zapalenie płuc PCP
Zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii (PCP) to poważna infekcja płuc wywołana przez grzyby Pneumocystis jirovecii. Dawniej nazywano go Pneumocystis carinii. Schorzenie to występuje głównie u osób z obniżoną odpornością, szczególnie u pacjentów z HIV/AIDS, po przeszczepach narządów lub u osób poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu.
Objawy PCP rozwijają się stopniowo i obejmują: uporczywy kaszel (często suchy), duszność (zwłaszcza przy wysiłku), gorączkę, dreszcze, zmęczenie oraz utratę wagi. W badaniach diagnostycznych obserwuje się obniżoną saturację krwi tlenem, charakterystyczne zmiany w obrazie radiologicznym płuc oraz obecność grzybów w płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (BAL).
Leczenie pierwszego rzutu obejmuje trimetoprim-sulfametoksazol (kotrimoksazol) podawany dożylnie w ciężkich przypadkach lub doustnie w łagodniejszych postaciach. Alternatywnie stosuje się pentamidynę, atowakwon, dapson z trimetoprimem lub klindamycynę z primakwiną. U pacjentów z HIV/AIDS i ciężkim zapaleniem płuc PCP należy rozważyć zastosowanie kortykosteroidów jako leczenia wspomagającego.
Profilaktyka PCP jest kluczowa u pacjentów z grup ryzyka. Stosuje się ją u osób z HIV gdy liczba limfocytów CD4 spada poniżej 200 komórek/μl, u biorców przeszczepów oraz pacjentów poddawanych długotrwałej terapii immunosupresyjnej. Podstawowym lekiem profilaktycznym jest kotrimoksazol, a alternatywnie dapson, atowakwon lub pentamidyna w aerozolu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 20 mg
Temozolomid, stosowany głównie w terapii glejaków, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to nudności (43%), wymioty (36%), zaparcia, jadłowstręt, bóle głowy, zmęczenie, drgawki oraz wysypka. Ciężkie nudności i wymioty występują u około 4% pacjentów. Kluczowym aspektem bezpieczeństwa jest mielosupresja, w tym neutropenia i trombocytopenia stopnia 3 i 4, obserwowane odpowiednio u 8-19% i 14-19% pacjentów, co może prowadzić do hospitalizacji i przerwania leczenia. Mielosupresja nasila się między dniem 21 a 28 cyklu i ustępuje zwykle w ciągu 1-2 tygodni. U kobiet zaobserwowano wyższą częstość ciężkiej neutropenii (ANC < 0,5 x 10^9/l) i trombocytopenii (< 20 x 10^9/l) w porównaniu do mężczyzn, co wymaga szczególnej uwagi podczas monitorowania terapii.
afazja, białaczka szpikowa, cholestaza, erytrodermia, glejak, glejak wielopostaciowy, gorączka neutropeniczna, granulocyty obojętnochłonne, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, jadłowstręt, lek cytotoksyczny, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, menorrhagia, mielosupresja, moczówka prosta, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, posocznica, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, temozolomid, wybroczyny, zakażenie CMV, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc PCP, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc