typ brodawkowaty

Typ brodawkowaty (ang. papillary type) odnosi się do specyficznego wzoru architektonicznego nowotworów, charakteryzującego się występowaniem palczastych wypustek nabłonkowych wyścielonych przez komórki nowotworowe. Struktura ta przypomina drzewo z centralnym rdzeniem łącznotkankowym pokrytym komórkami nabłonkowymi.

Najczęściej termin ten jest używany w kontekście raka brodawkowatego tarczycy (PTC – Papillary Thyroid Carcinoma), który stanowi około 80% wszystkich nowotworów złośliwych tarczycy. Charakteryzuje się on dobrym rokowaniem, z 10-letnim przeżyciem przekraczającym 90%. Wzór brodawkowaty występuje również w innych nowotworach, takich jak rak brodawkowaty nerki, brodawczaki przewodów moczowych, czy niektóre typy raka jajnika, płuca lub trzustki.

Diagnostyka typu brodawkowatego opiera się na badaniu histopatologicznym, gdzie charakterystyczne są struktury brodawkowate oraz specyficzne cechy jądrowe komórek nowotworowych, takie jak przejaśnienia jąder (tzw. „ground glass” lub „Orphan Annie eye nuclei”), bruzdy jądrowe i wtręty wewnątrzjądrowe. W przypadku raka brodawkowatego tarczycy istotne znaczenie mają również badania molekularne, szczególnie wykrywanie mutacji BRAF V600E, RET/PTC i innych aberracji genetycznych.

Leczenie nowotworów o typie brodawkowatym zależy od lokalizacji narządowej, stopnia zaawansowania i czynników rokowniczych. W przypadku raka tarczycy podstawową metodą jest zabieg chirurgiczny z ewentualnym uzupełniającym leczeniem jodem radioaktywnym, podczas gdy w innych lokalizacjach stosuje się zindywidualizowane protokoły terapeutyczne.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl