ampicylina parenteralna

Ampicylina parenteralna to antybiotyk β-laktamowy z grupy aminopenicylin, podawany drogą pozajelitową (najczęściej domięśniowo lub dożylnie). Wykazuje działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Charakteryzuje się szerokim spektrum działania obejmującym bakterie Gram-dodatnie oraz niektóre Gram-ujemne.

W praktyce klinicznej ampicylina parenteralna znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, dróg moczowych, zakażeń skóry i tkanek miękkich, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, posocznic oraz zapalenia wsierdzia. Jest również stosowana w profilaktyce okołooperacyjnej w wybranych procedurach.

Dawkowanie ampicyliny parenteralnej zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Najczęstsze działania niepożądane obejmują reakcje alergiczne (od wysypki po wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz, rzadziej, zaburzenia hematologiczne. Przed podaniem należy wykluczyć nadwrażliwość na penicyliny i inne β-laktamy.

Warto pamiętać o narastającej oporności bakterii na ampicylinę, szczególnie wśród szczepów produkujących β-laktamazy. W wielu przypadkach klinicznych stosuje się ją w połączeniu z inhibitorami β-laktamaz (np. sulbaktamem) w celu rozszerzenia spektrum działania i przełamania mechanizmów oporności.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl