnie zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych (w populacji ogólnej 2-3% według EUROCAT) u dzieci kobiet eksponowanych na fingolimod w ciąży, w tym wrodzonych chorób serca (np. ubytek przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, tetralogia Fallota), anomalii nerek oraz układu mięśniowo-szkieletowego.
anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, badanie ultrasonograficzne, ciężkie działanie niepożądane, embriogeneza, fingolimod, medycyna prenatalna, przetrwały pień tętniczy, receptor sfingozyno-1-fosforanu, ryzyko teratogenne, stwardnienie rozsiane, tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada przegrody komorowej, wada wrodzona, wrodzona choroba serca