niestabilność stawu barkowego

Niestabilność stawu barkowego to stan patologiczny charakteryzujący się utratą prawidłowych relacji między głową kości ramiennej a panewką stawu ramiennego (łopatką), co prowadzi do nieprawidłowej ruchomości stawu. Jest to jedna z najczęstszych patologii stawu barkowego, dotykająca szczególnie osoby młode i aktywne fizycznie.

Wyróżnia się kilka typów niestabilności: przednia (najczęstsza, około 95% przypadków), tylna, dolna, wielokierunkowa oraz mikroniestabilność. Etiologia obejmuje urazy (zwichnięcia), powtarzające się mikrourazy, wady wrodzone, jak również zaburzenia tkanki łącznej. Klinicznie pacjenci zgłaszają uczucie „uciekania” stawu, ból, trzeszczenia oraz ograniczenie funkcji.

Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym (testy: obawy, szuflady przedniej i tylnej, Jobe’a), badaniach obrazowych (RTG, MRI, artrografia MR) oraz artroskopii diagnostycznej. Leczenie uzależnione jest od typu i stopnia niestabilności – może być zachowawcze (rehabilitacja, wzmacnianie mięśni stabilizujących) lub operacyjne (techniki artroskopowe lub otwarte, takie jak operacja Bankarta, Latarjeta czy Bristowa).

Nieleczona niestabilność stawu barkowego prowadzi do przewlekłych dolegliwości bólowych, pogłębiających się uszkodzeń w obrębie stawu (uszkodzenia obrąbka, chrząstki stawowej) oraz znacznego ograniczenia funkcji kończyny górnej. Właściwe postępowanie terapeutyczne pozwala na powrót pełnej sprawności u około 85-95% pacjentów.